การพูดคุยและการตรึกธรรม : หน้า 88/128

B ชิ ไกดวงใช้ลูกที่รักแปนากที่สุดในโo ไ เป็นธรรมชาติ พูดคุยเป็นปรกติ แต่พอดีๆ คือไม่พูดมาก หรือน้อยจนเกินไป ประมาณเอาว่าไม่พูดพล่ามแต่เรื่อง เพ้อเจ้อไร้สาระ จนคู่สนทนารำคาญ หรือพูดน้อยไปจน ตัวเราและคู่สนทนารู้สึกอึดอัด จริงๆ แล้วการรักษาความ ต่อเนื่องในการตรึกธรรมะ ควรฝึกในทุกอิริยาบถ ยืน เดิน นั่ง นอน และในขณะที่เราพูดคุยก็สามารถฟักใจให้ตรึกใน ธรรมะควบไปด้วย เพราะใน Tef๐๘ ที่เรานั่งสมาธิ เราก็ ไม่พูดคุยกันอยู่แล้ว เพราะฉะนั้น นอก Tef๐๘ ที่เรานั่ง สมาธิ ก็ไม่จำเป็นต้องจำกัดการพูดคุย เพียงแต่เราฝึกใจ ให้อยู่ในกลางขณะพูดคุยกันตามปรกติก็ย่อมทำได้ ค่อยๆ ฟีกไปก็จะเคยชินเอง และใจที่ตรึกในธรรมะจะทำให้เราถูก ควบคุมให้พูดจาได้อย่างพอดี อย่างมีสติไปโดยอัตโนมัต โดยไม่ต้องพยายามจำกัดการพูดจาของเราลงเลยนะจ๊ะ ควรหมั่นรำลึกนึกถึงองค์พระตลอดเวลา อย่างที่ หลวงพ่อท่านสอนพวกหนุ เวลาจะนอนหลับหลวงพ่อก็ สอนให้นอนหลับในองค์พระ ตอนแรกแม่ก็คิดว่าองค์พระ ท่านคงอยู่ในลักษณะนอนเช่นเดียวกับเรา แต่เปล่าเลย องค์พระท่านคงอยู่ในท่านั่งสมาธิของท่านอยู่อย่างนั้น โดย กัลยาณมิตร องค์พระจะขยายใหญ่ครอบตัวเราไว้ในกลาง แม้ในขณะที่ เรากำลังอยู่ในท่านอน แม่ก็จะมองเห็นท่านอยู่ จนกระทั่ง หลับไป นั่นคือ การนอนหลับในกลาง (องค์พระ) ทำให้ นอนหลับฝันดี ไม่ฝันร้าย หรือส่วนมากจะไม่ฝันเลย ตื่น ขึ้นมาก็จะสดชื่นเย็นกายสบายใจ และยังคงเห็นองค์พระ อยู่อย่างเดิม ถ้ายังไม่เห็นดวงธรรมหรือองค์พระ ก็ให้ฟัก ใจตรึกไว้ตรงกลางเวลานอนหรือจะอยู่ในอิริยาบถใดๆก็ตาม เท่านี้นุ่นก็จะนอนหลับฝันดี และตื่นขึ้นมาอย่างแจ่มใส ปราศจากความวิตกกังวลต่างๆ วันวิสาขบูชาที่ผ่านมา สนุกและได้บุญมากจะ เพราะได้สัมผัสโคลนนุ่มๆ เหมือนพรมกำมะหยี่ แม่ได้ วางแผ่นทองจารึกชื่อของหนุ และทุกๆ คนในครอบครัว ญาติพี่น้องของเราด้วยนะจ๊ะ สำหรับสร้างองค์พระธรรม กายประจำตัวทุกคน ใครได้มาเห็นพระธรรมกายประจำ ตัว และธรรมกายเจดีย์เมื่อใด ย่อมปีติใจแน่นอน ธรรม กายเจดีย์นั้น หลวงพ่อท่านได้จําลองมาจากของจริงใน ภพละเอียด เป็นสิ่งที่มีจริง ไม่ใช่แบบแปลนของสถาปัตย กรรมแห่งใดในโลก และไม่ใช่จินตนาการ เราก็น่าจะปีติ ใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการสร้างสถานที่ที่จำลองมาจากเบื้อง บนในภพละเอียด เป็นสถานที่ที่เป็นสัญลักษณ์ของความ บริสุทธิ์ที่รวมพลังกัน เพื่อท่าให้เราได้หลุดพ้นไปจากความ ทุกข์ในวัฏฏสงสาร ไปสู่ที่สุดแห่งธรรมได้ในที่สุด เป็นมหา ทานที่ใต้บุญที่ประมาณไม่ได้ เพราะฉะนั้น แม่จึงไม่ได้ ลังเลใจที่จะได้ทําบุญใหญ่ในครั้งนี้ และในครั้งต่อๆ ไปจน สำเร็จ หวังว่านั่นคงนั่งธรรมะได้ดียิ่งๆ ขึ้นนะจ๊ะ ส่วนแม่ มีความสุขดีจ๊ะ และหวังว่าสักวันคงจะได้ไปนั่งรวมกันเป็น ทีมกับพวกหนูด้วย เหมือนองค์พระในกลางที่รวมกันเป็น มวลเป็นพลังที่ใหญ่โต และหนาแน่นขึ้นๆ เป็นมวลแห่ง พลังบริสุทธิ์ที่จะเดินหน้าไปสู่ที่สุดแห่งธรรม รักและคิดถึงลูก ๘๖ 7 สิงหาคม ๒๕๓๙