การปฏิบัติธรรมและประสบการณ์ส่วนตัว : หน้า 73/112

ไม่หลับตาจะเห็นชัดเจนในกลางกาย พอหลับตา คอยดจน จะกลายเป็นดวงสว่างเหมือนดวงจันทร์ที่มีเมฆบางๆ ในขณะที่เดินจากน้ำตกสอเหนือไปผาหล่มสัก ปิดบัง เมื่อจิตได้สมาธิดวงสว่างก็จะทะลุออกเห็น ได้เกิดนิมิตเป็นดวงจันทร์ในกาย ก็ประคองไว้ด้วย พื้นหลังสีครามเหมือนมองจากเหวขึ้นดูฟ้า จะเห็น จังหวะการเดิน เมื่อไปถึงผาหล่มสักก็นั่งต่อเล็กน้อย ขอบเหวอยู่โดยรอบ เพราะ น่าอัศจรรย์ที่ความเมื่อยขบหายไปจนหมดสิ้น ทำให้ มีแรงเดินกลับซึ่งมีระยะทางประมาณ ๙ ก.ม. ใช้ การปฏิบัติธรรมในช่วงนี้ไม่ดีเท่าที่ควร มีความปวดเมื่อยกล้ามเนื้อตั้งแต่เมื่อวาน จึงดูว่า เวลานานเกือบ ๒ ชั่วโมงครึ่ง ไม่มีความก้าวหน้าเท่าใดนัก เพียงแต่รู้สึกว่าเช้านี้ เมื่อมาถึงผาเหยียบเมฆ หลวงพี่สัมมาปุญโญ จิตนิ่งขึ้น มีเรื่องฟุ้งซ่านเข้ามาบ้างเล็กน้อย เมื่อ และหลวงพี่สุธัมโม ทั้งสองรูปนำคณะนั่งสมาธิที่ จิตนิ่งก็ปรากฏพื้นขาวของดวงกลมและมีเมฆลอย หน้าผาครึ่งชั่วโมง มืดแล้วมองอะไรไม่ค่อยเห็น ผ่านเหมือนเดิม แต่สามารถทัศนาทิวทัศน์บริเวณเบื้องล่างที่เห็นแสง ช่วงบ่าย (๑๓.๓๐-๑๖.๐๐) วันนี้หลวงพี่สัมมา ไฟรอบภูกระดึงและหมู่บ้านต่าง ๆ ประหนึ่งมอง ปุญโญและหลวงพี่สุธัมโมนำคณะที่สมัครใจเดิน จากเครื่องบิน ลมพัดเย็นสบายมาก การนั่งสมาธิ ธุดงค์จากที่พักไปลานพระพุทธรูป สระอโนดาต ต่อเพิ่มพลังวังชาให้พวกเราเดินทางต่อไปได้ น้ำตกสระเหนือ และดูตะวันตกดินที่ผาหล่มสัก ขากลับเดินเลียบหน้าผาผ่านผาเหยียบเมฆ ผานา ตลอดทาง พวกเราสนทนากันเรื่องต่าง น้อย ผาหมากดูก ผาจำศีล ระยะทางรวมทั้งสิ้น ช่วงจากผาเหยียบเมฆถึงที่พัก ต้องใช้ไฟฉาย ทำให้ รู้สึกว่าถึงที่พักรวดเร็ว เมื่อมาถึงดื่มน้ำปานะแล้ว ประมาณ ๒๒ ก.ม. สมาชิกหลายคนเท้าระบม ต่างก็แยกย้ายเข้าที่พัก และหมดแรงที่จะเข้าห้อง เพราะใส่รองเท้าแตะ ส่วนมากก็ปวดเมื่อยหมดแรง เรียนภาคค่ำได้อีก เพราะมาถึงเกือบสามทุ่มเข้า กลับมาถึงได้ดื่มปานะเย็น ๆ และโกโก้ร้อน ๆ ไปแล้ว กุมภาพันธ์ ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๗๑