การปฏิบัติธรรมและการเปลี่ยนแปลง : หน้า 63/133

และดูทีวี ดิฉันรักความสุนทรีย์ตามสไตล์ นักอักษรฯ จึงชอบระบายสีโลกให้สดชื่น มีสีสัน ด้วยการแต่งตัวสวย ๆ ใช้เงิน เปลือง แต่พอเข้าอยู่ธุดงค์ ถือศีล ๘ บ่อย ๆ เข้า ดิฉันชักชอบสีขาว รู้สึก สะอาดบริสุทธิ์ สว่าง สงบ เวลาไปเดิน ชอปปิ้ง สิ่งของสวย ๆ งาม ๆ ที่เคยล่อใจ ดิฉันให้เข้าหา ก็ดูไม่มีอำนาจที่จะ มายั่วใจดิฉันได้ หนังตามโรงก็เต็มไป ด้วยบทโป๊ การนองเลือด การล้างแค้น ดูๆ ไปก็เห็นเลยว่าตอนไหนที่เขากำลัง ถูกครอบงำด้วยความรัก ความชั่ว ความ โลภ ความโกรธ ความหลง ดิฉันรู้ดีว่าเบื้องหลังความเปลี่ยน แปลงเหล่านี้ เป็นเพราะหลวงพ่อนั่นเอง ที่ส่งบุญมาล้างมากลั่นใจดิฉันให้สะอาด บริสุทธิ์ ละเอียดอ่อนขึ้น แม้ตัวดิฉัน เองก็ยังรู้สึกงง ๆ ว่าดิฉันเข้ามาผูกพัน กับวัดพระธรรมกายได้ยังไง ราวกับถูก แม่เหล็กดูด เชื่อแล้วว่า “ถึงเวลาที่บุญ ส่งผล” นั้นมันเป็นอย่างไร ชีวิตปฏิบัติธรรม บนดอยสุเทพ วันแรกที่ขึ้นไปปฏิบัติธรรมบน ดอยสุเทพ เมื่อถูกขานชื่อ หลวงพ่อก็ ถามดิฉันราวกับจะทดสอบใจว่า “อ้าว! อาจารย์จงรักษ์ จะมีเวลา มาเป็นวิทยากรแก้วหรือ?” “หนูลาออกจากราชการแล้วค่ะ” “ทำไมรีบลาออกเสียล่ะ” ท่าน ถามพร้อมกับอมยิ้ม “หนูกลัวตามหลวงพ่อไม่ทันค่ะ” ดิฉันนึกถึงภาพปลายจีวรของท่านอยู่ ลิบ ๆ “โธ่ ทันสิ ทำไมจะไม่ทัน แล้วนี่ ไม่กลัวลำบากหรือ” ท่านว่าคำตอบ ของดิฉัน “ไม่กลัวค่ะ” ตอบอย่างฉะฉาน มั่นใจ ท่านนิ่งสักครู่ ก็พูดขึ้นว่า “เดินตามหลวงพ่อน่ะไม่ต้องกลัว หลงทางหรอก การตัดสินใจมาสร้าง บุญนั้นถูกต้องแล้ว ล้านเปอร์เซนต์" ดิฉันน้ำตาซึมเลย ความมั่นใจที่เคยมี อยู่ ๙๙ นั้น บัดนี้กลายเป็นล้านเปอร์ เซนต์จริง ๆ ดิฉันแอบพูดในใจว่า “หลวง พ่อคะ หนูขอฝากชีวิตไว้ด้วยค่ะ” บุญมันตัวเล็ก.... แม่มองไม่เห็น ดิฉันเข้าทำงานพระศาสนาโดย ที่ไม่ได้บอกพ่อแม่และญาติพี่น้องเลย สำหรับพ่อไม่มีปัญหาเพราะท่านเสีย ชีวิตแล้ว แม่สิพอมารู้ภายหลังท่านหงอย ไปเลย ท่านอยากให้ดิฉันเป็นหลักเป็น ฐานให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่ดิฉันก็คือเกิน กว่าท่านจะดึงกลับได้ ถึงดื้อก็ซื้อใน ทางที่ดี ดื้อเอาบุญ ดิฉันบอกว่า ถึง ดิฉันจะไม่ได้ตอบแทนท่านเป็นเงิน เป็นทอง แต่ดิฉันก็ส่งบุญละเอียดแผ่ มาให้ท่านเสมอ แม่พูดอย่างกับการ์ตูนว่า บุญมันตัวเล็ก เป็นยังไงแม่มอง ไม่เห็นหรอก” ดิฉันอธิบายว่า “ก็เวลาแม่ไปวัด ทำบุญ แม่รู้สึกไหมล่ะว่า วันนั้นแม่ อิ่มเอิบใจกว่าทุกวัน นั่นแหละบุญที่ แม่ได้รับล่ะ” แม่หมดทางที่จะเถียงดิฉัน ต่อไป แต่ก็ยังไม่ชอบใจอยู่นั่นเอง แม่ จะนั่งร้องไห้รำพันกับพี่ ๆ น้อง ๆ ว่า ท่านไม่อยากจะให้ดิฉันออกไปบอกบุญ กลัวเขาจะดูถูกเอาว่า ฐานะก็ดีแท้ ๆ ทำไมปล่อยให้ลูกสาวออกไปตะรอน ๆ บอกบุญ มาทำงานกับวัดนี้ ใส่แต่ชุดขาว บางคนเขาอาจสงสัยว่าคงจะอกหัก ดิฉันพยายามอธิบายว่า ดิฉัน ไม่ใช่แม่ชี ไม่ได้อยู่ในวัด แต่อยู่นอกวัด ทำงานกับสำนักงานกัลยาณมิตร เช่า บ้านอยู่กับเพื่อน ๆ วิทยากรที่ถือศีล ๔ ด้วยกัน ความรู้ที่เรียนมาก็ไม่ได้ทิ้ง แต่เอาไปใช้ให้เป็นประโยชน์กับงาน พระศาสนา งานวิทยากรเป็นงานที่มี bo Kalyanamitra.org