การสร้างบารมีในวัด : หน้า 108/124

5) ต้องนั่งสมาธิและค้นคว้าพระไตรปิฎกทั้งบาลีและคำแปล คือ “เอาหลังอิงต้นโพธิ์” เพื่อนําความรู้มาตรวจสอบตนเองทั้งในภาคปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ จะได้ไม่พลาด ไม่ผิดไปจาก คําสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพราะฉะนั้น เมื่อทุกคนในวัดตั้งใจฝึกตนเองให้มีคุณสมบัติ 5 ประการ เพื่อมุ่งไปทำ การช่วยกันในเรื่องภารกิจส่วนรวมก็จะไปได้ดี พระนิพพานให้แจ้งด้วยกันแล้ว ประเภท พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำท่านให้ข้อคิดการฝึกคนไว้ว่า “ในวัดนั้นมีคนสอง พวกหนึ่งคือผู้ที่สอนตนเองได้ อีกพวกหนึ่งคือผู้ที่เกเร สอนตนเองไม่ได้” คนที่สอนตนเองได้ เขาจะเอาพระวินัยควบคุมตนเอง ไม่ต้องไปตามควบคุมเขา ทุกฝีก้าว เพียงสนับสนุนให้เขาทำงานได้เต็มที่ เดี๋ยวเขาก็ผลักดันงานเผยแผ่ของวัดให้ก้าวหน้า ไปได้เอง เพราะเป้าหมายของเขา คือมุ่งสร้างบุญบารมีไปพระนิพพาน ส่วนพวกที่สอนตนเองไม่ได้ ต้องเอามาดูแลเอง ในจำนวนคนร้อยคน อาจจะมีคนเกเร อย่างมาก 5-10 คน ส่วนอีกเก้าสิบกว่าคน ก็ปล่อยให้เขาทำงานไป งานของเราก็คือเคี่ยวเข็ญ อบรม 5-10 คนนี้ให้หายเกเร ถ้าอย่างนี้หมู่คณะก็จะเบาแรง เพราะพวกพันธุ์เขี้ยวพันธุ์งา เราเอามาดูแลเอง แต่ถ้าผู้บริหารที่ใดมีความอ่อนแอ มีความลำเอียง ไม่กล้าไปแตะต้องพวก พันธุ์เขี้ยวพันธุ์งา แต่กลับไปข่ม ไปเจ้ากี้เจ้าการกับอีกเก้าสิบกว่าคนที่ดีอยู่แล้วนี้ เดี๋ยววัด นั้นได้พัง คนดี ๆ จะอึดอัดขัดข้องออกไปหมด แล้วการงานด้านต่าง ๆ ของวัดนั้นจะล้ม เหลว เหลือแต่ตัวแสบ ๆ ไว้เผาวัด เผาพระพุทธศาสนาเต็มไปหมด วัดพระธรรมกายยึดหลักบริหารคนด้วยการส่งเสริมคนที่สอนตนเองได้ และแก้ ไขคนที่สอนตนเองไม่ได้ งานต่าง ๆ ในวัดจึงไม่เป็นคอขวด เพราะเปิดโอกาสให้ทำงานได้ เต็มที่ คือใครมีความคิดดี ๆ หรือโครงการดี ๆ ก็มานำเสนอกันในที่ประชุม พอที่ประชุมเห็น พ้องต้องกันทั้งด้านที่เป็นประโยชน์ และด้านที่ควรระวังแล้ว ก็แบ่งงานกันตรงนั้นทันที โดยมี เงื่อนไขว่า ทุกคนที่ทํางานส่วนรวมของวัด ต้องมีเป้าหมายมุ่งไปทำพระนิพพานให้แจ้งเหมือนกัน บ ท ที่ 6 สิ่ ง แ ว ด ล้ อ ม ใ น วั ด มี อิ ท ธิ พ ล ต่ อ ก า ร บ ร ร ล ธ ร ร ม DOU 99