การบูชาคุณยาย : หน้า 26/108

มี แต่คนที่ทำอะไรทำจริง ตัดสินใจ แล้วในการบูชาทั้งหลาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ก็ตรัสอยู่แล้วว่า การปฏิบัติบูชานี้สูงสุด ดังนั้นหากพวกเราลูกหลานยายทุกคนสามารถปฏิบัติ พื้นฐานว่าใจจรดมาแล้วอย่างจริงจัง ตั้งใจฝึกคุณธรรมตัวเองให้พร้อมด้วย สัจจะ ทมะ ขันติ จาคะ ตามอย่างคุณยาย อาจารย์ของเราได้แล้ว ก็ได้ชื่อว่าเป็นการบูชาคุณคุณยายอย่างสูงสุดเหมือนกัน ฆราวาสธรรมทั้ง ๔ ข้อ คือ สัจจะ ทมะ ขันติ จาคะ นี้ ข้อที่ ๑. สัจจะ ความหมายคือ เป็นความจริง ถ้าพูดในเชิงปฏิบัติ คนที่มี สัจจะ มีคุณธรรมข้อนี้ จะเป็นคนที่มีความจริงใจ ทำอะไรแล้วก็ทุ่มไปจริงๆ ชนิดที่ว่าครึ่งๆ กลางๆ ทำเหยาะๆ แหยะๆ เป็นคนโลละโลเล ไม่มีล่ะ พอ ใคร่ครวญดีแล้วว่าอะไรควรทำ พอปักใจมั่นลงไปแล้ว ทำเต็มที่ ทุ่มสุดตัว ไม่มีโลเล ทำฉาบฉวยไม่มี ต้องทุ่มสุดตัวอย่างนั้น ดูตัวอย่างคุณยายอาจารย์ของเรา ตั้งแต่อายุ ๑๒ คุณพ่อเสีย ไม่ทันได้ ขอขมาคุณพ่อ มีความรู้สึกที่ค้างในใจ ก็เลยตั้งใจว่าอยากจะไปตามหาพ่อ จะได้ ขอขมาพ่อ ถามว่าเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ไหม? ยากไหม? คนส่วนใหญ่ในโลก ตั้งเป้าหมายจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน ก็เป็นเป้าหมายแค่ในโลกนี้ สัมผัสได้ มองเห็น ได้จับต้องได้ แต่เป้าหมายคุณยายอาจารย์ของเราเอง ในขณะเป็นเด็กหญิงชนบทอายุ ๑๒ ปี ไม่ได้เรียนหนังสือเลย มีเป้าหมายจะไปตามหาพ่อ ท่านอยู่ที่ไหนก็ไม่ทราบ ละจากโลกไปแล้ว ถ้าตามหาต้องไปตามหาที่โลกอื่น จะไปหาได้อย่างไรก็ไม่รู้ เหมือนกัน แต่ก็ตั้งอยู่ในใจว่าจะต้องไปตามหาคุณพ่อให้ได้ แล้วท่านก็แสวงหา หนทางเรื่อยมา กว่าจะพบหนทาง ปฏิบัติธรรมจนไปพบคุณพ่อ แล้วช่วยพ่อได้สิบกว่าปี กว่าจะมาพบกับพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำและได้ทำวิชชา ยากลำบาก ทีเดียว แต่เป้าหมายท่านไม่เคยคลอนแคลน เมื่อปักมั่นในใจแล้วก็พุ่งตรงต่อ เป้าหมายตลอด ได้ทำวิชชากับพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำแล้ว พอพบ หลวงพ่อท่านให้เข้าโรงงานทำวิชชาเลย ก็ปฏิบัติธรรมมา มีพื้นฐาน ได้ผลดีอยู่แล้ว ความที่ท่านตรากตรำมามาก ๗ วันแรกนี้ป่วยหนัก จนธรรมะที่เคยได้ มา เลือนหายไป แต่คุณยายท่านเฉยๆ นะ ไม่วิตก