กระแสจิตของกัน : หน้า 116/128

กระแสจิตของกันมันขุ่นมัว รัก หวง และมูกอยู่กับความ เร่าร้อนดุจไปนรก ปัดน้ตของ กันตัดขาดจากความเหนี่ยวรั้ง กั้งปวง คก๊อบตามจิตของแม่ จีนหร้ที่มีความดีเป็นเครื้อง ประดับตลอดมา เจ้าเป็นที่พึ่ง ของกันเสมอ ไม่ว่าภพนี้ภพไหน ของเหล่านี้จะเป็น ของแม่จันทร์ตลอดไป ฉันจะฝังไว้ที่ โคนต้นจันทน์ต้นนี้นะ....แม่จันทร์” เสียง อ่อนโยนนั้นกล่าวต่ออย่างหนักแน่นว่า “ถึงฉันจะรัก จะหวงสมบัติเหล่า ตัวแทนมาพิทักษ์สมบัติต่อจากฉัน ฉัน จะไปหาแม่จันทร์” เสียงนั้นอ้อนวอน จันทราแทบไม่รู้สึกตัวว่าตนเองโต้ตอบ ไปได้อย่างไร "อย่าท่าเช่นนั้นพ่อบุญ... ความ นี้ แต่ฉันยังห่วงยังหวงแม่จันทร์มาก ผูกพันนั้น พ่อบุญก่อขึ้นเอง ผู้ใดก่อผู้ กว่า” ฟ้าแลบแปลบปลาบ แสงขาว นั้นต้องสาน พ่อบุญอย่าให้ใครต้องมา เป้นผู้พิทักษ์แทนเลย เมื่อมีทุกข์เพราะ วะวาบบาดตาวูบห่างไป ครั้นแล้วความ รัก เพราะห่วง ไม่ว่าจะอยู่ในภพใด มีดทะมึนก็ปกคลุมไปทั่ว ท่ามกลาง ชาติใดก็ย่อมมีค่าเท่าเดิม แม้จะมี ความมืด จันทรารู้สึกเหมือนมีมือมา ทรัพย์ศฤงคารก็เหมือนยาจก เพราะ ยื้อยุดผลักไสให้ไปสู่เส้นทางที่ไม่อาจ ซื้อหาสิ่งที่ต้องการไม่ได้ คัดใจเสียเถิด มองเห็นได้ นอกจากรู้สึกเหมือนดิ่งลง บุญใหญ่กำลังรอคอยทุกคน ฉันจะสร้าง ไปสู่เบื้องล่างว่างเปล่าไร้ขอบเขต แต่ พระธรรมกายประจำตัวในวันวิสาขบูชา อบอวลด้วยไอร้อนสุดจะทน มีแต่จุด นี้ ฉันจะสลักชื่อพ่อบุญ พระธรรมกาย ขาวใสวาววับอยู่เบื้องหน้าเท่านั้น ประจำตัวจะเป็นที่พึ่งที่ระลึกของพ่อบุญ “ที่ไหนกันนี่” จันทราพึมพำ เสียงร้องไห้คร่ำครวญและอื้ออึง รอบตัวพลันเงียบลง เมื่อมีเสียงหนึ่ง ดังขึ้น “จิตของเจ้าเป็นกุศลนัก เจ้า เกิดใหม่หลายภพหลายชาติ แต่เรา... พ่อบุญของเจ้า....ไม่เคยมีโอกาสเช่นนั้น บัดนี้....เราอยากจะล่วงพ้น เราอยาก ไปสู่ที่เราควรจะไป” น้ำเสียงนั้นเศร้า สร้อยนัก “แม่จันทร์ ยังจ่าชาติเก่าภพเก่า ได้หรือไม่ ฉันรอคอยมานาน รอให้เจ้า กลับมา แต่ฉันสิ ยังต้องพิทักษ์รักษา สมน้ตที่หวงไว้ให้เจ้า ภาระที่มีได้จำกัด เวลา ต้องมืดมนอนธกาลมานานแสน นาน ฉันอยากจะพ้นหน้าที่นี้ไป หากมี กัลยาณมิตร (๑๑๖" กั^\ สิงหาคม ๒๕๓๙ ทุกภพทุกชาติตลอดไป...” “สาธุ! สุดแล้วแต่แม่จันท กระแสจิตของฉันมันขุ่นมัว รัก หวง และผูกอยู่กับความเร่าร้อนดุจไฟนรก บัดนี้จิตชองฉันตัดขาดจากความเหนี่ยว รั้งทั้งปวง คล้อยตามจิตของแม่จันทร์ ที่มีความดีเป็นเครื่องประคับตลอดมา เจ้าเป็นที่พึ่งของฉันเสมอ สร้างพระ ธรรมกายให้ฉันด้วยนะ ฉันอยากได้บุญ บุญที่เป้นมหากุศล" ท่ามกลางรัศมีชาวพร่าง แสงสี ขาวได้ทอลาดไปทั่ว รัศมีสีนวลค่อย ลางเลือน ลมพายุกล้าพัดโหมกระหน่ำ สายลมหวีดหวิว จันทราพลิกตัว รู้สึก ประหนึ่งใจหายวาบวับ รู้สึกตัวว่านอม อยู่บนเตียงอันอ่อนนุ่มในห้องส่วนตัว