ลักษณะของพระพุทธศาสนา : หน้า 51/124

4.6 พระพุทธศาสนาเป็นเสมือนต้นไม้ใหญ่ที่กินน้ำน้อย ใครที่ศึกษาพระไตรปิฎกอย่างจริงจังย่อมพบว่า พระพุทธศาสนาเป็นเสมือน ต้นไม้ใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ด้วยพระธรรมวินัย แต่ทรหดอดทนเหมือนต้นกระบองเพชร กลางทะเลทราย ตามธรรมดานั้น ต้นไม้ใหญ่ต้องกินน้ำกินปุ๋ยจำนวนมากจึงจะสามารถแผ่กิ่งก้านใบ และผลิดอกออกผลได้เต็มที่ มีแต่ต้นหญ้าเล็ก ๆ เท่านั้นที่กินนํ้ากินปุ๋ยจํานวนน้อย เพราะเหตุ นี้ ถ้าสภาพดินฟ้าอากาศเกิดความแห้งแล้งอย่างรุนแรงขึ้นเมื่อไร ต้นไม้ใหญ่จะเหี่ยวแห้งตาย ลงไปทันที แต่ต้นหญ้าจะสามารถปรับตัวให้อยู่รอดต่อไปได้ เพราะมีความอดทนต่อสภาพ ดินฟ้าอากาศดีเหลือเกิน ยิ่งถ้าเป็นต้นหญ้าหรือกระบองเพชรในทะเลทรายด้วยแล้ว ยิ่งมี ความทรหดอดทนต่อความยากลำบากเป็นพิเศษ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสร้างพระพุทธศาสนาให้มีลักษณะพิเศษสองประการนี้รวมกัน ด้วยการฝึกอบรมหมู่สงฆ์ให้เป็นผู้อุดมสมบูรณ์ด้วยพระธรรมวินัย แต่มีความเป็นอยู่ที่สันโดษ เรียบง่าย รู้จักใช้ปัจจัย 4 ตามความจำเป็น ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย และมีความทรหดอดทนใน การบำเพ็ญภาวนาเพื่อขจัดกิเลสให้หมดสิ้นไป เมื่อทัศนคติในการอยู่ร่วมกันของทุกคนตรงกันแล้ว ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของ หมู่คณะก็เกิดขึ้น ปัญหาความถือตัว ปัญหาการเอาแต่ใจตนเอง ปัญหาความอวดดื้อถือดี ย่อมถูกกำจัดโดยอัตโนมัติด้วยตัวของตัวเอง แล้วปัญหาอื่น ๆ ในการอยู่ร่วมกันก็น้อยลง เช่น ปัญหาการจับผิด ปัญหาความสุรุ่ยสุร่าย ปัญหาขาดระเบียบวินัย ปัญหาการกระทบกระทั่ง เป็นต้น ความเป็นระเบียบงดงามของหมู่คณะย่อมเกิดขึ้นตามมา ส่งผลให้ความเป็นอยู่ ในสังคมพระพุทธศาสนากลายเป็นต้นแบบสังคมสันติสุขของโลกได้อย่างแท้จริง และเป็น องค์กรขนาดใหญ่ที่ใช้งบประมาณน้อย และมีอายุยืนยาวมากกว่าสองพันห้าร้อยปีแล้ว นี่คือ ลักษณะพิเศษของพระพุทธศาสนาที่โดดเด่นเป็นสง่าดุจดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน 4.7 ความเข้าใจถูกในการฝึกฝนนิสสัย 4 ให้แก่ตนเอง ผู้ที่ตั้งใจจะฝึกฝนอบรมตนเองไปตามเส้นทางการขจัดกิเลสของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้ไม่ผิดพลาดนั้น ต้องมีความเข้าใจในการฝึกนิสสัย 4 ให้ตนเองดังต่อไปนี้ 42 DOU สู ต ร สำเร็ จ ก า ร ส ร้ า ง บ า ร มีเป็น ที ม