ความสัมพันธ์ระหว่างอินเดียและกรุงโรม : หน้า 67/112

พระองค์เอง ก็ได้รับการยกย่องให้มีฐานะเท่า เทียมกันกับ “ซีซาร์” แห่งกรุงโรม แคว้นบางแห่งในอินเดียใต้ ก็ได้เจริญ สัมพันธไมตรีกับกรุงโรมด้วย Strabo กล่าวถึง กษัตริย์ซึ่งนักประวัติศาสตร์เชื่อว่าเป็นหนึ่งใน ราชวงศ์ปาณฑยะ (Pandya) ได้ออกจากเมือง ท่าบาริกาซาในปีที่ ๕๒ ก่อนคริสตกาล และได้ พบกับพระเจ้าออกุสตุส (Augustus) ที่เมือง ซามอสในอีก 4 ปีต่อมา ของขวัญเครื่องราช บรรณาการ ประกอบด้วยสัตว์ที่หายากในเอเชีย เช่น เสื้อ งูจงอาง และเด็กแขนด้วน ผู้สามารถ ใช้ปากและเท้ายิงธนูได้อย่างฉมัง เป็นต้น ผู้นำาคณะทูตนี้คือพระรูปหนึ่งที่ภาษากรีก ซากหินสลักที่มีคำจารึกที่ชายเสื้อคลุมว่า พระเจ้ากนิษกะ มหาราช เป็นเพียงสิ่งหนึ่งที่หลงเหลืออยู่ ที่แสดงถึงความ ยิ่งใหญ่ของกษัตริย์ผู้ทรงอุปถัมภ์การสังคายนาพระไตร ปิฎกครั้งที่ ๔ เรียกว่า Zarmanochegas หรือสมณะจายะ สมณะจายะนำสาส์นที่บันทึกเป็นภาษากรีก เพื่อ นำส่งให้กับกษัตริย์ออกุสตุสผู้ยิ่งใหญ่ โดยใน สาส์นเป็นการสร้างสัมพันธมิตร และให้ดินแดน ทางอินเดียใต้เป็นทางผ่านไปยังประตูแห่งเอเชีย เส้นทางชีวิตของสมณะจายะไม่ต่างอะไร ความเจริญรุ่งเรืองของตน และอาจจะกล่าวได้ว่า กับกะลานอสซึ่งติดตามพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ โลกในยุคสมัยที่พระพุทธศาสนาเผยแผ่ไปนี้ สอด มหาราชไปเบบิโลน ซึ่งสิ้นสุดด้วยการพลีกาย คล้องกับจังหวะทางประวัติศาสตร์ที่สงครามใหญ่ เข้ากองไฟ ทำให้เชื่อกันว่าพระทั้งสองอยู่ใน ไม่ได้เกิดขึ้นอีกอย่างยาวนานในหลายพื้นที่ ศาสนาเชน เส้นทางการค้าและเส้นทางแสวงบุญของ นอกจากนี้ในปี ๙๙ แห่งคริสตกาล พระภิกษุในพระพุทธศาสนา ในส่วนที่อยู่ทางทะเล พระเจ้ากนิษกะได้ส่งคณะทูตจำนวนหนึ่งเดิน ยังได้เชื่อมโยงเมืองท่าที่สำคัญ ๆ เข้ากับนคร ทางไปยังกรุงโรม เพื่อแสดงความยินดีกับ ทางพุทธศาสนาอีกหลายแห่ง เฉพาะอย่างยิ่ง กษัตริย์ทราจีน (Trajan) ในโอกาสที่เสด็จขึ้น เส้นทางระหว่างอินเดียใต้-ไทย ได้อาศัยพ่อค้า ครองราชย์ เกียรติประวัติที่ถือว่าสำคัญยิ่งที่ วาณิชเชื่อมโยงการคมนาคมสู่ยุโรป ผ่านทาง คณะทูตได้รับจากกษัตริย์แห่งโรมในครั้งนี้คือ ทะเลแดงและเมืองเอเดน (Aden ปัจจุบันคือ การได้เข้าไปร่วมนั่งฟังการอภิปรายและรับรองจาก เมืองหลวงของประเทศเยเมนใต้) บรรดาข้าราชการชั้นสูงในสภาซีเนตของกรุงโรม ราชวงศ์กุษาณะได้เจริญสัมพันธไมตรีทาง อีกด้วย การทูตกับกรุงโรม คณะทูตจากดินแดนทั้งสอง ซึ่งมีทั้งนักปราชญ์ และพระภิกษุได้แลกเปลี่ยน ปรัชญาแนวคิดกันค่อนข้างสม่ำเสมอ ดังหลักฐาน ที่แสดงในเหรียญของพระเจ้ากนิษกะที่ ๒ ทำให้ ทราบถึงความสัมพันธ์นี้ รวมทั้งตำแหน่งของ ๒ อ่านต่อฉบับหน้า กุมภาพันธ์ ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๖๕