ธรรมกถา : หน้า 110/133

ธรรมกถา สมฺมาปุญฺโญ ภิกฺขุ กาลทานสุด คาดา มนุษย์สมบัตินั้น เป็นสิ่งที่ไม่ยั่งยืน นำติดตัวไปไม่ได้ ผู้ฉลาดจึงเปลี่ยนมนุษย์สมบัติ ให้เป็นสวรรค์สมบัติและนิพพานสมบัติ โดยทำบุญฝากไว้ในธนาคารบุญคือ พระอริยสงฆ์และ สมมุติสงฆ์ บุญนั้น ย่อมเป็นที่พึ่งของเขาทั้งในโลกนี้และโลกหน้าแล กาเล ททนฺติ สปญฺญา วทัญญู วีตมจุฉรา กาเลน ทินน์ อริเย อุชุภูเตส ตาทิส วิปฺปสนฺนมนา ตสฺส วิปุลา โหติ ทุกขิณา กาลทานสุตตคาถา ทายกทั้งหลายเหล่าใด เป็นผู้มีปัญญา มีปกติรู้จัก คำพูด ปราศจากตระหนี่ มีใจเลื่อมใสแล้วในพระ อริยเจ้าทั้งหลาย ซึ่งเป็นผู้ตรงคงที่ บริจาคทาน ทำให้เป็นของที่ตนถวายโดยกาลนิยม ในกาลสมัย ทักษิณาของทายกนั้นเป็นสมบัติมีผลไพบูลย์ เย ตตฺถ อนุโมทนฺติ ชนทั้งหลายเหล่าใด เวยยาวจจ์ กโรติ วา ขวนขวายในทานนั้น อนุโมทนาหรือช่วยทำการ น เตน ทักขิณา โอนา เตปิ ปุญญสส ภาคิโน ตสุมา ทเท อปปฏิวานจิตโต ยตฺถ ทินน์ มหาผล ปุญญานิ ปรโลกสม ปติฏฐา โหนติ ปาณินนฺติ ทักษิณาทานของเขามิได้บกพร่องไปด้วยเหตุนั้น ชนทั้งหลายแม้เหล่านั้น ย่อมเป็นผู้มีส่วนแห่งบุญ นั้นด้วย เหตุนั้น ทายกควรเป็นผู้มีจิตไม่ท้อถอย ให้ในที่ใด มีผลมากควรให้ในที่นั้น บุญย่อมเป็นที่พึ่งอาศัยของสัตว์ทั้งหลายในโลกหน้า ฉะนี้ Kalyanamitra.org ๑๐๗