ความรับผิดชอบต่อศีลธรรม : หน้า 97/124

รับผิดชอบต่อศีลธรรม ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงกำหนดไว้เป็นมาตรฐานคนที่ 4 ประการ นั่นคือ 3.1) คนดีต้องมีนิสัยรับผิดชอบต่อศีลธรรมของตนเองด้วยการไม่ทำบาปกรรม 4 ประการ ได้แก่ ไม่ฆ่า ไม่ลัก ไม่เจ้าชู้ ไม่พูดปด 3.2) คนดีต้องมีนิสัยรับผิดชอบต่อศีลธรรมของสังคมด้วยการไม่ทำสิ่งใด ดดวย ความมีอคติ 4 ได้แก่ ลำเอียงเพราะรัก ลำเอียงเพราะชัง ลำเอียงเพราะโง่ ลำเอียงเพราะกลัว 3.3) คนดีต้องมีนิสัยรับผิดชอบต่อศีลธรรมของเศรษฐกิจด้วยการไม่ยุ่งเกี่ยวกับ อบายมุข 6 ได้แก่ ไม่ดื่มสุรา ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่หมกมุ่นในสิ่งบันเทิงเริงรมย์ ไม่เล่นการพนัน ไม่คบคนชั่วเป็นมิตร ไม่เกียจคร้านการงาน 3.4) คนดีต้องมีนิสัยรับผิดชอบทั้งต่อบุคคลแวดล้อมและสิ่งแวดล้อมตาม ธรรมชาติด้วยการทำหน้าที่ประจำทิศ 6 คนที่ฝึกตนให้มีความรับผิดชอบต่อศีลธรรมย่อมมองโลกและชีวิตตรงตามความเป็นจริง ต่าเนินชีวิตด้วยปัญญา เป็นต้นแบบที่ดีงามให้แก่สังคม ท่าประโยชน์เพื่อส่วนรวมได้เต็มที่ จึง ไม่จำเป็นต้องโอ้อวด มีมารยา 6.3.4 การปรารภความเพียร พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า คุณสมบัติข้อที่ 4 ของผู้บรรลุธรรมได้ง่าย คือ ต้องเป็น ผู้ปรารภความเพียร เพื่อละอกุศลธรรม เพื่อให้กุศลธรรมที่เกิดมีความเข้มแข็ง มีความ บากบั่น ไม่ทอดธุระในกุศลธรรมทั้งหลาย กล่าวโดยย่อก็คือ การปรารภความเพียร หมายถึง การบำเพ็ญภาวนา ผู้ที่จะบำเพ็ญภาวนาได้ดี ต้องรู้จักบริหารเวลา เวลาเป็นทรัพยากรที่มีคุณค่ามากที่สุดของมนุษย์เพราะช่วงเวลาที่มนุษย์แต่ละคนได้รับ ย่อมหมายถึงช่วงชีวิตของผู้นั้นนั่นคือเวลาที่ผ่านไปแต่ละอนุวินาทีได้นำเอาชีวิต นำเอากำลังวังชา ของผู้นั้นไปด้วยทุกขณะ แล้วยังหยิบยื่นความแก่ ความเจ็บ ความตายมาให้ในเวลาเดียวกัน อีกด้วย แม้จะไม่มีผู้ใดปรารถนาก็ตาม ดังนั้น เวลาจึงถือได้ว่าเป็นทรัพยากรที่เนื่องด้วยชีวิต และมีอยู่อย่างจํากัด ดังที 88 DOU สูตรสำเร็จ ก า ร ส ร้ า ง บ า ร มีเป็น ที ม