การนั่งสมาธิและการสร้างบุญ : หน้า 58/124

คือ ตั้งใจนั่งสมาธิเข้ากลางของกลางธรรมะภายในตัวไป ย่อมทำให้ท่อธารบุญกุศลของทายก บังเกิดขึ้นอย่างจะนับประมาณมิได้ 4) พระภิกษุรูปใดที่ญาติโยมนำคิลานเภสัชมาถวาย พอได้รับถวายแล้ว ก็เข้าเจโตสมาธิ คือ ตั้งใจนั่งสมาธิเข้ากลางของกลางธรรมะภายในตัวไป ย่อมทำให้ท่อธารบุญกุศลของทายก บังเกิดขึ้นอย่างจะนับประมาณมิได้ นั่นก็หมายความว่า เมื่อญาติโยมถวายปัจจัย 4 มาบำรุงเลี้ยงพระภิกษุแล้ว หากพระ ภิกษุไม่นั่งสมาธิ เพื่อมุ่งขจัดกิเลส ทำพระนิพพานให้แจ้ง ท่อธารบุญในตัวของญาติโยมย่อม บังเกิดน้อย และกลายเป็นหนี้ข้าวปลาอาหารของญาติโยม แต่ว่าในทางตรงกันข้าม ถ้าพระภิกษุรับปัจจัย 4 ที่ญาติโยมถวายแล้ว พอกลับมาถึงกุฏิ ก็นั่งสมาธิ จะเห็นธรรมะ หรือยังไม่เห็นธรรมะ ก็ตั้งใจทำสมาธิเข้าไป ถ้าเป็นอย่างนี้ แม้มอง ไม่เห็นท่อธารบุญ แต่บุญได้เกิดเป็นสายทั้งตัวของพระภิกษุและญาติโยมแล้ว และความ ก้าวหน้าในการฝึกฝนอบรมตนเองก็จะเพิ่มขึ้นไปตามลำดับ ญาติโยมก็ได้บุญเพิ่มขึ้นไปอีก แล้วในที่สุดก็กลายเป็นว่า ญาติโยมก็มีนิสัยรักการทำบุญ พระภิกษุรูปนั้นก็มีนิสัยรักการ บำเพ็ญภาวนา และกลายเป็นเนื้อนาบุญอันประเสริฐของญาติโยม และนั่นคือความเจริญ รุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาอย่างยั่งยืน 4.7.6 กิจวัตร 10 ประการ บทฝึกนักบวชให้มีนิสัยรักการปฏิบัติธรรม 4 การที่พระภิกษุรูปใดรูปหนึ่งจะเกิดนิสสัย 4 ขึ้นมาได้ ก็ต้องทำให้เป็นกิจวัตรประจำวัน พระเถระในอดีตท่านมองทะลุเรื่องเหล่านี้อย่างแตกฉาน ท่านจึงได้สรุป “กิจวัตร 10 ประการ” ออกมาจากพระไตรปิฎก เพื่อใช้เป็นบทฝึกพระภิกษุในชีวิตประจำวัน โดยมีจุดมุ่งหมายที่การ สร้างนิสสัย 4 ของนักบวชขึ้นมาแทนนิสัยฆราวาส นั่นเอง กิจวัตร มาจากคำ 2 คำรวมกัน คือ “กิจ” กับ “วัตร” กิจ หมายถึง สิ่งที่ต้องทำ ถ้าไม่ทำจะเสียหาย วัตร หมายถึง ข้อปฏิบัติที่ควรทำเป็นนิสัย กิจวัตร หมายถึง ข้อปฏิบัติที่ต้องทำให้เป็นนิสัย มิฉะนั้น จะเกิดความเสียหาย ต่อการฝึกฝนอบรมตนเองให้เป็นสมณะและการบรรลุธรรม บทที่ 4 ก า ร ฝึ ก ค น เริ่ ม ต้ น ที่ ฝึ ก คุ ณ ธ ร ร ม ผ่ า น ปั จ จั ย 4 DOU 49