เรื่องราวของเมืองอโรคยา : หน้า 117/132

เจ้าผู้ครองเมือง จึงก่อให้เกิดต้นอโรคยา ซึ่งสามารถรักษา โรคได้ทุกชนิด เจ้าเมืองนี้มีบุตรชายชื่อว่า "อโรคา" เขา เป็นความหวังที่จะสืบทอดคุณความดีและปกครองเมือง อโรคยาไปในภายภาคหน้า เมื่อมีคนดีก็มีมารมาผจญ “คูมิน” น้องชายเจ้า เมืองถูกความชั่วมืดดำครอบงำ เขาคิดค้นพิษร้ายเพื่อใช้ ครอบงำจิตใจผู้คน และกำจัดพี่ชายผู้เป็นเจ้าครองเมืองได้ สำเร็จ เขาเลี้ยงดูอโรคาให้อยู่ในโลกแคบๆ เพื่อเป็นฐาน อำนาจให้แก่ตนเมื่อเมืองอโรคยาถูกครอบครองด้วยคนชั่วร้าย ต้นอโรคยาที่เกิดมาด้วยความดีจึงหายไป และชาวเมืองก็ ถูกครอบงำด้วยพิษร้ายของคูมินจำนวนมาก ส่วนชาวเมือง (อ่ำ) อัมรินทร์ นิติพน THE MILLENNIUGEMS d สหัสวรรษแห่งอัญมณี 60- ตอนนี้ขอให้อดใจรอไว้ก่อน ไหน ๆ ก็พูดถึงเพลงแล้ว ผมอยากให้เลือกฟัง เลือกคิดกันสักนิดเถอะครับ ประเภทฉันรักเธอ เธอรักฉัน หรือแนวเพลงหมกมุ่นในเรื่องของกามคุณ สองแง่ สามมุม ฟังแล้วนอกจากจะตอกย้ำความผิดพลาด แล้วอาจดึงเราไป ในทางเสื่อมเข้าด้วย ผมว่ามันไม่คุ้มเสียเงิน เสียใจ เสีย ความรู้สึก) และเป็นเรื่องแปลกที่ว่า เพลงดีๆ มีสาระ มัก ไม่ค่อยได้รับความสนใจ หรือไม่ก็ไม่ค่อยประสบความ สำเร็จนักด้านธุรกิจและความนิยม แต่ก็น่าดีใจครับ ที่เพลง อโรคยา และเพลงหิริโอตตัปปะได้เสียงต้อนรับอย่างอบอุ่น อาจจะเป็นเพราะว่าเรากำลังเข้าสู่ยุคพัฒนาจิตใจคนให้สูง ขึ้นด้วยเสียงเพลง ละครเพลง “อโรคา...” ที่ไม่ถูกครอบงำก็มีความหวังว่าอโรคาจะสามารถกู้เมือง อโรคยาให้สงบสุขดังเดิมได้สักวัน “เพลง” ถือได้ว่าเป็นวัฒนธรรมชาว บ้าน(Popular Culture) ที่เข้าถึงผู้ฟังได้ อย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะกลุ่มวัยรุ่น เป็นที่รู้ๆ กันดีว่า เนื้อหาของเพลงก็ได้มา จากส่วนหนึ่งในชีวิตของคนบางคน หรือ จากหลายๆ คน ซึ่งตามตำนานเพลงนั้น มี ผู้กล่าวว่า เพลงในปัจจุบันก็พัฒนามาจาก เพลงกล่อมเด็กที่เราได้ฟังกันมาตั้งแต่ แบเบาะ สุนทรียศาสตร์ที่ว่านี้นอกจากความเพลินใจที่ได้ฟัง แล้ว ความอ่อนโยนจากท่วงทำนองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ หนทางที่คุณเลือกสรรย่อมมีผลสะท้อนต่างๆ นานา บูรณา หญิงสาวที่เดินทางมาหายาเพื่อรักษาพ่อที่ ทุกชีวิตเติบโตขึ้นได้อย่างมีสีสัน ต้องพิษของคูมิน จึงเป็นเหตุทำให้ อโรคาและบูรณาพบกัน และดินแดนแห่งนี้ก็เกือบที่จะกลืนชีวิตของบูรณาด้วยอีกคน เป็นเพราะจิตใจคนบาปอย่างคูมินนั่นเอง แต่แล้วด้วยความ รักอันบริสุทธิ์ของอโรคาก็สามารถทำให้เรื่องร้าย ๆ กับ กลายเป็นสงบสุขอีกครั้ง สมัยเด็กๆ เรามักจะท่องเสมอว่า อโรคยา ปรมา ลาภา แปลได้ว่า ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐนั้น และจากในเรื่องการที่เมืองอโรคยามีต้นไม้วิเศษที่สามารถ รักษาโรคทั้งปวงได้ และก็เกิดมาด้วยความดี ผมว่ามันเป็น ปริศนาธรรมที่น่าคิดครับ สิ่งดีๆ จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีคนดี และถ้าหากมีคนไม่ดีของดีๆ ก็หายไป มันเป็นสัจธรรม ความจริงครับ และที่สำคัญเรื่องนี้มีเรื่องที่พิสูจน์ได้และเกิด ขึ้นแล้วในความเป็นจริง เอาไว้ถึงเวลาอันสมควร ผมจะบัน ทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์ในบันเทิงธรรมเป็นการเฉลย แต่ หากแต่จะเป็นความชอบ และเป็นสิ่งที่ปลูกฝัง แหล่งของ คุณความดีที่มีสาระชีวิต สะสมสิ่งเหล่านี้ ทีละเล็ก ทีละน้อย หรือเป็นการส่งเสริมให้กามคุณทะลุผ่านกรอบของศีลธรรม จนคุ้นชิน แม้หนทางอย่างหลังจะไม่มีความผิดเลยที่จะ เลือกฟังเพื่อความบันเทิงสนุกสนาน แต่ผมขอเตือนว่า มันเป็นหนทางที่อันตรายที่สุดที่จะปล่อยใจลงต่ำไม่ผ่องใส หันมาให้กำลังใจ สนับสนุนผู้ที่สร้างสรรค์ผลงาน อย่างรับผิดชอบสังคมกันให้มากๆ นอกจากชีวิตจะดำเนิน ไปด้วยความปลอดภัยแล้ว ความบันเทิงเริงใจก็คงได้ไม่แพ้ กันหรอกน่า ...เชื่อผมเถอะ!!! กัลยาเมมิตร มิถุนายน (lique ๑๑๕