สรุปอารยธรรมตะวันตกกับพระพุทธศาสนา : หน้า 64/112

1 ก ง ก า ล ยุ ค 0 0 สรุปอารยธรรมตะวันตก กับพระพุทธศาสนา 1 ๑ กุชูละได้นํา ระมาณ ค.ศ.๔๘ เกิดการเปลี่ยนแปลง ครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ ครั้งใหญ่ เมื่อมีการรุกไล่ของพวกด้วยสี กองทัพข้ามภูเขา กุละและโอรสคือ วีมะกทม เสส (Vima Kadphises) ได้อำนาจเหนือบริเวณ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย ในประเทศจีน ลงมายังแคว้นบัคเตรีย และบริเวณใกล้เคียงในเอเชียกลาง พวกนี้แบ่งแยกกันอยู่เป็นเผ่าเป็นอิสระต่อ กัน จนกระทั่งกุละกทุฒิเสส (Kujula Kadphises) แห่งเผ่ากุษาณะได้รวบรวมอำนาจหมู่ต่าง ๆ เข้า เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ในระยะใดระยะหนึ่งของ พระศากยมุนีในขณะบำเพ็ญ ทุกรกิริยา พระวรกายทรุด โทรมจากการทรมานพระองค์ เพื่อแสวงหาพระสัมมาสัม โพธิญาณ เป็นประติมากรรม หินสมัยคันธาระ ราวคริสต์ ศตวรรษที่ ๒ ภายหลังจาก ราชวงศ์กุษาณะ เจริญรุ่งเรืองมากในยุค ของกษัตริย์พระนามว่า กนิษกะ (Kaniska) ซึ่ง ขึ้นครองราชย์ประมาณ ค.ศ.๑๒๐ ได้ปกครอง สืบต่อจากวีมะกทุฒิเสส โดยอาจมีช่วงเว้นระยะ สั้น ๆ พระเจ้ากนิษกะได้ปกครองภาคตะวันตก ของอินเดียทั้งหมด อย่างน้อยที่สุดมาจนถึง พาราณสี และอาณาจักรในเอเชียกลางของ พระองค์ก็แผ่ออกไปอย่างกว้างขวาง สมัยนี้นับว่า มีความสำคัญมากในส่วนที่ เกี่ยวกับประวัติพุทธศาสนา และตามที่เชื่อถือกัน ในหมู่พุทธศาสนิกชนทางเหนือ พระเจ้ากนิษกะ ทรงทรมานพระองค์อยู่ 5 ปี พระโพธิสัตว์จึงมั่นใจว่า การบำเพ็ญทุกรกิริยาไม่มี ประโยชน์ จึงได้เริ่มปฏิบัติ ทรงเป็นองค์อุปถัมภ์ที่ยิ่งใหญ่มีซากที่เหลือตกค้าง อยู่มากมายที่พิสูจน์ถึงความสำคัญและความนิยม ในพุทธศาสนาในหมู่ประชาชนในระยะนี้ และ ณ ทางสายกลาง บัดนั้นเองที่พุทธศาสนาเริ่มแผ่ออกไปในเอเชีย กลางและตะวันออกไกล ความคุ้นเคยบาง ประการของศาสนาอินเดียนี้ได้เข้าไปถึงจีนแล้ว แต่ยังมิได้มีอิทธิพลสำคัญประการใดจน ณ บัดนี้ เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ปีที่ ๕๓ ๕ พฤษภาคม ๒๕๓๓ โดย ชัยสิริ สมุทวณิช ๖๒ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๖