การใช้เวลาให้เกิดประโยชน์ : หน้า 123/132

ส องธรรม ล่าภาษิต อืมธรรม เวลากับความดี อโมฆ ทิวส์ กยิรา อปเป็น พหุเกน วา ย์ ย์ วิวหเต รัตติ ตทน ตสฺส ชีวิต 。 ควรทำวันคืนไม่ให้เปล่าจากประโยชน์น้อยหรือมาก เพราะวันคืน ผ่านบุคคลใดไป ชีวิตของบุคคลนั้น ย่อมพร่องจากประโยชน์นั้น อย่าดูหมิ่นความดีว่าเล็กน้อย จึงละเลยไป หรืออย่าเหนื่อยหน่าย ท้อแท้ หดหู่ จนไม่ทำอะไร เพราะวันเวลาย่อมล่วงเลยไป แต่บัณฑิต จะไม่ปล่อยให้ล่วงเลยไปเปล่า มนุษย์ ไม่ควรพร่องจากความดี ชีวิต ไม่ควรพร่องจากประโยชน์ ไหนๆ เวลาจะผ่านเราไปแล้ว ควรแปลงเวลาให้เป็นบารมีให้มากที่สุด ด้วยวันเวลาในโลกมนุษย์นี้สั้นนัก อายุเฉลี่ยของมนุษย์ยุคปัจจุบัน คือ ๗๕ ปีนั้น เป็นเพียง ๓๖ ชั่วโมง ของสวรรค์ชั้นที่ ๑ (จาตุมหาราชิกา) (ขุ.เถร. ๒๖/๓๓๕) ๑๘ ชั่วโมง ของสวรรค์ชั้นที่ ๒ (ดาวดึงส์) 4 ชั่วโมง ของสวรรค์ชั้นที่ ๓ (ยามา) ๔.๕ ชั่วโมง ของสวรรค์ชั้นที่ ๔ (ดุสิต) ๒.๒๕ ชั่วโมง ของสวรรค์ชั้นที่ ๕ (นิมมานรดี) หรือเป็นเพียง ๑.๑๒๕ ชั่วโมง ของสวรรค์ชั้นที่ 5 (ปรนิมมิตวสวตี) เห็นได้ว่าทั้งชีวิตของมนุษย์คือเศษเวลาของชาวสวรรค์ ดังนั้นจึงควรใช้เวลาอันน้อยนิดนี้อย่างคุ้มค่าที่สุด ใช้วันเวลาให้เกิดประโยชน์ตนและผู้อื่น เป็นไปเพื่อความผ่องใสแห่งจิตตนและบุคคลทั้งมวล กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๔๓ ๑๒๑