การสร้างอนุสาวรีย์ : หน้า 82/112

จากมือพี่นิภา พลิกดูด้านหลัง พี่นิภาเขียนว่า (บน) เจ้านายและ แผ่นป้ายเป็นหินชนวนสีเทาขนาดกว้างประมาณ ข้าราชบริพารผู้ร่วม ๔๐ ซ.ม. สูงเกือบ 50 ซ.ม. จารึกข้อความ สหชาติ กับสมเด็จ ถวายพระพรแด่สมเด็จพระศรีพัชรินทรา บรม ราชินีนาถ แล้วต่อด้วยรายพระนามและรายนาม ของผู้ที่เป็นสหชาติกับพระองค์ ๓ ท่าน “เอ้า ไงจ๊ะ ยายลักษณ์อ่านเงียบเชียว ลองบอกน้าว่านิภาจดว่ากระไร” “บอกหน่อยเดียวค่ะว่า มีจารึกข้อความ ถวายพระพร แต่ไม่บอกว่าถวายพระพรว่า กระไร” พอฉันพูดแค่นี้ พี่นิภาก็โวยว่า “โธ่เอ๊ย....เขียนทำไม จดพอรู้ก็พอแล้ว” “แล้วรายชื่อผู้ร่วมกันสร้างมีรึเปล่าจ๊ะ” ๔๐ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๖ พระศรีพัชรินทร์ฯ สร้างถวายวันเฉลิม พระชนมายุครบ ๕๐ พรรษา - “มีค่ะ” ฉันตอบแล้วอ่านต่อทันที “ผู้ร่วม สร้างได้แก่ วัตติวงศ์ ซาเวียร์) ๑. สมเด็จฯเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุ ๒. พระยาพิพัฒน์โกษา (เกเลสติโน ๓. พระยาราชสงคราม (กร) หมดแล้วค่ะ” “ลักษณ์ หลานควรบอกเบญจ์ให้เข้าใจ ด้วยนะว่า สหชาติ หมายถึงผู้ร่วมเกิดปี พ.ศ. เดียวกัน ฉะนั้นผู้ร่วมสร้างทั้ง ๓ ท่านก็เป็นผู้ เกิดปีกุน พ.ศ.๒๕๕๖ เช่นเดียวกับสมเด็จพระ ศรีพัชรินทร์ฯ” “ค่ะ รับรองลักษณ์ไม่ลืมบอกแน่ค่ะ” “บอกเบญจ์ด้วยนะว่า อนุสาวรีย์หมูนี้ เป็นหมูสัมฤทธิ์นะจ๊ะ ยืนอยู่บนก้อนหินไม่ใช่ หมอบ เดี๋ยวจะมีปัญหาถามมาอีก ขี้เกียจช่วย ตอบ” เบญจทายชิใครพูด รู้ใช่มั้ยก็พี่นิภาที่รัก ของพวกเรานั่นเอง ไม่ช่วยฉันเขียนจดหมาย ถึงเธอซักหน่อยทำเป็นบอกได้ว่าขี้เกียจช่วยตอบ ฮี ! มันน่าทุบสักอีกสองอีกมั้ย “หมดเรื่องถามรึยังจ๊ะ ข่าวมาพอดี น้า ขอฟังข่าวหน่อยนะ” น้าน้อยบอกเช่นนี้ ก็หมายความว่า หยุด ซักได้แล้ว ต้องการความสงบและสมาธิฟังข่าว พี่นิภาและฉันนั่งดูข่าวจนจบ แล้วฉันก็รีบแยก ตัวมาเขียนสารยาวถึงเบญจ์ไงล่ะ ก็เกรงจะลืม เรื่องที่คุยกัน เดี๋ยวเบญจ์จะชวดอ่าน โอ๊ย! กว่าจะจบได้ 4 ทุ่มครึ่งแล้ว ทั้ง เมื่อยทั้งง่วงเต็มที่ ดูลายมือก็รู้ใช่มั้ย ฉะนั้นฉัน ก็ขอ “ซาโยนาระ” ละนะจ๊ะ เบญจจะฝันถึงใคร ก็ไม่ว่า ขอให้มีฉันแทรกอยู่ด้วยแล้วกัน คิดถึงเบญจ์คู่หูทุกวันเลยจ้ะ ลักขณา ศกุนะสิงห์