ความสำคัญของการเคารพพระธรรม : หน้า 71/132

ลูกสามเณรของหลวงพ่อทุกรูป จำไว้นะ ถ้าลูก รักจะมีความเจริญก้าวหน้าในการศึกษาพระธรรมวินัยให้ยิ่งๆ ขึ้นไป จะต้องศึกษาพระธรรมด้วยความเคารพ คือ ใช้ สติปัญญาพิจารณาไตร่ตรองพุทธพจน์ทุกตัวอักษร แล้วนำ มาทดลองปฏิบัติตามอย่างจริงจังให้บังเกิดผล จึงจะเกิด ความเข้าใจอย่างถ่องแท้ได้ เมื่อเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว จึงจะสามารถกล่าว ไม่เคารพเช่นนั้น วันหนึ่งพระธรรมวินัย ก็จะเลือนหายไป จากใจ เหมือนความศักดิ์สิทธิ์แห่งมนต์ของพราหมณ์ ที่ ปลาสนาการหายไปสิ้น เมื่อพราหมณ์ไม่เคารพครูบา อาจารย์ที่อยู่ในวรรณะจัณฑาล เรื่องมีอยู่ว่า พราหมณ์คนหนึ่งได้เรียนวิชาดีคือ วิชาเสกมะม่วงให้สามารถออกผลได้ทุกฤดูในเวลาที่ต้องการ จนกระทั่งพระราชาแห่งแว่นแคว้นก็ให้การเคารพยกย่อง ธรรมหรือแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับธรรมนั้นๆ ได้อย่าง นับถือ แต่เมื่อพระองค์ตรัสถามถึงอาจารย์ผู้สอนวิชา ถูกต้อง ละเอียดลุ่มลึกไปตามลำดับ พราหมณ์กลับเกิดความอับอาย ไม่กล้า และมีความไพเราะเสนาะโสตผู้ฟังได้ เมื่อถึงคราวจะต้องออกมาเล่า ธรรมะ ให้ศึกษาบทธรรมที่จะเล่าอย่าง มีสติสัมปชัญญะต้องไม่อ่านธรรมะแบบ เล่นๆ แต่จะต้องอ่านด้วยความพินิจ พิเคราะห์ให้เข้าใจ พิจารณาจับสาระ ใจความสำคัญให้ได้ จากนั้นสรุปให้ รัดกุมกะทัดรัด เป็นหัวข้อสั้นๆ ที่ผู้ฟัง จดจำได้โดยง่ายก่อนจะขึ้นมาแสดงธรรม ขอให้ซ้อมอ่านหลาย ๆ เที่ยวจน คล่องแคล่ว านาญ จึงจะเป็นผู้เล่าเรื่อง ที่ดี สามารถอธิบายธรรมะให้ผู้ฟังเข้าใจ ได้อย่างกระจ่างแจ้ง เทคนิคการอ่านที่สำคัญอย่าง อย่าอ่านหรือน่า พระธรรมวินัยมาพูด ล้อเล่นกันสนุกๆ อย่าเห็นพระธรรมวินัย เป็นเพียงของตื้นๆ เพราะหากทำด้วยความ ไม่เคารพเช่นนั้น ข้อคิดประการสําคัญที่ พูดความจริงจึงโกหกว่าอาจารย์ที่เป็น หลวงพ่อขอฝากลูก พราหมณ์เป็นผู้สอนให้ ทำให้วิชาเสก สามเณรทุกรูปคือ มะม่วงที่ตนอุตส่าห์ร่ำเรียนมาเสื่อมไปทันที ทั้งที่อาจารย์ได้ขอไว้ตั้งแต่ก่อนศึกษาวิชา นี้ว่า หากจะเรียนต้องให้ความเคารพใน ครูผู้สอนวิชา เมื่อมีใครถามว่า ได้ร่ำเรียน วิชานี้มาจากใคร ก็ขอให้บอกความจริง หากโกหก มนต์จะเสื่อมความศักดิ์สิทธิ์ ไปทันที พราหมณ์ก็รับปาก จึงได้ศึกษา วิชาเสกมะม่วงจากอาจารย์ท่านนี้ได้ เมื่อพระราชาทรงต้องการ ทอดพระเนตรการเสกมะม่วงให้ออกผลอีก วันหนึ่งพระธรรมวินัย พราหมณ์ผู้นี้ก็ไม่สามารถกระทำได้ พระ ราชาจึงตรัสถามจนทราบความจริงว่า หนึ่ง คือ เมื่ออ่านถึงวรรคสุดท้ายโดย เฉพาะท่อนที่จะจบ ลูกสามเณรควรจะ ก็จะเลือนหายไปจากใจ พราหมณ์นี้ทูลความเท็จต่อพระองค์ อ่านทอดเสียงให้ยาวขึ้นสักนิดหนึ่ง ผู้ ฟังทุกคนก็จะรู้ได้เองว่าอ่านจบแล้ว โดยเราไม่จำเป็นต้องบอกผู้ฟังแต่อย่างใด นี้เป็นศิลปะในการเล่าเรื่อง ที่ลูก สามเณรจะต้องฝึกฝนให้เกิดความ เชี่ยวชาญชำนาญนะ ข้อคิดประการสำคัญที่หลวง พ่อขอฝากย้ำลูกสามเณรทุกรูปคือ อย่า อ่านหรือนำพระธรรมวินัยมาพูดล้อเล่น กันสนุกๆ อย่าเห็นพระธรรมวินัยเป็น เพียงของตื้นๆ เพราะหากทำด้วยความ กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๕๗ | ๖๙