การนั่งสมาธิและการควบคุมจิตใจ : หน้า 85/133

สอ วันนี้ตื่นเช้ามารู้สึกง่วงนอน เพราะเมื่อคืนช่วงแรกนอนไม่ค่อยหลับ เนื่องจากเพื่อนที่นอนกลดข้าง ๆ คุยกัน ส่งเสียงรบกวน นอนไปก็นึกโมโหไป ตั้งใจว่า พรุ่งนี้เถอะจะจดชื่อส่งให้พี่เลี้ยง ไปทำกุศลวิวัฒน์ แต่พอนั่งสมาธิไป เรื่อย ๆ ก็คลายความโมโหลง เลยไม่ได้ ท่าอะไรเขา การนั่งสมาธินั้นผม กำหนดนิมิตดวงแก้วไม่ค่อยได้ เลย เปลี่ยนเป็นองค์พระแก้วรู้สึกดีขึ้น แต่ ยังมองได้ไม่ชัดเจน เห็นเป็นเพียง รูปร่างขององค์พระเท่านั้น บางทีก็ใส เป็นแก้ว แต่น้อยมาก เห็นเพียงประเดี๋ยว เดียว บางครั้งก็เผลอสติคิดถึงเรื่องต่าง ๆ เมื่อได้สติก็กำาหนดองค์พระใหม่ แต่คำ ภาวนา “สัมมา อะระหัง” ก็ท่องไป เรื่อย ๆ มีบางทีควบคุมใจไม่ค่อยอยู่ มีเรื่องสับสนในใจก็ต้องลืมตาและนั่ง เฉย ๆ บางทีคิดปลงสังขารตัวเองที่เกิด มาแล้วนี้ก็มีแต่ทุกข์ทั้งนั้น แม้แต่ตัวเรา เองขนาดเข้ามาทางธรรมยังมีความทุกข์ ต้องต่อสู้กับจิตใจตัวเองที่ควบคุมไม่ค่อย ได้ เมื่อคิดเทียบกับทางโลกมันก็ยิ่งมี ทุกข์มากกว่ามากมายทีเดียว แล้วทำ อย่างไรจึงจะพ้นทุกข์ ก็เห็นจะต้องทำ ตามพระพุทธเจ้าที่ทรงสั่งสอนไว้เท่านั้น พอคิดได้อย่างนี้จิตใจก็เริ่มสงบลงบ้าง ทําสมาธิต่อไป ๒ พฤษภาคม ๒๕๒๙ “ยิ่งกว่าได้เงินแสน” ผมตื่นนอนตอนตี ๒ ๒ ทำธุระส่วน ตัวเสร็จก็แต่งตัวเดินทางไปวัดเบญจม บพิตรฯ ไปกินอาหารเช้าที่วัด มีขนมปัง และนมถั่วเหลือง 6 กล่อง รู้สึกตื่นเต้น เล็กน้อยที่วันนี้เราจะเป็นสามเณร เป็น เหล่ากอของสมณะ การกระทำก็คงต้อง สารวมให้มากกว่าเก่า พอ ๗ โมงเช้า เดินแถวออกมาเดินวนรอบพระอุโบสถ ๓ รอบ ระหว่างที่เดินก็ทำสมาธิไปด้วย แต่ไม่ค่อยดี เพราะตื่นเต้นที่มีคนมาถ่าย ภาพมากมาย พอเดินเสร็จก็กลับ ไปพักผ่อน ตอน 6 โมงเช้าออกมารับ ผ้าไตร ระหว่างที่เดินมาที่โบสถ์ มีความตื่นเต้นอีก ในใจก็คิดว่าวันนี้ใคร จะมามอบผ้าไตรให้เราบ้างหนอ พ่อจะ มาหรือเปล่า แม่จะมาหรือเปล่า พอ กราบพระประธานแล้วก็ออกมารับผ้าไตร เมื่อเดินมาตรงหมายเลขรู้สึกตื่นเต้นมาก ผมไม่กล้ามองว่าใครมาบ้าง แต่มีความ ผม รู้สึกว่ามีแม่นั่งอยู่ข้างหน้ากลุ่มนั้น รู้สึกว่าทันทีที่ผมมายืนต่อหน้าท่าน ผม เห็นท่านหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้น ผมทราบ ทันทีว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น ผมรีบก้มหน้า ไม่มองอะไรทั้งนั้น ถ้าผมไม่ทำอย่าง นี้ผมต้องร้องไห้ โฮ ๆ แน่ ๆ เลย พอ สัญญาณฆ้องดังขึ้นผมกราบท่าน ๓ ครั้ง แล้วกล่าวค้าขอขมาท่าน ในช่วงนั้นผม ตื่นเต้นจริง ๆ ง ๆ มือสั่น คำขอขมาก็ชัดบ้าง ไม่ชัดบ้าง พอรับผ้าไตรมาก็เดินออกจาก วิหารคด ในช่วงเดินออกมานี้ น้ำ ตาผมคลอเบ้าตา มันจะไหลเสียให้ได้ ตื้นตันใจจนบอกไม่ถูก ได้ยินเสียงสะอื้น เบา ๆ จากผู้ปกครองคนอื่น ๆ เกือบทั้ง วิหาร ต เมื่อนึกถึงบรรยากาศอย่างนี้ขึ้นมา ทีไรน้ำตาจะไหลเสียทุกครั้งไป ที่จริง แล้วความหวังของพ่อแม่ก็คืออยากจะ ให้ลูกได้บวชในพระพุทธศาสนา เพียง แค่นี้ก็ชื่นใจอย่างที่สุดแล้ว ถึงเวลา ๑๑ โมง ก็รับประทาน อาหารพล พอบ่าย ๓ โมงผมก็เข้าพิธี บรรพชา ตอนบรรพชานี้ก็เหมือนกัน ที่จริงแล้ว ความหวังของ พ่อแม่ก็คือ อยากจะให้ลูก ได้บวชใน พระพุทธศาสนา เพียงแค่นี้ก็ชื่นใจ อย่างที่สุดแล้ว รู้สึกตื่นเต้น มือสั่น ใจเต้นตุ้บ ๆ ไม่เป็น จังหวะเลย นึก ๆ แล้วก็ขำตัวเองเหมือน กันที่เรื่องธรรมดากลับทำตื่นเต้นไปได้ พอบรรพชาเสร็จก็ออกมารับบาตรกับโยม พ่อโยมแม่ พอรับบาตรแล้วก็พบปะ พูดคุยกับญาติโยม ตอนนี้จึงได้ทราบว่า มีใครมาร่วมพิธีบรรพชาของผมบ้าง มีโยมพ่อ โยมแม่ โยมพี่ ๒ คน และเพื่อน ของโยมพี่เป็นคนถ่ายภาพให้โยม แม่บอกว่าปลื้มใจมาก ได้เงินหมื่นเงินแสน ก็ไม่ดีใจเท่ากับได้บวชลูกของตัวเอง ผมเองก็ดีใจมากที่ได้ตอบแทนคุณของ พ่อแม่ทำให้ท่านมีความสุขใจ และทำ ในสิ่งที่ท่านหวังไว้ได้สำเร็จ ๓ พฤษภาคม ๒๕๒๙ "การบิณฑบาตในวันแรก" ผมเดินออกบิณฑบาตในสายที่ 4 โดยมีหลวงพี่วดินเป็นผู้นำทาง ในวันนี้ ออกลายมากเพราะเสียเวลาในการจัด รูปแถวแบ่งจำนวนสามเณรออกบิณฑ บา Kalyanamitra.org