การปรับปรุงชีวิต : หน้า 30/112

สุดท้ายเข้าไปทุกที ขณะที่ความใหม่ ๆ เหล่านี้หมุนมา จึงอย่าช้าอยู่เลย อย่าเฉย ๆ อยู่อย่างยอมรับ..... เพราะเท่ากับเป็น การยอมแพ้ เนื่องจากเป็นเรื่องที่ทำได้ แน่ ๆ ถ้าคิดจะทำ อุปมาเหมือนกับ เมื่อเดินบนหนทางเดิม ๆ ทุกวัน ๆ ย่อมจำได้ เข้าใจในหนทางว่าตรงไหน คดโค้ง เป็นหลุมเป็นบ่อ หรือว่าน่า จะเป็นอันตราย โดยเฉพาะในความมืด เลยคิดจะปูลาดหนทางสายนั้นเสียใหม่ ทำให้ราบเรียบ กลบหลุมกลบร่อง วาด โค้งให้พอเหมาะพอดี หาต้นไม้ยืน ฉะนั้นชีวิตจะไม่มีอะไรมากไปกว่าการ ถึงแม้ว่าจะต้องเหน็ดเหนื่อยกับระยะ ต้นบ้าง ไม้ดอกบ้าง มาปลูกสลับร่ม หยอกเล่นกับสุขปลอม ๆ และทุกข์ สลับสี เพื่อให้เจริญตาเจริญใจกลาย จริง ๆ ที่วิ่งไล่จับกันไปทุกวัน แต่ครั้น เป็นความเพลิดเพลิน สะดวกสบาย สรุปชีวิตในแต่ละวัน กลับพบว่า สิ่งที่ บนทางสายเก่า ซ้ำยังติดแสงจันทร์ให้ คิดว่าทำเอาไว้แล้ว.. อยู่ในเงื้อมมือ อร่ามในยามอาทิตย์ลับฟ้า ผลก็คือ กลายเป็นความว่างเปล่า.... ไม่สามารถ ทางบ้างก็ตาม สำคัญที่ว่า เมื่อถึงขั้น สรุปตรงปลายเวลา จะพบว่า...ได้กำไร หรือไม่ก็เท่าทุน ถนนทุกสาย และถนนชีวิตจะ มั่นคงได้หรือไม่อยู่ที่รากฐาน แม้วัน ได้ถนนสายใหม่บนทางสายเดิมที่ไม่ทำ อยู่ หรือไปกับลมหายใจของเราได้จริงๆ เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานก็ไม่ใช่เรื่องผิด ให้บอบช้ำ หรือหวาดกลัวอีกต่อไป ไม่ว่าจะในเวลากลางวันหรือกลางคืน เช่นเดียวกันกับถนนสายชีวิต ถนนที่ดั้นด้นเดินมานานนัก เคยสำลัก เลยสักสิ่งเดียว หวัง พลังของรากฐานสร้างขึ้นใหม่ ถนนชีวิตไม่ผิดอะไรกับถนนหน ได้เสมอ และใจนั่นแหละ คือรากฐาน ทางธรรมดาๆ สามารถปรับแต่งได้ ทั้งผิวหน้า ข้างทาง รากฐาน หรือ ด้วยกระแสท่วมท้นของสุขและทุกข์ การให้แสงสว่าง ทำให้ชีวิตกลายเป็น ถนนสายนี้แหละ ที่ต้องการการรังสรรค์ เรื่องน่าพิสมัยกว่าที่เคยสัมผัสมา เพราะ ให้กลายเป็นถนนสายศิวิไลซ์ให้ได้ มี ว่าน่าเดิน เดินแล้วเป็นสุขมากกว่าทุกข์ ๒๘ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๖ สำคัญ เป็นรากแก้วรากขวัญที่จะให้ ความมั่นคงได้ตลอดไป ซึ่งสร้างได้ ด้วยการเอาใจที่แห้งโหยโรยล้า ไปจุ่ม ไว้ แช่ไว้ในน้ำทิพย์แห่งธรรม ด้วย การวางลง หรือเข้าไปใกล้เรื่องราวของ