ผลแห่งบารมีธรรม : หน้า 93/132

1 ผล ? สมาสโก ดาว สมมาสัมพุทธภาโว เอตาล ผล, วิตถารโต ใน ทั่วสมหาปุริสลักษณคดีติอนุพยญชนพยามปุปภารอเนกคุณคุณสมชลรูปกาย สมปกติอธิฏฐาน ทรพลจตุเวสารัชชฉยสาธารณญาณอฏฐารสาวกพุทธธมฺมปกติ อินนุตาปริมาณคุณสมุทโยปโสภิณี ธมุมถ่ายสิริ, ยาวตา ปน พุทธคุณนา เย เนเกหิ กปเปหิ สมมาสัมพุทเธนาปี วาจาย ปริโยสาเปา น สกุกา อิทเมดาส์ ผล วุตตเมนต์ : อนุพยัญชนะ ๘๐ พระรัศมีวาหนึ่ง เป็นต้น อธิษฐานธรรม ทศพลญาณ เวสารัชชญาณ ๔ อสาธารณญาณ ๖ พุทธธรรม ๑๘ หมวด ฯลฯ นี้เป็นผลของบารมีเหล่านั้น ฯ คำว่า “ธรรมกาย” ในคัมภีร์อรรถกถา ขุททกนิกาย จริยาปิฎก (ปกิณณกกถา) ชื่อ ปรมัตถทีปนี เล่ม ๕๑ หน้า ๓๒๔ ว่า อก วา ปร์ สตฺติ อตฺตนิ มาติ พนธติ คุณวิ เสสโยเคน, ปร์ วา อธิกตร์ มชฺชติ สุชญัติ สงฺกิเลส มลโต, ปร วา เสฏฐ์ นิพพาน วิเสเสน มยุติ คนติ ปร์ วา โลก ปมาณภูเตน ญาณวิเสเสน อิธโลก วิย มินาติ ปริจฺฉนฺทติ ฯ ปร์ วา อวย สีลาทิคุณคณ อตฺตโน สนฺตาเน มิโนติ ปกขิปติ, ปร์ วา อตฺตภูตโต ธมฺมกายโต อญฺญ์ ปฏิปักข์ วา ตอนตกกร์ กิเลสโจรคณ มินาติ ที่สตีติ ปรโม, มหาสตฺโต ฯ แปลว่า : อีกอย่างหนึ่ง บารมี ย่อมผูกสัตว์อื่นไว้ในตน ด้วย การประกอบคุณวิเศษ หรือบารมี ย่อมขัดเกลาสัตว์อื่นให้ หมดจดจากมลทิน คือ กิเลส หรือบารมี ย่อมถึงนิพพาน อันประเสริฐที่สุดด้วยคุณวิเศษหรือบารมีย่อมกำหนดรู้โลกอื่น ดุจรู้โลกนี้ ด้วยคุณวิเศษ คือ ญาณอันเป็นการกำหนดแล้ว หรือบารมี ย่อมตักตวงคุณมีศีลเป็นต้นอื่น ไว้ในสันดานของ ตนเป็นอย่างยิ่ง หรือบารมี ย่อมทำลายเบียดเบียนปฏิปักษ์ อื่นจาก ธรรมกายอันเป็นอัตตา หรือทำลายเบียดเบียนหมู่โจร คือกิเลส อันทำความพินาศแก่ธรรมกายอันเป็นอัตตานั้น เพราะเหตุนั้น จึงชื่อว่า ปรมะ สัตว์ใดประกอบด้วยปรมะ ดังกล่าวนี้ สัตว์นั้น ชื่อว่า มหาสัตว์ ฯ ขยายความ : พระอรรถกถาจารย์กล่าวถึงผลแห่งบารมีธรรม กาโว, กลุ่ม ว่า ปารมี, ทานาทิกิริยาว, อถ วา ปร สตูล อตฺตน์ มาติ พนธติ คุณวิเศสโบเคน, ปรี ว่า อธิการ มชชติ สุขดี ลงกิเลสมอโค, ปรี วา เสฏฐ์ นิพพาน วิเสเสน มยุติ คน, ปร วา โลก ปมาณแคน ญาณวิเสเสน กรโลก วัย มุนา ปรัฐฉินทรี, ปร วา อวบ สีลาทิคุณคุณ อตฺตโน สนตาเน มิโนดี ปฏิบัติ, ป. วา อตฺตากโต ธัมมกายโต