ชีวิตในตลาดคลองด่าน : หน้า 21/132

“โธ่เอ๊ย พ่อเหรอไม่มีทางเลิกได้หรอก พ่อน่ะสังคมสูง “เลิกไม่ได้หรอก ชาตินี้ทั้งชาติ” ผมท้าพ่อ “เออ บอย แล้ววันนึงพ่อจะเลิกให้ดู” พ่อตอบ เขาย้อนอดีตให้ฟัง ตั้งแต่ตัวเขาเล็กๆ เป็นเด็กชายคนแรกของครอบครัว รูปร่างผอม เพรียวบอบบางแต่เด็กจนวัยรุ่น บัดนี้ร่างกายนั้นได้เติบโตเป็นชายหนุ่มรูปร่างแข็งแรง กำยำ บึกบึน กว่าคนในวัยเดียวกัน แสดงให้เห็นถึงความรับผิดชอบอันมากมายของครอบครัว ร้านขายผักแผงเล็กแห่งหนึ่ง ในตลาดคลองด่าน เป็นบ้านที่เขาอยู่ตั้งแต่เด็ก สภาพแวดล้อมในตลาดเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง เซ็งแซ่ ฟังไม่ได้ศัพท์ แม่ค้าแต่ละเจ้า มักจะแข่งกัน เรียกลูกค้าของตน “ปลาทู เข่งละ ๑๐ บาทจ้า” “เอ้าเร็วๆ เร่เข้ามา เร่เข้ามา ของดีราคาถูก ซื้อ ๑ แถม ๑ จ้า" ยามรุ่งอรุณของวันใหม่ จะเห็นภาพพ่อค้า แม่ค้า กำลังสาละวนกับกิจการค้าเล็กๆ ของ ตัว บ้างขายดีเป็นเทน้ำเทท่า บ้างขายไม่ได้เกิดแย่งลูกค้ากันเอง บ่อยครั้งไปที่ได้ยินเสียงเขาด่ากัน มิ่งขายของๆ มึง อย่ามาแย่งลูกค้ากูซิวะ” “มึงน่ะซิ เขาจะซื้อของกูก่อนโว้ย" เหตุการณ์ทำนองนี้จึงเกิดขึ้นบ่อยครั้ง จนกลายเป็นปกติของสภาพตลาดสด นอกจากจะเจอสิ่งแวดล้อมนอกบ้านเช่นนี้แล้ว ในบ้านก็ไม่ได้แตกต่างกัน สภาพ ครอบครัวที่แตกแยก ปากกัดตีนถีบ พ่อแม่ทะเลาะกันเป็นประจำ บางครั้งเป็นเพราะเศรษฐกิจ บางครั้งเป็นเพราะเกิดโทสะ แต่ที่สำคัญคือ เพราะ "พ่อ" หัวหน้าครอบครัวติดเหล้า "บอย ไอ้บอย อยู่ไหนวะ ไปซื้อเซี่ยงชุนให้พ่อหน่อย "แม่เอ็ง วันนี้ทำอะไรกินมั่ง "ถุย ทำกินหมาจะแดกรึเปล่าก็ไม่รู้ “ไอ้บอย ได้เซี่ยงซุนหรือยังวะ เร็วๆ โว้ย” “หา ว่ายังไงนะ ไม่เหรอ โธ่โว้ย เสียอารมณ์ชะมัด ไม่กงไม่กินมันแล้ว” พ่อมักจะเป็นเช่นนี้ประจำ หากไม่มีเหล้าขาวหรือเซี่ยงซุน อาหารเย็นมื้อนั้นเป็นอันหมด อร่อย พ่อเกิดโทสะ สภาพอารมณ์ในตอนนั้น กร่อย ไม่มีชิ้นดี ตกเย็น นอกจากกินที่บ้านแล้ว พ่อจะออก ไปกินเฮฮา สันทนาการกับเพื่อนฝูงที่ตลาดแถวบ้าน กลับมาอีกทีก็ดึกดื่น ลูกๆ เข้านอนขึ้นเหล่าเต็ง (ชั้น บนของบ้าน)กันหมดแล้ว เหลือแต่ภรรยา เธอยัง คอย....อยู่ ด้วยความที่เห็นภรรยามาแต่ไกล สติที่ยัง พอมีหลงเหลืออยู่บ้าง มันบอกให้พูด “หาเรื่อง” เพื่อ ปกป้องตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก “เพี้ยะ เสียงศีรษะของเขาถูกจับโขกกับ กำแพงห้อง ต้อย นมิตร มิถุนายน ๒๕๕๓ ๑๙