การบริหารเวลาและความเพียร : หน้า 100/124

“สัพพะทุกขะนิสสรณะ นิพพานะ สัจฉิกะระณัตถายะ ข้าพเจ้าขอบวชเพื่อสลัดออกจากกองทุกข์ทั้งปวง และทำพระนิพพานให้แจ้ง นี่คือความสําคัญของการบริหารเวลาปรารภความเพียรที่ต้องแบ่งเวลาให้กับการ หลีกออกเร้นทำสมาธิในระยะยาวด้วย แม้หากชาตินี้ไม่ได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ ก็จะเป็น อุปนิสัยแห่งมรรคผลนิพพาน ติดตัวไปภพชาติเบื้องหน้า เพราะฉะนั้นอย่าประมาทในชีวิต ให้ความสําคัญกับการบริหารเวลา และอย่าดูถูก เวลาแม้เพียงเล็กน้อยว่าจะไม่ให้ผลอะไรเพราะเวลาแม้เพียงชั่วครู่หากตั้งอยู่ในความไม่ประมาท แม้เพียงครู่เดียว ก็ยังได้รับผลเป็นอัศจรรย์ ดังที่พระภิกษุหนุ่มรูปหนึ่ง จำพรรษาในวัดป่ากับเพื่อนภิกษุจำนวน 30 รูป วันหนึ่ง ถูกเสือคาบไปเพื่อจะกิน ภิกษุอื่นถือไม้เท้าและคบเพลิงตามไปหมายจะให้เสือปล่อย แต่เสือ หนีไปทางเขาขาดที่พระภิกษุทั้งหลายตามมาไม่ได้ ภิกษุนั้นจึงนอนอยู่ในปากเสือ ข่มเวทนา เจ็บปวด แล้วเจริญวิปัสสนาอย่างอุทิศชีวิต ตอนที่เสือกินถึงข้อเท้าได้เป็นพระโสดาบัน กินไป ถึงหัวเข่าได้เป็นพระสกทาคามี กินไปถึงท้องได้เป็นพระอนาคามี เมื่อเสือกินไปยังไม่ถึงหัวใจ ก็ บรรลุเป็นพระอรหันต์พร้อมด้วยปฏิสัมภิทาอยู่ในปากเสือนั่นเอง ก่อนปรินิพพาน ท่านได้เปล่งอุทานว่า “เรามีศีล ถึงพร้อมด้วยวัตร มีปัญญา มีใจมั่นคงดีแล้ว อาศัยความไม่ประมาท ครู่หนึ่ง ทั้งมีใจไม่คิดร้ายต่อเสือ ขณะถูกเสือกินถึงกระดูกและเอ็นก็ตาม เราจักทำกิเลส ให้สิ้นไป จักสัมผัสวิมุตติ” และนี่คือความสําคัญของการปรารภความเพียรด้วยความไม่ประมาทและมั่นคงในศีล แม้เพียงครู่เดียว ก็สามารถทำให้พระภิกษุนั้นบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ได้ 6.3.4 การเพิ่มพูนปัญญาให้ตนเอง คุณสมบัติข้อที่ 5 ของผู้บรรลุธรรมได้ง่าย คือ หมั่นเพิ่มพูนปัญญาให้ตนเอง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงวางมาตรฐานการมีปัญญาไว้ชัดเจนว่า เป็นผู้มีปัญญาเป็น เครื่องพิจารณาเห็นทั้งความเกิดดับอันเป็นอริยะ ปัญญามี 3 ประเภท 1.สุตมยปัญญา คือ ปัญญาที่เกิดจากการฟัง 2. จินตมยปัญญา คือ ปัญญาที่เกิดจากการคิด 3. ภาวนามยปัญญา คือ ปัญญาที่เกิดจากการท่าภาวนา บ ท ที่ 6 สิ่ ง แ ว ด ล้ อ ม ใ น วั ด มี อิ ท ธิ พ ล ต่ อ ก า ร บ ร ร ล ธ ร ร ม DOU 91