ความรักและความทุกข์ : หน้า 112/128

พัฒ ท ภูบาล ทรงฟังมาร ส่วนนางชายา ภูบาลไม่อาโทษา ลิริใสภา บุญญามากมี กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ นายบึง ดร ให้ร้อนลุกหนี เป็นกาลกิณี ไม่ควรชายา บทนี้ยกไว้ จึงให้ร้อนรน จะกล่าวบทไป มิในคาถา เพราะใช่กุศล ไม่คิดเสน่หา ชายคนหนึ่งไซร้ อยู่ในพารา เดือดเนื้อร้อนใจ นามกรนั้นนา ชื่อปัง ดร ส่วนนางกัลยา ไปสู่พารา เมืองดักศิลา จินดาอาวรณ์ จิตใจให้ร้อน ไปรียนความรู้ คุรพยากรณ์ นอนตรึกนึก ไป คนเคี้ยวเที่ยวจร ไปเรียนวิชา หนนอนทนุยง อาจารย์นั้นไซร้ จึงไปกราบไหว้ เรียนวิชาการ นอนอยู่ผู้เดียว มิได้ พา นอนบนเตียงสูง นายบึงฺอคร หมีหมอนม่านมง ในใจพล่านพลุ่ง มุ้งนอน ไม่มี ได้เปดราตรี ส่วนนางทรามเปลี่ยว ได้ดั่งจินดา ครั้นอมานาน นายบงฺอดร รนัรอนอินท? บอกแกอาจารย์ ว่าจะลาไป คิดแดจะหน จึงลาคลาไคล อาจารย์พฤตงา อาจารยพอตา นั้นมีจิคา เป็นลาวประไพ จึงมีวาจา เจ้าจะลาไป พราหมณ์นั้นรักศิษย์ ไม่คิดแหนงใจ กันนางจิคา นั้นว่าอย่างไร จะยกบุตรให้ เป็นตัวเมียกัน จงพากันไป ครั้นค่ำราต? เมืองมิถิลา ไปในกลางเถื่อน ชายพาลจรล นวลนางสาวน้อย บิดาดั่งให้ ให้มาเดือดร้อน บิเข้าห้องใน จะได้เป็นเพื่อน ตัวเมียลองรา แช่มช้อยกลอยใจ คนเคียวเปลี่ยวใจ เดินในกลางม่า ไปอ ด้วยกัน จงพากรยา เป็นเพื่อนกันดาร นายบึงอดร มานพนั้นไซร้ ลุกหนีโดยพสัน จะไม่เอาไป เกรงใจอาจารย์ ลงนั้งพื้นล่าง หมองหมางม่วนปน ตัวเมียลองรา จิตไม่กระสัน จอมขวัญนั้งเคยง ออกจากสถาน ชายกาลกิณ ลกเลี่ยงหลีกหนี จนนอนบนเดยง มิได้ยินดี กราบลามีนาน เดินตามทางไป ชายกาลกิณี +พดจาปราศรัย นวลนางทรามวัย ขึ้นไปนอนเคียง ด่างคนต่างเดิน มึนเมินกันไป ขายหนีจากเตียง เพราะบุญไม่มี เช้าแดนเวียงชัย เมืองมีกิลา กัลยาณมิตร (Ãoo) สิงหาคม ๒๔๓๗