การเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 21/128

ทำเสียแล้ว ไปไถลท่าอื่นเสียแล้ว ใจ เหินเดินอากาศได้ ใจก็ต้องหยุดนิ่ง ให้เป็นธรรมกาย ถ้าว่าไม่ได้ธรรม อยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็น กายละก็เข้าถึงธรรมกายให้ได้ จะ ไปจรดที่อื่นเสียแล้วไปจรดอะไรเล่า กายอรูปพรหม กายอรูปพรหมละ ต้องเอาใจไปตั้งอยู่ศูนย์กลางดวง จรดที่รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส เอียด ที่จะเหาะเหินเดินอากาศได้ ธรรมที่ท่าให้เป็นธรรมกายให้ได้ บัด ปัจจุบันบ้าง อดีตบ้าง อนาคตบ้าง ใจกายอรูปพรหมละเอียดต้องตั้งหยุด นี้วัดปากน้ำมีร้อยห้าสิบกว่าคน ใจ นิ่งอยู่ศูนย์กลางดวงธรรม ที่ทำให้ หยุดอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้ เป็นกายอรูปพรหมละเอียดต้องหยุด เป็นธรรมกายได้ร้อยห้าสิบกว่า ที่ อยู่ตรงนั้น กายเบา สกุลทุก วุตฺติโน เป็นผู้ประพฤติเบาพร้อม กายก็เบา วาจาก็เบา ใจก็เบา ไม่มีหนักเลย ประพฤติดังนี้ เมื่อเข้าถึงธรรมกาย เคารพ ธรรมกาย ตั้งมั่นในธรรมกาย ภิกษุ สามเณรอุบาสกอุบาสิกาในพระพุทธ ศาสนา นับถือพระพุทธศาสนาต้อง ตั้งมั่นอยู่ในศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำ ยังเข้าไม่ถึงก็เพราะประมาทเลินเล่อ เผลอตัวทำไม่จริง เข้าไม่จริง จรด ไม่จริง ตั้งไม่จริง ลอกแลก เช่นนี้ โกงตัวเอง เมื่อโกงตัวเองเสียแล้ว เข้าถึงธรรมกายไม่ได้ ทำไมโกงตัว เองเล่า มันขี้เกียจทำ ท่าเข้าเมื่อย ขบเล็กๆ น้อยๆ ขี้เกียจเสียแล้ว หยุดเสียแล้ว ไม่ทำแล้ว ท่าก็เห็น ลางๆ ไรๆ เย้าปล่อยเสียแล้ว ไม่ ไปจรดอยู่ที่รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัสในปัจจุบันเป็นอย่างไร เล่า? ได้ยินเสียงในปัจจุบัน ที่ตั้ง อยู่จรดอยู่ ไปเสียแล้ว เสียงไปแล้ว กำลังมั่งอยู่ไปเห็นรูปเข้า เย้าไป เสียแล้ว ไปสูดดมกลิ่นเข้า ไปเสีย แล้ว ได้ลิ้มรสเข้า เข้าไปเสียแล้ว ถูกประทุษร้ายด้วยสัมผัสเช่นเหลือบ ยุง ชิ้น บุ้ง ร่าน ก็ไปเสียอีกแล้ว ไม่อยู่ที่ อย่างนี้เรียกว่าลอกแลกใน ปัจจุบัน ลอกแลกในอดีตเป็นอย่างไร สิงหาคม เย๕๓๗ กัลยาณบัตร V ๑๙