ปัญญ์ ปฏิปักข์ ว่า ตอนตกกร กิเลสโจรคุณ มินาติ ที่สตีติ ปรโม, มหาสตฺโต, ปรมสุข อยยุติอาทิ วุตตนเป็น เปี่ยมแล้ว ให้ถึงความเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ส่วนโดย พิสดาร คือ ความพอกพูนเจริญขึ้นของพุทธภาวะภายใน คือ ธรรมกาย อันเป็นตัวตนที่แท้จริง ซึ่งเกิดมีขึ้นในที่สุดแห่ง อรหัตมรรคญาณ อันเป็นตัวกำจัดข้าศึก คือกิเลสทั้งหลาย อันเป็นเหตุให้ยึดถือ สิ่งมิใช่ตัวตน ว่าเป็นตัวตนมานาน พร้อมวาสนาที่ไม่ดีเสียได้ และพระคุณสมบัติของพระธรรม กายสัมพุทธเจ้าอันประดับด้วยคุณวิเศษหาประมาณมิได้ มี อธิษฐานธรรม และทศพลญาณ เป็นต้น หากจะมีคำถามว่า สิ่งที่มิใช่อัตตา(อนัตตา) คืออะไร ? และสิ่งที่เป็นอัตตาที่แท้จริงมีหรือไม่ ? ผู้เขียน จะได้กล่าวเฉลยต่อไป สมมุติอัตตา (อนัตตา) จากคำถามที่ว่า สิ่งที่มิใช่อัตตาคืออะไรนี้ ผู้เขียนมี ต้องกล่าวเฉลยอีก เพราะพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเฉลยไว้ แล้วใน สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค ว่า “เรื่องเกิดขึ้นในพระนครสาวัตถี ท่านพระราธะได้ ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ที่เรียก ว่า อนัตตา อนัตตา อนัตตา ดังนี้ อะไรหนอเป็นอนัตตา” พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า “ดูก่อนราธะ รูปเป็นอนัตตา เวทนาเป็นอนัตตา สัญญาเป็นอนัตตา สังขารเป็นอนัตตา วิญญาณเป็นอนัตตา ดูก่อนราธะ อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้ ฯลฯ กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มี คำเฉลยของพระผู้มีพระภาคเจ้าเกี่ยวกับ สิ่งที่มิใช่ ตัวตนที่ปุถุชนยึดถือว่า เป็นตัวตนนี้ เป็นคำเฉลยโดยรวบ ยอด(ย่อ) แต่เมื่อว่าโดยพิสดารย่อมมีชื่อมากมาย แต่ก็ไม่ พ้นไปจากขันธ์ ๕ นี้เลย ดังที่ท่านกล่าวไว้ในอรรถกถา ชื่อ สัมโมหวิโนทนี ว่า “วัตถุเครื่องยึดถือว่าตนและของเนื่องด้วย คนนี้มีขันธ์ ๕ เป็นอย่างยิ่ง และเพราะความที่ธรรมอื่นๆ ก็ ไม่นอกจากขันธ์ ๕ นั้น” ข้อนี้สมกับพระดำรัสที่ตรัสไว้ว่า “ดู ๕ โดยย่อ คือ ทำพระโพธิสัตว์ผู้ทรงบำเพ็ญบารมีธรรมเต็ม ก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อรูปมีอยู่ ทิฏฐิ (ความเห็นผิด) อาศัยรูป we have