การเปลี่ยนแปลงของลูกชาย : หน้า 23/132

“แม่ หนูขออะไรอย่างนึงได้ไหม แม่อย่ากินเหล้าเลย....” “หนูกลัวแม่อายุสั้น กลัวแม่ตายเร็ว” เด็กหญิงวัย 4 ขวบ พูดกับแม่ของเธอ แต่ไม่รู้ว่าแม่จะ พอมีสติรับรู้ถึงเยื่อใยนั้นหรือไม่ และแล้ววันหนึ่งหลังจากที่เขา บอย วิษณุ แตงทอง) วัย ๑๙ ปี ผู้เคยท้าพ่อเพิ่งสึกกลับมาจากการ “อบรมธรรมทายาท อุปสมบทหมู่ภาคฤดูร้อนที่วัดพระธรรมกาย ปี พ.ศ. ๒๕๓๖" เขามี ท่าทางเปลี่ยนแปลงไป เรียบร้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมา อ่อนน้อม และ...ร้องไห้จนตาบวม พ่อถามว่า “บอย เป็นอะไรลูก ไหนบอกพ่อ ใครทำอะไร ทำไม ตาหูบวมขนาดนี้ ...ไม่มีค่าตอบจากคำถามนั้น ดวงตาที่แดงกลับเพิ่มความรู้สึกสำนึกเป็นทวีคูณ สักพักหนึ่ง “คิดบอย” ค่อยๆ ก้มร่างลง ย่อตัวเตรียมคุกเข่า เท้าแนบพื้น พนมมือ ก้มศีรษะลงกราบที่เท้า ของพ่อบังเกิดเกล้า น้ำตาได้ไหลพรั่งพรูลงมาอีกครั้ง ในชีวิตของลูกผู้ชาย คงมีไม่บ่อยนักที่ต้อง หลั่งน้ำตาเฉกเช่นนี้..... “ทีแรก ผมนึกว่า ผมทำไม่ได้น่ะพ่อ มันซึ้ง... ว่าแล้ว ๒ พ่อลูกก็กอดกัน ความรู้สึกผูกพัน สายรัก สายใย ความอาทร จากใจหนึ่ง สู่ใจหนึ่ง เกินที่จะบรรยาย..... ความเปลี่ยนแปลงในตัวลูก จากเซียนแข่งมอเตอร์ ไซค์ กลายเป็น ลูกที่ช่วยพ่อแม่ทำมาหากิน เป็นสิ่งที่ทำให้พ่อ ภาคภูมิใจ และมาวัดกับแม่บ่อยขึ้น ครั้งหนึ่งในงานบุญใหญ่ พ่อได้เห็นหลวงพ่อธัมมชโย เห็นหลวงพ่อแล้วท่านสง่างามมาก ผิวท่านผ่องใส แสดงว่าท่าน ต้องมีศีลดี รู้สึกว่าตัวเองน่ารังเกียจ ศีลก็ไม่ครบ ไม่น่า เข้าใกล้ท่านเลย รู้สึกอยากเป็นคนดีแบบคนอื่นๆ บ้าง จึงตั้งปณิธานในใจว่า สมเด “ขอให้ลูกหยุดเหล้า เบียร์ได้ เจ้า ประคุ้น หลวงพ่อช่วยด้วย” พ่อเล่าว่า ตอน นั้นหลวงพ่อให้พรว่า “ขอให้ลูกมีดวงตาเห็นธรรม พ่อจึงภูมิใจและแปลกใจมากว่า ทำไมนะ หลวงพ่อต้องหันมาพูดกับพ่อ เป็น คำถามที่เกิดขึ้นในใจ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา จึงมาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือน กิจการค้า กัลยามิตร มิถุนายน ๒๕๔๓ | ๒๑