การสร้างนิสัยทำความดี : หน้า 38/124

3.2 ทำไมต้องทุ่มชีวิตสร้างบารมี เพราะเมื่อคนเราลงมือทำความชั่ว ก็มีนิสัยทําความชั่วอย่างทุ่มชีวิตเป็นเดิมพัน สาเหตุ ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะใจของคนเรานั้นคุ้นเคยกับความชั่วร้ายของกิเลสมานานนับภพชาติไม่ถ้วน จนกระทั่งกิเลสนั้นเป็น “นิสัยชั่ว” หรือ “โปรแกรมชั่วที่คอยบีบบังคับใจให้คิดชั่ว พูดชั่ว ทําความชั่ว” ตามคําสั่งของกิเลสทุกประการ ความคุ้นเคยกับกิเลสของใจนั้น อุปมาเหมือนกับปลาคุ้นน้ำ ใครมาพรากปลาขึ้นจากน้ำ มันจะต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนหาทางกลับลงน้ำให้ได้ทันที ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่ากิเลสจะสั่งให้ทำอะไร ไม่ว่าทำไปแล้วจะเกิดความทุกข์เดือดร้อน ตามมาในภายหลังเพียงใด มนุษย์จะยอมเสี่ยงทำความชั่วอย่างทุ่มชีวิตเป็นเดิมพันทันที ยกตัวอย่างเช่น รู้ว่าใส่ความเขาแล้ว ถ้าถูกจับได้มีโทษถึงตาย แต่ก็ยังเสี่ยงทำผิด อย่างทุ่มชีวิตเป็นเดิมพัน บางคนรู้ว่าการประพฤติผิดลูกผิดเมียผู้อื่น มีโทษถึงตาย แต่ก็ยังเสี่ยงทำผิดอย่าง ทุ่มชีวิตเป็นเดิมพัน บางคนรู้ว่าดื่มเหล้าเข้าไปมาก ๆ มีโทษถึงตาย และเป็นอันตรายต่อตับไตไส้พุง แต่ก็ยังดื่มอย่างเสี่ยงชีวิตเป็นเดิมพัน เพราะฉะนั้นมนุษย์จึงต้องทุกข์ระกำลำบากเพราะนิสัยทุ่มชีวิตทำความชั่ว มานับภพนับชาติไม่ถ้วน การขจัดนิสัยชั่วให้หมดไปจากใจอย่างรวดเร็วจึงมีทางเดียว คือ ต้องเร่งสร้าง “นิสัยทุ่มชีวิตทำความดี” ให้เข้าไปควบคุมใจให้เป็นปกติ ซึ่งพระสัมมา สัมพุทธเจ้า เรียกว่า “การนําเพ็ญบารมี” นั่นเอง ผลของการทุ่มชีวิตเป็นเดิมพันในการทำความดีนั้น ย่อมทำให้บุคคลนั้นปฏิบัติมรรค มีองค์ 8 เป็นปกติ จึงเกิดนิสัยบริสุทธิ์กาย วาจา ใจ เป็นปกติ เมื่อถึงคราวทำภาวนา ใจย่อม หยุดนิ่งสงบได้ง่าย ในที่สุดธรรมะย่อมผุดปรากฏขึ้นในตัว สามารถค้นพบหนทางเอกสายเดียว เช่นเดียวกับที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงค้นพบมาก่อน ความลับประจำชีวิตย่อมสลายหายไป พระนิพพานย่อมปรากฏแจ่มแจ้งอยู่ในตัว บ ท ที่ 3 บ า ร มี 1 0 ป ร ะ ก า ร เ ส้ น ท า ง แ ห่ ง ก า ร ต ร ส รู้ ธ ร ร ม ธ DOU 29