การทำบุญและการสร้างบารมี : หน้า 109/132

หว่านเมล็ดพืชลงในเนื้อนาบุญ เพื่อให้ผลบุญเจริญเติบโตได้ ดีที่สุด และแม่คิดว่าแม่คงเลือกลงในเนื้อนาบุญแห่งนี้เพื่อ ให้ได้ผลบุญเต็มที่สำหรับเป็นเสบียงเดินทางไปสู่เป้าหมาย ของชีวิต ลูกก็คงคิดเช่นเดียวกับแม่อยู่แล้วล่ะนะจ๊ะ ได้ยินหลวงพ่อท่านให้โอวาทพวกเราในสภาฯว่า รับทุกข์ทรมานจนไม่มีเวลานึกถึงเรื่องอื่นใดทั้งสิ้นนอกจาก ความเจ็บปวดที่ได้รับ ก็เป็นสิ่งที่มนุษย์อย่างเราจะเลือกได้ แต่สำหรับหมู่คณะเราก็คงจะได้สิ่งที่ดีหลังความตายอยู่แล้ว แต่จะมากน้อยแค่ไหนแล้วแต่บุญที่ได้สั่งสมมาในแต่ละบุคคล แม่ห่วงอยู่แต่เรื่องทำสมาธิภาวนาเท่านั้น ที่ยังให้เวลา เราอย่านึกว่าทำบุญมากพอแล้ว ถ้าเทียบกับนักสร้างบารมี ท่านอื่น เรายังด้อยกว่าท่านเหล่านั้นอีกมาก แม่ว่าจริงๆ นะ พวกเรายังมีอุปสรรคในการสร้างความดีกันอยู่มาก ซึ่งเอา มาเป็นเครื่องวัดกำลังบุญว่ายังต้องทำอีกมากๆ เลยล่ะ แต่ สำหรับเรื่องนี้น้อยเกินไปเมื่อเทียบกับเวลาที่หายไปใน กิจวัตรประจำวัน แม่อยากเตือนลูกในเรื่องทำภาวนา ด้วยว่าควรให้เวลากับเรื่องสมาธิเพิ่มขึ้น ตื่นขึ้นมาพร้อมกับ องค์พระแล้วหลับตานอนพร้อมกับองค์พระ น่าจะเป็นสิ่ง ไม่ใช่เอามาเป็นเครื่องกังวลใจว่าตัวเองยังบุญน้อย เพียงแต่ แรกและสิ่งสุดท้ายในกิจวัตรประจำวัน แม่ว่าก็ไม่ได้ยากอะไร เอามาเป็นมิเตอร์วัดกำลังบุญว่าเราต้องเติมต้องชาร์ตกำลัง เหมือนตื่นมาเราต้องแปรงฟันล้างหน้า ส่วนก่อนนอนเราก็ บุญอย่างต่อเนื่องต่อไปอีกจนหมดลมหายใจ ต้องแปรงฟันล้างหน้าเหมือนกัน หรือว่าลูก ทําเหมือนแม่หรือเปล่าหนอ แม่กลัวองค์ พระท่านจะหายไปมาก เพราะแม่คิดว่าจะ พยายามให้ท่านอยู่กับแม่ตลอดชีวิตจนหมด ลมหายใจ กิจวัตรประจำวันทำให้ใจเราอาจ แล้วก็ควรทำตอนมีกำลังวังชาไม่ใช่ทำตอน ป่วยใกล้ตาย เพราะแม่เคยเห็นคนใกล้ตาย นอนร้องโอยๆ สลับกับถามแม่ว่ามีบุญอะไร จะให้เขาทำเขาอยากทำตอนนี้ นึกแล้ว สะท้อนใจ เรายังตกอยู่ภายใต้การครอบง่า ของฝ่ายมารในเรื่องทุกเรื่อง โรค ชรา มรณะที่เห็นได้ชัด เรายังไม่สามารถอยู่อย่าง ยืนยงคงกระพันได้ เขายังกระชากกายหยาบ ห่างจากศูนย์กลางกายไปได้ เพราะฉะนั้น ต้องพยายามตรึกระลึกนึกถึงท่านในทุก อิริยาบท ไม่ว่า ยืน เดิน นั่ง นอน เอาใจ ปักแน่นไว้ที่ศูนย์กลางกายให้ได้ทุกครั้งที่ ระลึกถึง ปักแน่นอย่างแผ่วเบานะจ๊ะ ไม่ใช่ปักลงไปแบบเอา ค้อนตอกปังลงไป ปักแบบนิ่มๆ เหมือนใบไม้หล่นลงบนผิวน้ำ แล้วลูกก็จะได้พบกับองค์พระและแสงสว่างที่อยู่กับเรา ตลอดเวลา เป็นเครื่องระลึกนึกถึงให้ใจของเราชุ่มชื่น สดชื่น ของเราให้หลุดคืนสู่ธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ ทั้งๆ ที่กายนั้นเป็น กายของเราที่สร้างขึ้นมาเพื่อไว้ใช้สร้างบารมีอย่างเดียวและ อย่างดีที่สุด แต่เรายังรักษาไว้ไม่ได้ต้องยอมให้เขาถอดกาย ของเราไป เพราะฉะนั้น เราก็ไม่ควรประมาทต่อวันเวลาใน การสร้างบุญต้องทำทุกขณะลมหายใจเข้าออกเลยล่ะ ลูกคงว่าแม่คิดเว่อร์ไปหรือเปล่าก็เหมือนตัวอย่าง ที่ลูกเขียนมาเล่าให้แม่ได้เห็นสภาพทหารเรือที่เผชิญกับ หมดไปอย่างรวดเร็ว ที่ค่อยๆ กระชากกำลังกายเราให้ ความตาย ที่ทำให้เขาได้คิดในเรื่องราวที่ผ่านมาในช่วงที่ใจ สงบและต้องเผชิญหน้ากับวาระสุดท้ายของชีวิตว่าเป็นสิ่งที่ และมีกำลังใจในการทำความดีอย่างไม่เกียจคร้าน ไม่มีข้อแม้ ไม่มีความลังเลสงสัย มีแต่จะลุยสร้างความดีแข่งกับเวลาที่ ถดถอยลงไป แต่จะเอาไปได้แค่สังขารภายนอกของเราเท่านั้น ส่วนใจที่รักการสร้างบารมีของเราจะอยู่คู่กายของเราไปทุกๆ น่าเสียดายกับเวลาที่ปล่อยไปกับสิ่งที่ไร้สาระเล็กๆ น้อยๆ กายทั้ง ๑๘ กาย แม้กายหยาบจะถูกทวงคืนไป แต่กายอื่น ถ้าเขาจะเข้าใจในเรื่องบุญ เขาก็จะยิ่งเสียดายเวลาที่ผ่านมา ของเรายังมีใจที่สะอาดบริสุทธิ์รองรับอยู่เพื่อที่เราจะได้ และจะยิ่งขวนขวายทำบุญให้ได้มากที่สุดเมื่อเขารอดชีวิตมาได้ สร้างสมบุญบารมีต่อไปอีกนานแสนนานจนถึงที่สุดแห่งธรรม และเพราะชีวิตหลังความตายยาวนานกว่าชีวิตมนุษย์ มากมายอย่างเทียบกันไม่ได้ เพราะฉะนั้น เราอยากมีชีวิต อย่างมีความสุขมีความปีติเบิกบานในสวรรค์อันเป็นทิพย์ พูดคุยกันแต่ในเรื่องของบุญกุศล หรืออยู่ในพวกที่มืดมิดได้ จากแม่ที่รักลูกเสมอ กัลยาเมือง มิถุนายน ๒๕๕๓ ๑๐๗