การทำงานพระศาสนาและอิสรภาพ : หน้า 62/133

ส่วนงานราชการนั้น ไม่ต้องกลัว ว่าจะไม่มีใครทำแทน บัณฑิตที่รองาน ยังมีอีกมาก งานอย่างนั้นหาคนทำง่าย แต่งานพระศาสนานี่สิ หาคนที่จะมา ค่อนข้างถูกจำกัดขอบเขต ขาดอิสรภาพ คำว่า “ขาดอิสรภาพ” มีอานุภาพ มากที่จะสั่นคลอนจิตใจของดิฉัน ผู้รัก อิสรภาพเป็นที่ยิ่ง ดิฉันลังเลและขอ ทุ่มเทยากเหลือเกิน มาช่วยกันฟื้นฟู เวลาคิดดูใหม่ รู้สึกหัวใจป้อแป้ลงไป เถอะ ลังเล...ลังเล... มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ดิฉันเกิดลังเลอีก นิดหน่อย คิดว่าชีวิตที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ก็อิสระดีแล้ว จะดิ้นรนไปทำไมอีก วัด พระธรรมกายก็คือองค์กรหนึ่ง การทำงาน ก็ต้องขึ้นกับนโยบายของคณะสงฆ์และ หลวงพ่อ เหมือนหนีจากองค์กรหนึ่งแต่ ก็ต้องไปอยู่ในอาณัติของอีกองค์กรหนึ่ง อนาคตจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ได้ จะทน ได้หรือ อยู่อย่างนั้นจะกิน จะเที่ยว จะ ดูหนัง ฟังเพลง ดูทีวีก็ทำไม่ได้ตามใจ อยู่ที่นี่คนเดียวมีอิสระทุกอย่าง เมื่อ ต้องไปอยู่รวม ๆ กับอุบาสิกาอื่น ๆ ก็อาจ มีเรื่องกระทบกระทั่งกันได้ เท่ากับหนี สุขไปหาทุกข์ สถานภาพใหม่ดูแล้ว ทุกที พบขงจื้อยุคจรวด ดิฉันละอายใจที่จะบอกปฏิเสธ พี่วิษณุอีก สิ่งที่อยากได้ที่สุดในช่วงนั้น คือกัลยาณมิตร ดิฉันเดินทางไปหา พี่ขจร บอกปัญหาในใจให้ทราบ พี่ขจร ทำท่าเหมือนขงจื้อ กล่าวว่า “ครูจงรักษ์แสวงหาอิสรภาพ โดยไม่รู้เลยว่าอิสรภาพย่อมไม่มี แก่ผู้ที่ยังไม่เป็นพระอรหันต์ บาง คนเห็นเมฆลอยไปลอยมากว่า ฉันอยากเป็นเมฆ จะได้ไปไหน มาไหนได้อย่างอิสระ หารู้ไม่ว่า เมฆก็ยังถูกลมบังคับ ลมก็ยังถูก ไฟบังคับ ไฟก็ยังต้องอาศัยเชื้อเพลิง ในโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นอิสระที่แท้ จริง” ฟังเพียงเท่านั้นก็ได้คิด โธ่ - เอ๊ย! เรามัวหลงบ้าบออยู่กับอิสรภาพจอม ปลอมเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แท้หาได้หลุด พ้นจากกระแสโลกไม่ ดิฉันบอกพี่ขจรว่า “ดิฉันไม่ค่อยมีความรู้ธรรมะ ที่จะสอนใครนัก จะเป็นวิทยากรได้ อย่างไร?” พี่ขจรตอบอย่างขำ ๆ ว่า “ไม่เป็นไร ทำน้ำเปล่าให้เป็น โอเลี้ยง ไม่ยาก แต่ทำโอเลี้ยงให้เป็น น้ำเปล่ายาก” โอเลี้ยงของพี่ขจรมี ความหมายลึกซึ้งนัก สามารถประโลม ใจดิฉันให้สดชื่นมีพลังได้ จนอยาก คารวะท่านจอกหนึ่ง บัดนี้ดิฉันรู้แล้วว่า เวลาฉันหมดพลัง ฉันจะไปชาร์จแบต เตอรไดทโหน สลัดคราบสาวเสน่ห์ เมื่อก่อนดิฉันใช้เวลาว่างให้หมด ไปกับการเดินชอปปิ้ง การตะลุยดูหนัง การทำกับข้าวกินกับเพื่อน ๆ อ่านหนังสือ Kalyanamitra.org ๕๙