ความรักของแม่ : หน้า 50/128

แม่แห่งโลก แม่ผู้ให้ชีวิต ต่อจากหน้า ๔๐ เป็นแค่เชื้อที่เขาฝากไว้ในท้องของแม่ พระเดชพระคุณ พระสุธรรมยานเถร (หลวงพ่อธัมมชโย) ได้อธิบายไว้ว่า ใน ขณะเชื้อนั้นอยู่นอกกายของแม่ ก็เป็นเพียงเชื้อสรรมดา แต่ เมื่อใดที่เชื้อนั้นเข้าไปอยู่ในท้องมารดาแล้ว ปฏิสนธิวิญญาณ จึงจะเกิด เชื้อนั้นจึงจะมีชีวิตที่จะเจริญสภาวะแห่งความ เป็นมนุษย์ได้ ดังนั้น แม่คือผู้ให้กายเนื้อเพื่อปฏิสนธิวิญ ญาณของเราได้ครอบครอง และให้โอกาสแก่เราได้เกิดใน กายมนุษย์ กายที่เหมาะแก่การสร้างความดี อันแตกต่าง จากสัตว์เดรัจฉาน ที่แม้จะมีปฏิสนธิวิญญาณเข้าครอบครอง แตกเป็นรูปกายของสัตว์ที่ยากจะสั่งสมบารมี กายหยาบ เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม ความรักของสองฐานะ ถ้าหากจะถามว่า ระหว่างพ่อกับแม่ ใครรักลูกมาก กว่ากัน ค่า ถามนี้ยากจะตอบได้ เพราะบุคคลทั้งสองล้วน เป็นผู้ให้กำเนิดและร่วมประกอบธาตุธรรมจนบังเกิดเป็นตัว เรามา ในขณะที่ยังเป็นปุถุชน อาจจะบอกได้ว่าพ่อรักลูก มากกว่าแม่ หรือแม่รักลูกมากกว่าพ่อ เพราะในขณะที่ดวง ปัญญายังไม่แจ้งก็อาจจะกล่าวได้เช่นนั้นตามการแสดงออก กัลยาณมิตร ๔๘ ของผู้เป็นพ่อและแม่ หรือตามแต่สถานะของตน ดังเช่น พระโสไรยเถระ ที่มีประวัติชีวิตที่ได้เป็นทั้ง พ่อและแม่ของลูก กล่าวคือพระโสไรยะนั้น ในปฐมวัยได้ เกิดเป็นบุตรชายในตระกูลเศรษฐี เมื่อเติบโตขึ้นได้แต่งงาน จนมีบุตร เอ คน วันหนึ่ง ได้เห็นผิวพรรณวรรณะดังสีทอง อร่ามแห่งสรีระของพระมหากัจจายนเถระที่กำลังเดินบิณฑ บาตก็เกิดความคิดว่า “สวยจริงหนอ พระเถระรูปนี้ควร เป็นภริยาของเรา หรือลีผิวของภรรยาเราจึงเป็นเช่นผิวของ พระเถระนี้” ด้วยความคิดไม่ดีต่อพระผู้เป็นอรหันต์ ท่า ให้ กลายเป็นเพศหญิงไปในทันที ต่อมาหญิงผู้นี้ได้ไปแต่งงาน จนมีลูก ๒ คน จนกระทั้งได้เวียนมาพบกับพระมหากัจจา ยนะอีก จึงเข้าไปขอขมาโทษที่ตนมีความคิดเป็นอกุศลเช่นนั้น ร่างที่เป็นหญิงจึงกลับเป็นบุรุษดังเดิม จึงเป็นอันว่าบุรุษผู้ กลับเพศดังเดิมนี้มีบุตรรวมแล้ว ๙ คน คือเกิดจากภรรยา ๒ คน และเกิดจากครรภ์ของตนเมื่อครั้งเป็นเพศหญิงอีก ๒ คน ครั้นมีศรัทธาบวชในพระพุทธศาสนาได้ชื่อว่าพระโสโร ยะ ผู้คนทั้งหลายที่ทราบความเป็นมาของท่านจึงไต่ถามถึง ความรู้สึกว่า บุตร ๒ พวก คือบุตร ๒ คนที่เกิดกับภรรยาเดิม กับบุตรอีก ๒ คนที่เกิดจากครรภ์ของตน ท่านมีความรัก เสน่หาบุตรพวกไหนมากกว่า ท่านตอบว่ารักบุตรที่เกิดจาก ครรภ์ของท่านเองมากกว่า ดังนั้นเรื่องนี้จึงเป็นตัวอย่าง ๒ แสดงให้เห็นความรู้สึกของผู้เป็นแม่ที่มีต่อลูกนั้นมีความผูก พันลึกซึ้งยิ่งกว่า หัวไงของแม่ หัวใจของผู้เป็นแม่ย่อมมีความรักและห่วงใยลูก ความ กังวลและกลัวลูกจะลำบาก จึงเป็นความรู้สึกสำนึกในใจ ของแม่ ความเกรงกลัวว่าลูกจะได้รับอันตรายจึงเป็นธรรม ชาติของแม่ที่จะคอยทะนุถนอม โดยไม่คำนึงถึงตนเองว่า จะมีอันตราย ดังเช่นการตัดสินคดีของมโหสถบัณฑิต มี เรื่องราวว่า มีหญิงคนหนึ่งวางบุตรที่เพิ่งคลอดได้ไม่นานไว้ ที่ริมแม่น้ำเพื่อตนจะลงไปดื่มกินน้ำตับกระทาย ขณะนั้น ยักษิณีเห็นเข้าก็อยากจะกินเด็ก จึงมาอุ้มบุตรของหญิงคน นี้ไป เมื่อหญิงผู้เป็นแม่เห็นจึงตามเข้าไปแย่งคืน ครั้นมีผู้ คนเห็นเข้านางยักษิณีก็อ้างว่าเป็นลูกของตน จึงเป็นเรื่อง ใหญ่ที่ต้องให้มโหสถบัณฑิตมาตัดสินว่าใครเป็นแม่ที่แท้จริง ความจริงท่านมโหสถก็รู้ว่า คนที่อุ้มเด็กนั้นคือนางยักษิณี สิงหาคม ๒๕๓๗