การเดินทางในชีวิต : หน้า 29/112

ง ง ๆ ที่เบื่อแสนเบื่อ ทั้ง ๆ ที่รู้ สุดรู้ว่า หนทางที่เคยเดินมา แล้วทุกเช้าสายบ่ายค่ำนั้น มัน เต็มไปด้วยขวากหนามเยอะแยะมาก มาย เต็มไปด้วยหลุมบ่อ จะก้าวเท้า แต่ละครั้งต้องระแวดระวังทั้งข้างหน้า ข้างหลัง จนหาความสุขไม่ได้ มิหนำ เมื่อตกค่ำพลบ ความกลัวยัง เป็นตัวแถมเข้ามาหาให้วุ่นวายใจ แต่ก็จนใจ จนใจ....เพราะไม่รู้ จะทำอย่างไรดี! ปีใหม่เยี่ยมหน้ามาทักทายได้ สามสิบวันแล้ว ผู้ใหญ่ หรือผู้ที่เกือบ จะเป็นผู้ใหญ่หลายคนเริ่มรู้สึกในความ เหมือนเดิม เหมือนเดิมอย่างไม่มีวัน เปลี่ยนแปลง เป็นความจริงที่แฝงอยู่ กับวันและเวลา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่า จะเป็นปีเก่า หรือว่าปีใหม่ ความสนุก สนานที่ผ่านเข้ามาในระยะเวลาของการ เฉลิมฉลอง วิ่งเข้ามาแล้วผ่านเลยไป ไม่แตกต่างอะไรกับพายุฝน หรือลม หนาวที่ชุ่มชื้น ผะผ่าวเข้ามาแล้วผ่าน หายไป ทิ้งไว้แต่ร่องรอยของสิ่งที่หา สาระมิได้ กับความเหนื่อยอ่อน เร่ง ร้อน และความเป็นไปในชีวิตที่เหมือน เดิม...และเหมือนเดิม ต่อสู้ พ่ายแพ้ ชนะ น้ำตา อาลัย คละเคล้ากันไป ทุกวี่ทุกวัน เพียงแต่จะเอาตรงไหน ขึ้นต้นหรือลงท้ายในแต่ละครั้งเท่านั้น ผู้ที่เคยชินกับหนทางสายนี้จะ ไม่รู้สึกยินดียินร้ายอะไรกับปีใหม่ วัน ใหม่ เดือนใหม่ เพราะประสบการณ์ สอนจนขึ้นใจแล้วว่า ไม่มีอะไรแปลก ใหม่ในความใหม่ ๆ เหล่านั้น นอกเสีย จากเข้ามาหมุนคืนวันให้ล่วงลับ อีก ยังทำให้รู้สึกว่า เดินใกล้ลมหายใจ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๗