เหตุการณ์ไม่คาดคิดและการช่วยเหลือ : หน้า 100/112

“โอ๊ย! ว้าย!” หลายเสียง หลายคนร้องประสานกันรวมทั้งตัว ฉันด้วย เมื่อได้เห็นนิ้วก้อยที่ห้อยมี เลือดไหลอาบสีแดงฉานเปรอะเป็น ทาง เพราะถูกกระจกบาด “รีบไปให้หมอเย็บ” เสียง หนังบอก “ทำไงดีไม่มีใครเฝ้าร้าน” ผู้ ที่พูดคราวนี้คงเป็นพี่ชายคนเจ็บ ซึ่ง รีบเข้ามาประคองน้องสาวไว้ “ร้านหมออยู่ไหนคะ ฉัน พาหมวยไปหาหมอให้ก็ได้ คุณอยู่ เฝ้าร้าน” ฉันอาสาเข้าช่วยด้วยความ คิดที่เกิดฉับพลัน เขามองผ่านใบหน้าของฉัน เพียงแวบเดียว แล้วพยักหน้าตกลง ใจ เขาเป็นคนท้องถิ่น หมวยเองก็ ไม่ใช่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ท่าทาง ของฉันคงไม่ส่อแววนักหลอกลวง ต้มตุ๋นอะไรทำนองนั้น รวมทั้ง ความจำเป็นเฉพาะหน้าด้วย ทำให้ คราวนี้ มีคนช่วยเรียกแท็กซี่ให้ พอ หมวยซุกตัวเข้าไปนั่งในรถ เขารีบ เช็คและล้างแผล หมวยขอกระดาษและยืม ปากกาจากพยาบาลมา เพื่อให้ฉัน จดชื่อและโทรศัพท์ไว้ให้ ขากลับฉันให้รถจอดแวะส่ง ยื่นเงินใส่มือให้น้องสาว “ไปร้าน ประโยชน์เฉพาะตอนที่ช่วยหมวย ของหมวยที่ฉันช่วยพาไปหาหมอ “อ๋อ จำได้แล้วค่ะ หมวยเป็น อย่างไรบ้างคะ แผลหายดีแล้วยัง” “หมวยสบายดีครับ คุณอรนุช เลิกงานแล้วใช่ไหมครับ ขอให้ผม อาหมวยที่หน้าร้าน แล้วไปส่งฉันที่ ฉันมีโอกาสทำตัวเป็นพลเมืองดีใน ร้านอาหาร ไปถึงพวกเขายังดื่มกัน ไม่เสร็จ ต้องรออีกพักใหญ่ ๆ จึง หมดถึงได้เวลากลับ ตลอดวันนี้ ฉันทำตัวเป็น ได้รับเกียรติเลี้ยงอาหารคุณสักมื้อ ได้ไหมครับ ขณะนี้ผมยืนอยู่ข้างโต๊ะ ประชาสัมพันธ์ที่หน้าลิฟต์บริเวณ ชั้นหนึ่งของตึกนี้แล้ว คุณอรนุชลง มาเลยได้ไหมครับ” ฉันกำลังนึกเบื่อการทำงาน หมอยุทธ์นะ ให้อาเจ๊คนนี้พาไป” นอกเหนือจากนั้นถือว่าไร้สาระทั้ง วัน ออกมาให้ฉันก้าวเข้านั่งข้าง ๆ หมวย บอกน้องสาวแล้วจึงเบี่ยงตัว คลีนิกหมออยู่ไม่ไกล ไปถึง หมอว่างพอดี ใช้เวลาไม่นานหมอ กับพยาบาลก็ช่วยกันทำแผลให้หมวย ฉันเลือกร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ บรรยากาศและความสะอาดพอใช้ได้ เสร็จเรียบร้อย ก่อนเราจะกลับหมอ มีโทรศัพท์จากผู้ชายคนหนึ่ง เขา เป็นร้านที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานนัก กำชับหมวยให้ไปคลีนิกทุกวัน เพื่อ แนะนำตัวเองว่าชื่อดำรงเป็นพี่ชาย ฉันชวนเขาเดินไปเพราะไม่อยากใช้ ๙๘ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๖ ล่วงเวลาพอดี และเขาก็อุตส่าห์ มารอถึงที่นี่แล้ว นาน ๆ ถือโอกาส หยุดสักครั้งคงไม่เป็นไร ตัดสินใจ แล้วจึงบอกให้เขารอ เวลาผ่านไปสัปดาห์หนึ่งเต็มๆ กระทั่งเย็นวันจันทร์ของสัปดาห์ถัดมา