การทำความดีในทุกวัย : หน้า 35/112

เท่านั้นหากแต่ธรรมะเป็นของจริง เป็นความจริงที่ยืนหยัด มานานและไม่เคยล้าสมัย แม้ในอนาคตก็ยังจะเป็นสิ่งที่ ท้าทายความคิดของคนรุ่นหลังอยู่เสมอ ตราบใดที่เราปรารถนาเรียนรู้ความจริง เรียนรู้ ชีวิต ตลอดจนความถูกต้องดีงาม ตราบนั้น เรามีความ จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเข้าวัดเพื่อศึกษาธรรมะ คมเราควรทำความดี ในวัยไดวัยหมิ่งและทุกวัย คนเราโดยมากเมื่ออายุได้ ๒๕ ปีได้ปรารภถึงวัย ของตนเองว่า ในวัยที่มีอายุครบเบญจเพสนี้ จะต้อง ระมัดระวังตัวให้ดี เพราะเป็นช่วงอายุหัวเลี้ยวหัวต่อของ ชีวิต อาจจะเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้นได้ ความจริงแล้ว การที่คนเราจะระมัดระวังตัวเองไม่ให้กระทำผิดพลาด และระวังไม่ให้มีสิ่งไม่ดีเข้ามา ย่อมเป็นสิ่งที่ควรกระทำ ในทุก ๆ วัยของชีวิต การทำความดีและการประพฤติ ตามหลักศีลธรรมนั้น ไม่จำกัดวัยและกาลเวลา พระพุทธองค์ได้ตรัสไว้ความว่า บุคคลทั้งหลาย ควรจะมีโอกาสได้ทำความดีไม่วัยใดก็วัยหนึ่งของชีวิต โดยในช่วงปฐมวัยหรือวัยต้น ๆ ถ้าหากไม่มีโอกาสทำ ความดี ก็มักจะให้เหตุผลว่า ยังติดภารกิจทางการเรียน การศึกษาหรือไม่ก็รอให้เจริญมีอายุมากกว่านี้ก่อน แต่ครั้น อายุมากขึ้นเข้าสู่มัชฌิมวัยหรือวัยกลางคน ก็อาจจะให้ เหตุผลการทำความดีไปว่า ยังติดภาระการทำมาหากิน มีสิ่งที่ยังต้องรับผิดชอบมาก ไม่สามารถปลีกเวลาได้ พออายุเข้าสู่ปัจฉิมวัยหรือวัยชรา เป็นวัยเสมือนไม้ใกล้ฝั่ง แบบของการกระทำก็ปรับให้เหมาะสมแก่เพศและภาวะ ของบุคคล เช่น ในวัยนิสิตนักศึกษา เมื่อมีโอกาสก็ ควรที่จะศึกษา เรียนรู้และประพฤติปฏิบัติธรรมเสียแต่ ตอนนี้ เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อสำเร็จการศึกษาไปแล้ว เมื่อเข้าทำงาน หน้าที่การงานอาจจะมีมากจนไม่อาจจะ ปลีกตัวมาสนใจในเรื่องเหล่านี้ได้ การทําความดีและการปลูกฝังคุณธรรมให้เกิดแก่ ครั้นจะให้เหตุผลเรื่องติดภาระการศึกษาก็ไม่ได้ ยังยุ่ง ตัวเราตั้งแต่ปฐมวัยนั้น ย่อมสามารถสร้างคุณประโยชน์ อยู่กับการทำมาหากินก็ไม่ได้ จึงยอมจำนนเข้าวัดปฏิบัติ แก่เราได้มากที่สุด เพราะเป็นวัยเริ่มต้นแห่งชีวิตและจะ ธรรมหรือเริ่มทำความดี บางคนก็เริ่มตระหนักในวัยที่ นำพาชีวิตไปสู่สิ่งที่ดีงามได้ทั้งในมัชฌิมวัยและปัจฉิมวัย กำลังจะก้าวขึ้นสู่เชิงตะกอนของตน ที่จะตามมา ขณะเดียวกันก็จะสั่งสมเพิ่มพูนมากมาย แต่ถ้าหากบุคคลไม่ตระหนักในสิ่งดังกล่าว ก็น่า จนมั่นใจได้ว่าแม้เมื่อเราละจากโลกไปแล้ว ก็เป็นสุขไปสู่ เสียดายในโอกาสสำคัญของชีวิต ที่ควรจะได้สัมผัสกับ สุคติ เส้นทางแห่งความดี แม้กระนั้นการผัดวันประกันพรุ่งที่ จะทำความดีหรือหันมาสนใจในชีวิตตนนั้น อาจจะละ โลกไปแม้ในวัยยังไม่สมควรก็มีอีกมาก เช่น อาจจะละ การอบรมธรรมทายาท ก้าวใหม่ของคนรุ่นใหม่ โลกเสียตั้งแต่อายุยังน้อย เป็นต้น ดังนั้นจะเห็นได้ว่า การฝึกอบรมและให้ความรู้แก่คนรุ่นใหม่ ไม่ว่า คนเราควรจะมีโอกาสทำความดีในทุกๆ วัยเพียงแต่รูป จะเป็นนักเรียน นิสิต นักศึกษา ถ้าหากผู้จัดการอบรม กุมภาพันธ์ ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๓๒