การประท้วงเพื่อความปรารถนา : หน้า 105/128

ยอมแตะต้องอาหาร หรือบริโภคสิ่ง เผ่าหันหน้าปรึกษากันว่า จะทำไฉน ทุกข์เพียงนิดเดียวก็ไม่อยากให้เจ้า หนึ่งสิ่งใดเลย จนกว่าจะตายจาก ให้ลูกเปลี่ยนความตั้งใจและเลิก ได้พบ จงลุกขึ้นมาบริโภค ดื่ม กิน โลกนี้ไปหรือจนกว่าจะได้รับอนุญาต ประท้วงด้วยการอดอาหารเช่นนี้ ให้ข้าทาสบริวารได้ปรนนิบัติบำรุง จากบิดามารดาให้บวชได้ตามใจ ปรารถนา เสียได้ ปรึกษากันแล้วทั้งสองก็พา กันเข้าไปในห้องนอนของบุตรชาย ในวันแรกๆ บิดามารดาก็ “โธ่...รัฐปาละลูกแม่ จงลุก ปล่อยให้บุตรชายคนเดียวประท้วง ขึ้นมาเถิดลูกเอ๋ย พ่อกับแม่เสียใจ ด้วยวิธีการนี้ได้ตามใจลูก เพราะ เหลือเกินที่ลูกนอนนิ่งเฉย โดยไม่ คิดว่าลูกของตนไม่เคยรู้จักคำว่าหิว ยอมแตะตองอาหารเลย” มารดา ไม่เคยรู้จักฟื้นกระดานไม้ที่แข็ง กล่าวพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบตัวของ กระด้าง ไม่เคยรู้จักคำว่าทุกข์ยาก สำาบากกาย แต่พอเวลาผ่านไป ด บุตรชายด้วยความสงสาร “รัฐปาละลูกรัก เจ้าเป็นลูก วัน เอ วัน ๓ วัน พ่อแม่ก็เริ่มเป็น ขายคนเดียวของพ่อ พ่อกับแม่รัก ทุกข์กังวลใจ กลัวว่าลูกจะได้รับ เจ้าราวแก้วตาดวงใจ อยากให้เจ้า ความทรมาน ทั้งสองสามีภรรยา ได้พบแต่ความสุขสนุกสนาน ความ สิงหาคม ๒๕๓๙ (C) กัลยาณมิตร บำเรอให้สมควรแก่วัยของเจ้าเถิด เจ้ายังหนุ่มยังแข็งแรงอยู่เช่นนี้ จง พอใจใช้ชีวิตด้วยการบริโภคสมบัติ ของผู้ครองเรือนให้สบายใจเถิด หาก พอใจจะทำบุญบริจาคทานสักเท่าใด ลูกก็ทำได้ พ่อแม่ก็อินดีตามใจลูก ทุกอย่าง" มิใยที่มารดาบิดาจะอ้อนวอน สักเพียงใด รัฐบาลกุลบุตรก็หาได้ ตอบโต้ไม่ เขายังคงนอนนิ่งเฉย ไม่ พูดไม่จาอยู่เช่นนั้น เวลายิ่งผ่านไป หลายวันเข้า เขาก็ยังไม่มีทีท่าจะ