การฝึกตัวเองและความอดทน : หน้า 29/108

อย่างนั้น จะขนาบแล้วขนาบอีกไม่มี หยุด จะชี้โทษแล้วชี้โทษอีก ไม่มีหยุด ผู้ใดมีมรรคผลนิพพานเป็นแก่นสาร ผู้นั้นจึงจะทนเราได้ เพราะฉะนั้น จะดูว่าคนไหน มีความเคารพจริงหรือไม่ ก็ดูตอนนี้ ตอนเจอกันสอนแบบหนักๆ ดูซิว่าทน ได้หรือเปล่า ถ้าคนไหนมีมรรคผล เป็นแก่นสาร คนนั้นก็ทนได้ ตอนช่วง นี้เป็นหินรองทองเลย จะดูคนไหน ทองแท้หรือทองเก๊ ก็ดูกันตอนนี้ เพราะฉะนั้นนักฝึกตัวเองจะต้องฝึกตัว ให้มีความเคารพแล้วก็รับได้ต่อคำสอน วิธีการสอนทุกรูปแบบ โดยถือเอา คุณธรรม เอาความดี เอามรรคผล นิพพานเป็นแก่นสาร เป็นที่ตั้ง ข้อสอง ที่นักฝึกตัวเองต้องมี ก็คือจะต้องไม่เป็นโรคน้อยใจ คนเราอยู่ ด้วยกันจะให้ทุกอย่างถูกใจเป็นไปไม่ได้ ก็ต้องมีทั้งถูกใจบ้าง ไม่ถูกใจบ้าง แล้วคนเรามักชอบเทียบคนอื่น ลืมมองว่าตัวเองบกพร่องตรงไหน ยังหย่อนคุณธรรมในด้านใด ต้องปรับปรุง แก้ไขอย่างไร จะมองข้ามตรงนี้ไป ความน้อยใจทำให้มองออกไปข้างนอก ทั้งหมดแล้วจะพลาด โรคน้อยใจนี้ทำให้คนหลายๆ คนที่เริ่มต้นตั้งใจดี ต้อง เหินห่างจากการสร้างบารมีไปนักต่อนักแล้ว เพราะฉะนั้น พวกเราลูกหลานยายทุกคน อย่าเป็นโรคน้อยใจ คุณยาย อาจารย์ท่านน้อยใจไม่เป็น ท่านไม่เคยน้อยใจ หลวงพ่อวัดปากน้ำมีลูกศิษย์ที่ใช้ คล่องๆ อยู่ ๔-๕ คน จะสั่งงานสั่งวิชชา ท่านก็จะสั่ง ๔-๕ ท่านนี้ เพราะใช้คล่อง ที่สุด วิชชาเชี่ยวชาญที่สุด แต่บางทีพอใช้คนหนึ่ง อีกคนก็น้อยใจ ทำไมหลวงพ่อ ไม่ใช้เรา พอใช้คนที่ ๒ อีกคนก็น้อยใจ แต่คุณยายอาจารย์ท่านไม่เคยน้อยใจเลย หลวงพ่อวัดปากน้ำสั่งวิชชาท่าน ใช้งานท่าน ท่านก็ทุ่มทำเต็มที่เลย แต่ถึงคราว หลวงพ่อไม่ใช้ ท่านใช้คนอื่น คุณยายท่านไม่น้อยใจ ท่านเฉยๆ ท่านก็เอาใจเข้า กลาง ทำวิชชาไป เอาใจเข้ากลางไป เพราะนั่นคือหน้าที่อยู่แล้ว วิชชาท่านก็ เชี่ยวชาญขึ้นเรื่อยๆ เชี่ยวชาญขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายท่านก็คล่องที่สุด หลวงพ่อวัด ปากน้ำก็เลยเรียกใช้มากที่สุด เพราะความไม่มีโรคน้อยใจนี่เอง ไม่มีเครื่องบั่นทอนใจ มีแต่รุดหน้าไปอย่างเดียว เพราะเหตุนี้กระมัง หลวงพ่อวัดปากน้ำถึงขนาด ยกย่องคุณยายว่า เออ ลูกจันทร์นี้เป็นหนึ่งไม่มีสอง เพราะท่านมีคุณธรรมที่ ยิ่งใหญ่อย่างนี้นี่เอง