ปฐมมรรคและความบริสุทธิ์ : หน้า 5/132

ศูนย์กลางกายที่เราเรียกว่า ฐานที่ ๗ ปฐมมรรค เป็น ธรรมเบื้องต้น คือ ความบริสุทธิ์เบื้องต้นที่บังเกิดขึ้น หลังจากที่เอาชนะนิวรณธรรมหรือสิ่งที่เป็นมลทินในใจ ได้หมดสิ้นไป ถ้าหากเราปฏิบัติมาถึงตรงนี้ หรือใครก็ตามใน โลกปฏิบัติมาถึงตรงนี้ได้ ก็เป็นเครื่องยืนยันว่าจะต้อง ถึงที่หมายปลายทางคืออายตนนิพพานอย่างแน่นอน ถ้า ใครปฏิบัติมาไม่ว่านานแค่ไหนก็ตาม หากยังไม่เข้าถึง ปฐมมรรค ก็เป็นอันยืนยันว่ายังไม่พบหนทางเบื้องต้นที่ จะไปสู่อายตนนิพพาน ซึ่งหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ท่านได้ยืนยันเอาไว้ว่า แม้จะปฏิบัติไปตลอดชีวิตก็ตาม ถ้าไม่ได้ปฐมมรรค ก็ไปนิพพานไม่ถูก ปฐมมรรค มีอยู่ในตัวของมนุษย์ทุกคน ไม่ใช่มี เฉพาะในกลางกายของพระสิทธัตถราชกุมารซึ่งต่อมา เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและเป็นพระบรมศาสดาของ เราเท่านั้น พระอรหันตสาวกที่ฟังธรรมจากพระองค์ แล้วปฏิบัติตามคำสั่งสอนก็ค้นพบว่าในกลางกายมี ปฐมมรรค มีเส้นทางสายกลางเช่นเดียวกัน แล้วก็ได้ เดินทางสู่เส้นทางสายกลางนั้นกระทั่งไปถึงจุดหมาย ปลายทางคือ อายตนนิพพาน ซึ่งมีผู้บรรลุธรรมตาม พระพุทธองค์จำนวนมากมายทีเดียว หรือบางท่านก็เป็น พระอริยบุคคลตั้งแต่ พระโสดาบัน เป็นต้นไป หรือ อย่างน้อยๆ ก็เข้าถึงไตรสรณคมน์คือ เข้าถึงพระธรรม กายภายใน ถึงพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ ก็มี จำนวนนับไม่ถ้วนทีเดียว เพราะฉะนั้น ดวงธรรมเบื้องต้นนี้ จึงเป็นสิ่งที่ สำคัญมากที่เราต้องทำความเข้าใจให้ดี และถือเป็นศูนย์ รวมแห่งความสมปรารถนาของมวลมนุษยชาติ เพราะ มวลมนุษยชาติมีความปรารถนาตรงกันอยู่อย่างหนึ่งดัง พระบาลีกล่าวไว้ตอนหนึ่งว่า สุขกามานิ ภูตานิ คือ มีความ ปรารถนาที่จะมีความสุขที่เสรี ต้องการเข้าถึงความสุข ที่แท้จริง สุขที่เป็นอิสระเป็นตัวของตัวเอง เป็นความสุข ที่หลุดพ้นจากการบังคับบัญชาของกิเลสอาสวะทั้งหลาย ทั้งๆ ที่เราปรารถนาความสุขแท้จริง ทั้งไขว่คว้า ทั้งแสวงหา แต่ว่าเราหาความสุขนั้นไม่เจอ เพราะไม่รู้ วิธีการว่าจะทำอย่างไร เข้าถึงได้อย่างไร จึงต่าง แสวงหาวิธีกันไปตามรสนิยมหรือตามความรู้ความ เข้าใจของตนเอง ซึ่งสิ่งที่เราพบเจอนั้นมักเป็นความสุข ที่ถูกครอบงำด้วยหายนะ คือเป็นความสุขที่มีทุกข์ใน 2 เมืองปลาย ความสุขที่แท้จริง มีรวมอยู่ตรงศูนย์กลางกาย ของเรา จะเข้าถึงได้ก็ด้วยการหยุดใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย ราะฉะนั้น หยุด นี่แหละเป็นตัวสำเร็จ เป็นการที่จะ ทำให้มวลมนุษยชาติพบกับความสุขความสมปรารถนา อย่างที่หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านสรุปและได้กล่าวเอาไว้ว่า หยุดเป็นตัวสำเร็จ หรือคำว่า หยุด ที่พระผู้มีพระภาค เจ้าท่านตรัสให้นัยแก่องคุลิมาลว่า “สมณะหยุดแล้ว” หยุดทั้งๆ ที่พระองค์ยังทรงเคลื่อนไหวด้วยอาการที่ก้าว เดินไปเป็นปกติด้วยพุทธลีลาอย่างนั้น ซึ่งยังความสงสัย แก่องคุลิมาลเป็นอย่างยิ่งว่า “หยุด” แต่ทำไมยังเคลื่อนไหว และพระองค์ก็ยังทรงยืนยันว่า “พระองค์หยุดแล้ว” หยุด ในที่นี้ก็หมายเอาว่าใจของพระองค์หยุด นิ่งที่กลางกาย สนิทแล้ว เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับ กายธรรมอรหัตแล้ว เพราะฉะนั้น หยุดจึงเป็นตัวสำเร็จ แต่จะหยุดได้นั้น ใจจะต้องพ้นจากความอยากทั้งหลาย อยากได้ อยากเห็น อยากมี อยากเป็น อยากไม่มี อยากไม่เป็น ภาษาพระท่านเรียกว่า กามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหา ต้องหยุดความอยากจากสิ่งเหล่านั้นแล้ว นำใจมาหยุดนิ่งอยู่ในกลางกาย ณ ที่ตั้งดั้งเดิมของใจ ที่ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ตรงนี้ ๗ เมื่อใจหยุดถูกส่วน ก็จะเข้าถึงปฐมมรรค ปฐมมรรคนี้แหละเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางสายกลาง ภายใน เส้นทางของพระอริยเจ้าที่เรียกว่าอริยมรรค เป็นเส้นทางแห่งความบริสุทธิ์หมดจดจากสรรพกิเลส ทั้งหลาย ที่จะนำเราไปสู่อายตนนิพพาน กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๕๗ m