พ่อค้าใจคด : หน้า 77/112

แม่น้ำกลับเมืองของตนเท่านั้น ตามชอบใจ” พ่อค้าใจคดร้องบอก ส่วนพ่อค้าใจคด เมื่อออก จากบ้านสองยายหลานแล้ว ก็เดิน เร่ขายสินค้าไปตามลำดับ ด้วยใจ ยายได้ยินดังนั้น จึงกล่าวตำหนิ อย่างไม่ไว้หน้าว่า “เจ้าคนใจคด เมื่อเช้านี้นี่เอง คอที่กระวนกระวายจดจ่ออยู่แต่ เจ้าบอกว่า ถาดทองของเราไม่มี ถาดทองคำที่ตนขว้างทิ้งนั้น ในที่สุด ราคาค่างวดพอที่จะแลกสินค้าของ ก็ตัดสินใจย้อนกลับไปยังบ้านของ เจ้าได้ แต่เมื่อสักครู่นี้ มีพ่อค้าเร่ สองยายหลาน ทำทีว่ามีเมตตาจะ อย่างเจ้า เขาใจซื่อและมีคุณธรรม ว่าตนพลาดโอกาสที่จะเป็นเจ้าของ ถาดทองคำใบนั้นเสียแล้ว บังเกิด ความเสียใจโศกเศร้าจนสุดระงับได้ ถึงกับเป็นลมหมดสติไป พอฟื้นขึ้น มาความเสียดายได้พุ่งแล่นท่วมท้น หัวใจจนควบคุมสติไว้ไม่อยู่ ลุกขึ้น โปรยปรายเงินทองข้าวของเรี่ยราด ท่าทางเลื่อนลอย คว้าคันชั่งถือไว้ อนุเคราะห์ให้ได้แลกเครื่องประดับ ได้แลกถาดทองใบนั้นไปเสียแล้ว ต่างอาวุธ วิ่งไล่ตามพ่อค้าใจซื่อไป ให้เงินและสินค้าทั้งหมดนี้แก่ฉันที อย่างไม่คิดชีวิต ได้ตามประสงค์ “เอาถาดใบนั้นมาเถิด เรา เดียว” จะยอมให้แลกสินค้าได้สักชิ้นหนึ่ง เมื่อถึงท่าน้ำ เห็นเรือกำลัง พ่อค้าใจคิดได้ฟังดังนั้น ก็รู้ ลอยลำอยู่กลางแม่น้ำจึงร้องตะโกน กุมภาพันธ์ ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๕