การประชุมของศากยราช : หน้า 79/133

35 ตำแหน่ง อรหันตสัมมา- สัมพุทธเจ้านั้น เป็นตำแหน่ง ที่สูงส่งมาก พระมหาจักรพรรดิ ยังต้องถวาย พระเกียรติ เราไปทูลเสด็จมาเมืองเรา หรือ ควรจะคอยจนกว่าพระองค์จะเสด็จ มาเอง ผู้ใดมีความเห็นอย่างไรขอให้ แสดงความคิดเห็นได้ มีราชกุมารองค์หนึ่ง ชูพระหัตถ์ ขึ้น เมื่อได้รับอนุญาตให้พูดได้แล้ว พระองค์จึงแสดงความคิดเห็นว่า “ข้าแต่ศากยราชทั้งหลาย ข้าพเจ้า มีความเห็นว่าเราไม่ควรทูลเชิญเสด็จ ข้าพเจ้ามีเหตุผลว่า เมื่อตอนเสด็จออก บวช พระสิทธัตถะก็มิได้ทูลใครแม้แต่ สมเด็จพระราชบิดาเอง อีกประการหนึ่ง กบิลพัสดุ์เป็นนครของพระองค์ เรื่อง อะไรเราจะต้องเชิญเจ้าของบ้านให้เข้า บ้าน เมื่อพระสิทธัตถะโอ้อวดว่าเป็น พระพุทธเจ้าแล้ว จะไม่กลับบ้านของ ตัวเองก็แล้วไป เมื่อพระองค์ไม่คิดถึง พระชนก หรือพระประยูรญาติทั้งหลาย เราจะคิดถึงพระองค์ทำไม ข้าพเจ้า เห็นว่า ถ้าต้องถึงกับทูลเชิญเสด็จก็เป็น เรื่องมากเกินไป" ราชกุมารตรัสจบแล้ว นั่งลง ทันใดนั้นพระราชกุมารอีกองค์ หนึ่ง ลุกขึ้นกล่าวว่า “ข้าแต่ท่านผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน และศากยวงศ์ทั้งหลาย! ข้อที่เจ้าชาย เทวทัตกล่าวมานั้นไม่ชอบด้วยเหตุผล ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย เจ้าชายสิทธัตถะ แม้จะเป็นยุพราช มีพระชนมายุยังเยาว์ ก็จริง แต่พระองค์บัดนี้เป็นนักพรต และ มิใช่นักพรตธรรมดา ยังเป็นถึงพระพุทธ เจ้าอีกด้วย แม้แต่นักพรตธรรมดา เราผู้ ถือตัวว่าเป็นกษัตริย์ยังต้องให้เกียรติ ถวายความเคารพ เมื่อเป็นเช่นนี้เหตุไฉน เราจะให้เกียรติแก่พระสิทธัตถะ ซึ่งเป็น พระพุทธเจ้าและพระญาติของเราไม่ได้ ข้าพเจ้าเห็นว่า ตำแหน่งอรหันตสัมมา สัมพุทธเจ้านั้น เป็นตำแหน่งที่สูงส่ง มาก พระมหาจักรพรรดิยังต้อง ถวายพระเกียรติ ทำไมคนขนาด เราจะถวายพระเกียรติไม่ได้ ข้าพเจ้า เห็นว่าควรจะส่งทูตไปเชิญเสด็จพระองค์ เข้าสู่กบิลพัสดุ์” พระราชกุมารนั่งลง “การที่เจ้าชายอานันทะเสนอ มานั้น” เจ้าชายเทวทัตค้าน “โดยอ้าง ตำแหน่งพระพุทธเจ้าขึ้นเป็นที่ตั้ง ก็ ความเป็นพระพุทธเจ้านั้น ใคร ๆ ก็อาจ เป็นได้ ถ้ากล้าโกหกชาวโลกว่าตัวเป็น พูดเอาเอง ใคร ๆ ก็พูดได้” “เทวทัต” เจ้าศากยะสูงอายุผู้ หนึ่งลุกขึ้นพูด “ถ้าเจ้าชายสิทธัตถะ ลวงโลกว่าเป็นพระพุทธเจ้า อย่างที่ เธอเข้าใจ เราก็ยิ่งจำเป็นที่จะต้องเชิญ เสด็จยิ่งขึ้น เพื่อจะได้รู้ให้แน่นอนว่า พระองค์เป็นพระพุทธเจ้าจริงหรือพระ พุทธเจ้าปลอม” สัณฐาคารเงียบกริบ ไม่มีใคร พูดขึ้นอีกเลย พระเจ้าสุทโธทนะจึง ตรัสขึ้นว่า “ท่านทั้งหลาย! ถ้าเราเถียงกัน แบบนี้สักกี่วันก็ไม่อาจตกลงกันได้ ต่าง คนต่างก็มีเหตุผลน่าฟังด้วยกันทั้งสิ้น ข้าพเจ้าอยากจะให้เรื่องจบลงโดยการ ฟังเสียงข้างมาก เพราะฉะนั้นข้าพเจ้า ขอถามที่ประชุมว่า ผู้ใดเห็นว่าสมควร เชิญเสด็จลูกของเรามาสู่เมือง ขอให้ ยกพระหัตถ์ ม จบพระสุรเสียงของพระเจ้าสุท โธทนะ มีพระหัตถ์ของศากยวงศ์ยกขึ้น สลอนมากมาย แต่ไม่ได้นับ เพราะเห็น ว่ายังเหลืออยู่เป็นส่วนน้อยเหลือเกิน “คราวนี้ ท่านผู้ใดเห็นว่าไม่สมควร จะเชิญเสด็จ ขอให้ยกพระหัตถ์ขึ้น” ปรากฏว่ามีสองพระหัตถ์เท่านั้น คือเจ้าชายเทวทัตและพระสหายคู่ พระทัย เป็นอันว่าเสียงในที่ประชุมเรียก ร้องให้ทูลเสด็จพระผู้มีพระภาคเข้าสู่ กบิลพัสดุ์ เจ้าชายอานนท์พอพระทัย เหลือเกิน ทูลอาสาไปรับเสด็จพระพุทธ เจ้าด้วยตนเอง แต่พระเจ้าสุทโธทนะ ทรงห้ามเสีย เจ้าชายเทวทัตดังแค้น พระทัยยิ่งนั้น ตั้งแต่เป็นพระราชกุมาร น้อย ๆ ด้วยกันมา ไม่เคยมีชัยชนะ เจ้าชายสิทธัตถะเลย เวลานั้น พระผู้มีพระภาคเสด็จ จากอุรุเวลาเสนานิคม ตำบลที่ตรัสรู้ ไปสู่อิสิปตนมฤคทายะ เพื่อโปรดปัญจ วัคคีย์ แล้วโปรดพระยสะ และชฎิลสาม พี่น้องพร้อมด้วยบริวาร แล้วเสด็จเข้า สู่กรุงราชคฤห์ เพื่อโปรดพระเจ้าพิมพิสาร Kalyanamitra.org