การฟังคำครู : หน้า 25/124

การฟังคำครูให้ชัด คือ ฟังแล้วอย่าฟังผ่าน ๆ ฟังแล้วต้องได้ “คำจำกัดความ” ของ เรื่องนั้น ๆ ออกมาอย่างชัดเจน การให้คําจํากัดความ คือ การกำหนดความหมายที่ถูกต้องและชัดเจน ทั้งในทาง ทฤษฎีและทางปฏิบัติเพื่อให้ครูและนักเรียนเกิดความเข้าใจที่ตรงกัน ในเรื่องความหมาย หลักการปฏิบัติ ทิศทางการปฏิบัติ และผลลัพธ์ที่ได้จากการปฏิบัติในเรื่องนั้น ๆ การศึกษาเรื่องใดก็ตาม ถ้าผู้สอนไม่ให้คำจำกัดความแก่ผู้เรียนอย่างชัดเจน ก็เท่ากับ ตกม้าตายตั้งแต่ต้นทันที เพราะเมื่อคำจำกัดความไม่ชัดแล้ว ผู้เรียนจะมีโอกาสเข้าใจผิด จากความถูกต้อง ส่งผลให้การคิด การพูด และการปฏิบัติย่อมเกิดคลาดเคลื่อนตามไปด้วย ผลลัพธ์ที่ออกมาย่อมเกิดความผิดพลาด หรือทําให้เกิดปัญหายุ่งยากตามมาทันที เพราะฉะนั้น ใครที่เป็นครูสอนเรื่องอะไร หรือใครที่ศึกษาเรื่องอะไร เพื่อป้องกัน ความผิดพลาด ต้องเอาคำจำกัดความในเรื่องที่เรียนนั้นออกมาให้ได้ ถ้าครูไม่ได้ให้มา ก็ต้อง ซักถามกับครูให้เป็น ถ้าครูตอบแล้วยังเข้าใจไม่ชัดเจน ก็ต้องไปค้นคว้าเพิ่มเติมเอง วิธีการหาคำจำกัดความแบบง่าย ๆ ก็คือ การตั้งคำถามในเรื่องที่เรียนด้วยคำว่า “อะไร” หรือที่ภาษาอังกฤษเรียกว่า “What” แล้วเดี๋ยวเราก็จะได้คำจำกัดความออกมา ยกตัวอย่างเช่นหากมีคนมาฟังพระเทศน์เรื่อง “บุญ” ก็ถามคำแรกเลยว่า “บุญคืออะไร” ใครที่เทศน์เรื่องบุญ แล้วว่าไปเรื่อย ๆ เป็นชั่วโมง ๆ ไม่ให้คำจำกัดความก็ขอเตือนว่าระวัง ตกม้าตาย เพราะถ้าเขาถามขึ้นมาด้วยคำถามง่ายๆ ว่า “What is the Boon (Punna)?” แล้วตอบไม่ได้ สิ่งที่เทศน์มาเป็นชั่วโมง ๆ ก็ต้องตกม้าตายด้วยคำถามคำเดียว คุณพ่อคุณแม่ที่กำลังปลูกฝังให้ลูกมีนิสัยรักการทำบุญก็เช่นกัน ต้องตอบลูกให้ได้ว่า “บุญคืออะไร” การปลูกฝังความรักบุญกลัวบาปจึงจะเกิดเป็นภาพชัดเจนในใจ พ่อแม่บางท่านเป็นคนชอบทำบุญ จึงอยากให้ลูกเป็นคนรักบุญเหมือนกับตนเอง แต่พอลูกถาม ตอบลูกไม่ได้ว่า “บุญคืออะไร” ก็เลยใช้วิธีบังคับลูกให้มาทำบุญ ซึ่งก็เป็น วิธีที่ใช้ได้เฉพาะช่วงหนึ่งที่ยังบังคับได้อยู่เท่านั้น แต่พอลูกโตขึ้น เริ่มมีแนวคิดเป็นของตนเอง ก็จะไม่ยอมทำในสิ่งที่เขาไม่เข้าใจว่า “บุญคืออะไร” เพราะนึกถึงการทำบุญครั้งใด ก็จะเห็นภาพความเจ้าอารมณ์ ขาดเหตุผลของ 16 DOU สูตรสำเร็จ ก า ร ส ร้ า ง บารมีเป็นทีม