ดูเผินๆ ความน้อยใจเหมือนกับ ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร แต่ความ จริงสำหรับนักสร้างบารมีแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญมากๆ โดยเฉพาะการสร้าง บารมีแบบเป็นทีม แม้วัตถุสิ่งของท่านก็ไม่ติด ไม่น้อยใจ เขาเอาน้อยหน่ามา ถวายผู้ทำวิชชาในโรงงานทำวิชชา มาถวายแล้ว คนอื่นเขาเลือกลูกโตๆ ลูกใหญ่ๆ วันนั้นตัวเองได้เปรียบก็ดีใจชั่วครู่ ไป เหลือแต่คุณยายคนสุดท้าย เป็นลูกเล็กที่สุด ท่านก็รับมา แล้วท่านก็ทาน ก็ ชั่วยาม เดี๋ยวก็ลืม แต่ถึงตอนตัวเอง เสียเปรียบ เอาล่ะซิ นึกเทียบคนอื่นเขา เอ๊ะทำไมคนนั้นเขาได้อย่างนั้น ทำไม เราไม่ได้ ถ้าคนไหนขาดคุณธรรมข้อ นี้ อาการที่เกิดขึ้นจะเกิดโรคน้อยใจ และก็เกิดความน้อยใจ คนไหนน้อยใจครูบาอาจารย์ ท่าน ท่านสอน แล้วน้อยใจท่าน ความ น้อยใจจะบดบังปัญญาทั้งหมด จะนึก ไม่ออกเลยว่า เอ๊ะ เราบกพร่องตรงไหน ควรจะปรับปรุงอย่างไร นึกไม่ออก จะเพ่งมองไปข้างนอกอย่างเดียวว่า เป็นเพราะคนนั้นไม่ดี เป็นเพราะคนนี้ ไม่ดี เป็นเพราะครูอาจารย์ไม่ยุติธรรม อร่อยดี ไม่เห็นเป็นอะไร ไม่น้อยอกน้อยใจอะไร เพราะฉะนั้นพวกเรา อย่านึก ว่าเป็นเรื่องเล็กๆ แค่น้อยหน่าลูกเดียว ไม่เห็นมีสาระสำคัญ ทำไมต้องยกขึ้นมา พูดด้วย ลองสังเกตตัวเราเอง ถ้ารับของอะไรมาหลายๆ ชิ้น พอรับปั๊ป หยิบดู ของในมือตัวเองไป สักพักต้องเหลียวดูข้างๆ ว่า เขาได้อย่างไร สวยกว่าเรา ดี กว่าเราหรือเปล่า ถ้าอย่างนี้แสดงว่า เชื้อน้อยใจเราเองยังพอมีอยู่เหมือนกัน ถ้า เผลอๆ เราจะฟูขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็ไม่ทราบ ฉะนั้นต้องเร่งขวนขวายฝึกตัวเองต่อไป แบบคุณยายอาจารย์ของเรา ไม่ให้มีเลย ได้อะไรมาก็พอใจอย่างนั้น อย่าไปเทียบ เปรียบคนอื่นเขา ไม่ต้อง เราดูตัวเอง สังเกตตัวเอง ดูข้อบกพร่องตัวเองมากๆ แล้วตั้งใจฝึกให้มีคุณธรรมให้ยิ่งๆ ขึ้นไป พอคุณธรรมมีแล้ว อย่างอื่นตามมาเอง จะมีของตามมา โดยที่ไม่ต้องไขว่คว้าหามา จะมาแบบเย็น ๆ ง่าย ๆ ด้วย คุณธรรมที่ฝึกไว้ดีแล้ว ข้อที่ ๓. ขันติ คือ ความอดทน ข้อนี้พวกเราส่วนใหญ่ได้ฟังจะคุ้น ท่าน แบ่งเป็นความอดทนต่อ ๔ ประการ คือ • อดทนต่อความลำบากตรากตรำ กัลยาณมิตร ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ ๑๗