การโจมตีวัดพระธรรมกาย : หน้า 77/132

ต่างจากป่าช้าที่คนหวาดกลัวไม่อยากเดิน ผ่าน ศาสนาพุทธไม่ตะกละสาวก แต่ คนที่ยืนด่าอยู่หน้าป่าช้าท้ายที่สุดก็ต้อง เข้าไปนอนป่าช้าทอดร่างให้หนอนไชชอน โดยไม่สามารถจะต่อสู้ได้เลยแม้แต่น้อย ในสถานการณ์ดังกล่าวนั้นแล้วที่ วัดพระธรรมกายถูกโจมตีเพราะจูงคนเข้า วัดมากเกินไป เพราะทำให้วัดใหญ่เกินกว่า จะเรียกได้ว่าเป็นป่าช้า เพราะสอน พระธรรมของพระพุทธเจ้า มิใช่การใบ้หวย เป่ากระหม่อมและทำนาย และเพื่อให้ เจือสมกับยุค “มาตรฐาน” ราชบัณฑิตจึง ตั้งคำสอนที่เป็น “มาตรฐาน” ให้ทุกคน ยอมรับ นิพพานต้องเป็นอนัตตาเท่านั้น เป็นอย่างอื่นมิได้ วัดต้องเล็กและยากจน ถ้าใหญ่โตและมีคนเข้ามากจะ “ผิดมาตรฐาน” คนศรัทธามากๆ ทำบุญมากๆ ก็ สื่อมวลชน ซึ่งถือกำเนิดเกิดมา เข้าข่าย “ผิดมาตรฐาน” เหมือนกัน! ด้วยความศรัทธาในความคิดที่หลากหลาย ท่านทั้งหลายนี่คือวิธีการที่ทรงพลัง อำนาจยิ่ง มันเป็นวิธีการที่ได้พิสูจน์มาครั้ง แล้วครั้งเล่าว่า ไม่เคยมีผู้ใดคนไหนองค์กร ไดจะสามารถสู้รบตบมือได้ มันนำมาสู่การยอมรับใน ที่วัดพระธรรมกาย “มาตรฐาน” ของมหาชน และนำไปสู่ ความเชื่อว่าจะต้องทำลายผู้ที่กระทำผิด ถูกโจมตีเพราะจูงคน “มาตรฐาน” ให้สิ้นซาก ด้วยความเชื่อลมๆ เข้าวัดมากเกินไป แล้งๆ ว่า เมื่อทำลายคนที่บังอาจกระทำผิด อันจะได้ต่อสู้อย่างยุติธรรมในตลาดเสรีแห่ง เพราะทำให้วัดใหญ่เกิน “มาตรฐาน” ไปเสียกลุ่มหนึ่งแล้ว ความคิดเห็น กลับลุกขึ้นมาสนับสนุน กว่าจะเรียกได้ว่าเป็น “ความคิดหนึ่งเดียว” นั้น ด้วยความ ป่าช้า เพราะสอน กระเหี้ยนกระหือรือและสะใจ วัดพระธรรม กายไม่เคยมีความดีมีแต่ความร้าย และ พระธรรมของ ความร้ายนั้นก็ถูกทำให้ทวีความรุนแรง พระพุทธเจ้า มิใช่การ ด้วยสำนวนภาษา พาดหัวตัวโตและการ์ตูน ล้อเลียนเหยียบย่ำดูถูกดูแคลน สื่อสิ่งพิมพ์ออกวางตลาด วิทยุ เอาไปอ่านต่อโดยมิพักต้องไปหาข่าวเอง ใบ้หวยเป่ากระหม่อม และทำนาย ประเทศนี้ก็จะดีขึ้นมาได้ทันตาเห็น และมหาชนทั้งประเทศก็จะกลาย เป็นนักบุญไปได้ทั้งหมดโดยทันทีทันใด!! โทรทัศน์เลือกมุมกล้องที่จะทำให้คนแสน คนกลายเป็นพันคนในพริบตา และลีลา อ่านข่าวที่กระแทกกระทั้นสะอารมณ์โก้ ประดุจตนเป็นเจ้าแห่งความบริสุทธิ์ ยุติธรรมแห่งโลก ก็อยาเนมิตร มิถุนายน beam | ๗๕