ไม่หวั่นไหวอะไร ท่านทำใจนิ่ง ทำละเอียดเรื่อยไป พอผ่านไปสัปดาห์เท่านั้นเอง ธรรมะก็กลับมาทั้งหมด แล้วก็ แตกฉานเชี่ยวชาญมากขึ้นมากขึ้น จนหลวงพ่อวัดปากน้ำให้เป็นหัวหน้าเวร ตรงนี้เป็นข้อคิดว่า คนที่ทำอะไรทำจริง ทุ่มจริงๆ ถึงคราวจะมี อุปสรรคอะไรเกิดขึ้นจะไม่หวั่นไหว จะไม่กลัว มั่นใจในความจริงของตัวเอง แต่ คนทำอะไรโลเล เหยาะๆ แหยะๆ ถ้าเกิดไปฟลุกได้อะไรขึ้นมา ถึงคราวสิ่งนั้นเสียไป จะเสียอกเสียใจมาก ตีโพยตีพายมาก เพราะรู้ว่าโอกาสจะกลับมาอีก ยากเหลือเกิน ราะที่ได้มา มันฟลุก แต่คนไหนจริงล่ะก็ไม่กลัวเลย มั่นใจในความจริง ทุ่มลง ไปจริงๆ เดี๋ยวก็ต้องได้ แล้วคนที่จริง ยังมีอานิสงส์ต่อตามมาอีกคือ ทำให้เป็นคนที่รู้ว่าอะไรถูก ผิด อะไรควรไม่ควร จะเป็นคนกล้าตัดสิน คนเราตัดสินใจ ถามว่ามีโอกาสผิดไหม? 9 | กัลยาณมิตร ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ ใจนิ่ง โอกาสผิดน้อย แล้วถึงแม้จะผิด ผิดนั้นก็จะเป็นครู เพราะได้ไตร่ตรอง มาอย่างดีแล้ว ก่อนจะตัดสินใจ รู้ เงื่อนไขข้อมูลอย่างดี พอตัดสินใจ เปรี้ยงลงไป ถึงแม้ผิด คราวหน้าเจอ เรื่องคล้ายๆ กันก็จะไม่ผิดซ้ำอีก จะ ชัดเจนขึ้นมาในใจ แต่คนไหนทำอะไร โลเลๆ เจอเรื่องแบบเดิม ๑๐ ครั้ง ก็ ยังไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไรอยู่ดีเพราะ ไม่กล้า กลัวไปหมด เพราะฉะนั้น พวก เราลูกหลานยายทุกคน ขอให้เป็น คนจริง ทุ่มจริงๆ ทำจริงๆ ถ้าจะดูตัวอย่างคุณยายใน ช่วงที่ใกล้ขึ้นมา ที่พวกเราเองจำนวน ไม่น้อยยังพอทัน คือเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๑ คุณยายท่านเป็นประธาน ทอดกฐิน สามัคคี ฉลองอายุ ๘๐ ปี ท่านเป็น ประธานกฐินครั้งแรก เมื่อเป็น ประธานกฐิน ใจท่านจรดทีเดียวนะ พบใครท่านชวนมาร่วมบุญกฐินกับ ท่านหมด แล้วท่านไม่ได้นั่งรอให้เขา มาหาท่านอย่างเดียว คุณยายไปเยี่ยม ทุกกุฏิในวัด ไปเยี่ยมพระธรรมทายาท ที่ธุดงค์พระ ไปเยี่ยมอุบาสก อุบาสิกา บอกว่า “ทุกคนต้องช่วยยายนะ มา ร่วมบุญกฐินกับยายนะ” เท่านั้นไม่พอ ท่านนั่งรถออกไปบอก บุกถึงบ้านหมด คนเก่าคนแก่ ลูกหลานยาย ใครเคย มาวัด แม้จะห่างไป คุณยายตามไป เยี่ยมหมด พอจะรู้ใครอยู่ที่ไหนตาม ไปเยี่ยม ไปชวนมาร่วมบุญกับยาย เท่านั้นไม่พอ ท่านนั่ง เครื่องบินบ้าง นั่งรถบ้าง แล้วแต่ว่าที่ ใกล้ไกล ไปถึงศูนย์กัลยาณมิตรต่าง