สมาธิและการเข้าถึงธรรม : หน้า 89/128

วุฒิเณเพณี ต่อจากท!! ต/ต/ สมาธิก่อเกิดธรรม อสมาหิเต จิตเค ธมฺมา น ปาตุภามุติ เมื่อจิตไม่เป็นสมาธิ ธรรมทั้งหลายก็ไม่เกิด (พุทธพจน์ นันทิยสูตร ๑๗/๔๕0) ธรรมะแบ่งได้ ๓ กลุ่มใหญ่ คือ ๑.ธรรมที่เป็น กุศล ๒.ธรรมที่เป็นอกุศล ๓.ธรรมที่เป็นกลางๆ ไม่เป็น กุศล และอกุศล ค่าว่า “ธรรม” ในพุทธพจน์บทนี้ หมายถึง กุศลธรรม อันก่อให้เกิดสุขในกามภพ รูปภพ อรูปภพ สืบต่อไปจนกระทั้งเข้าถึงฝั่งพระนิพพาน ดังนั้น เมื่อจิต ไม่เป็นสมาธิ กุศลธรรมทั้งหลายก็ไม่เกิด อีกนัยหนึ่งของนักปฏิบัติธรรม หมายถึง เมื่อ จิตไม่เป็นสมาธิ ดวงธรรมก็ดี ธรรมกายก็ดี ก็ไม่ปรากฏ ให้เห็น เพราะฉะนั้นจะเข้าถึงดวงธรรม, ธรรมกายได้ จิตต้องเป็นสมาธิ หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๓" นี้ เท่านั้น สมาธิก่อเกิดปัญญา สมาธิ คิกฺขเว ภาเาถ ต" สมาหิโต คิกฺขเว ภิกฺขุ ยถาภูต ปชานาติ ภิกษุทั้งหลาย! เธอทั้งหลายจงเจริญสมาธิเถิด ภิกษุผู้มีใจตั้งมั่นแล้ว ย่อมรู้เห็นตามความเป็นจริง (พุทธพจน์ สมาธิสูตร ๑๗/๔๗๐) การรู้เห็นตามความเป็นจริงก็คือตัวปัญญา อัน เป็นสิ่งที่เลิศสุดในพระพุทธศาสนา ดังนั้น หากปรารถนา ปัญญา คงไม่ใช่เพียงเป็นนักคิด นักอ่าน นักพูดเท่านั้น ประการสำคัญคือต้องเป็นนักขิกสมาธิอย่างจริงจัง เพื่อ ให้ได้ปัญญาที่แท้จริง หากหวังได้ปัญญาอันสูงสุดโดยไม่ มั่งสมาธิแล้วละก็ คงจะไม่แตกต่างจากคนที่อยากรวย แต่ไม่ขยันทำงาน แล้วจะมั่งมีสมดังหวังได้อย่างไร อีกนัยหนึ่งของนักปฏิบัติธรรม” หมายถึง เมื่อ เจริญสมาธิภาวนาแล้วจิตย่อมตั้งมั่น เมื่อจิตตั้งมั่นแล้ว สิงหาคม ๒๕๓๙ ย่อมเข้าถึงสภาวะธรรมภายในตามลำดับ จนกระทั่งเข้า ถึงพระธรรมกาย พระธรรมกายมั่นเองเป็นเสมือนอุปกรณ์ ชิ้นสำคัญที่ทำให้เราไปรู้ไปเห็นอะไรๆ ตามความเป็นจริง อันก่อให้เกิด แท้จริง” ให้แก่ตัวของเราเอง “ปัญญา (แพ้จริง” สมาธิก่อเกิดสุข น สมาธิปโร อตฺถิ อสมี โลเก ปรมฺหิ จ ทั้งในโลกนี้ และโลกหน้า สิ่งที่จะนำความสุข มาให้ยิ่งกว่าสมาธิเป็นไม่มี (โพธิสัตว์ สีลวีนังสชาดก ๒๗/๑๔๔) สรรพสัตว์ทั้ง ลายต่างต้องการความสุขทั้งสิ้น อยากกินอย่างมีความสุข อยากอยู่อย่างมีความสุข อยาก หลับอย่างมีความสุข ยามจะตาย ก็อยากตายอย่างมี ความสุข แม้กระทั้งลโลกไปแล้ว ก็อยากให้มีแต่ความ สุขเช่นเดียวกัน หากเราปราถนาความสุขอันยั่งยนแล้วละก็ เราจึงควรหมั่นขึกใจของเราให้หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย อย่างสม่ำเสมอในทุกๆ วัน เพราะธรรมภาษิตบทนี้ได้ กล่าวไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า ทั้งในโลกนี้ และโลกหน้า สิ่งที่จะน่าาความสุขมา ยิ่งกว่าสมาธิเป็นไม่มี สมาธิส่งสู่สุคติ y จิตเด สงฺกิลิเช ทุคคติ ปาฏิกงขา จิตฺเต อสงฺกอิเช สุคติ ปาฏิกงฺขา เมื่อจิตเศร้าหมอง ทุคติเป็นอันต้องหวัง เมื่อ จิตไม่เศร้าหมอง สุคติ ธนอันหวังได้ (พุทธพจน์ วัตถุปมสูตร ๑๒/๕๔) ชีวิตหลังความตายนั้นมีอย่างแน่นอน ไม่ต้อง สงสัย และเป็นชีวิตที่ยาวนานกว่าชีวิตในโลกมนุษย์นี้ มากนัก ดังตารางเทียบอายุระหว่างมนุษย์กับชาวสวรรค์ และสัตว์นรก ดังนี้ • กัลยาณมิตร