เศรษฐกิจและการสร้างบุญ : หน้า 36/108

เศรษฐกิจอย่างที่เป็นอยู่ในประเทศไทยขณะนี้ เรารู้กันดีว่า ฝืดเคืองหรือลำบากหนักหนาสาหัสแค่ไหน ถ้าจะไปโทษใครต่อใครก็จะไม่เกิดประโยชน์ เพราะ แก้ไขเขาไม่ได้ เอาว่าโทษตัวเองก็แล้วกัน ที่สร้างบุญสร้าง บารมีมาน้อยไป จึงต้องมาเจออย่างนี้ เพราะฉะนั้นตั้งแต่ วันนี้ไป ต้องสร้างบุญสร้างบารมีให้มันหนักขึ้นไปอีก จะได้ เจริญรุ่งเรืองหรือว่าจะมีส่วนแห่งความเป็นสิริมงคลอย่าง กับการบังเกิดขึ้นของพระโพธิสัตว์ในภพต่อๆ ไปกับเขาบ้าง หลวงพ่อว่าเรามีสิทธิ์ที่จะทำได้ เพราะว่าเราก็ได้ตั้งใจสร้าง บุญสร้างบารมีกันมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายอย่างนี้ ถ้า ชาติหน้ายังไม่ได้ ก็สร้างบารมีให้ชาติต่อไปให้มันยิ่งเข้าไปอีก ในชาติใดชาติหนึ่งคงมีโอกาสได้อย่างพระพุทธองค์บ้าง คง ไม่อาภัพไปทุกชาติ เพราะฉะนั้น การที่สหประชาชาติกำหนดให้วัน วิสาขบูชาเป็นวันสําคัญของโลกจึงสำคัญ มาก เพราะวันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติ ตรัสรู้ ปรินิพพานของบรมครูของเรา เรา มาปฏิบัติธรรมที่วัดกัน เพื่อรำลึกถึง เหตุการณ์ในอดีตซึ่งสะท้อนให้เห็นการ สร้างบุญบารมีของบรมครูของเรา มันก็ สามารถที่จะส่องทางให้เห็นว่าในอนาคต เราควรจะสร้างบารมีให้ยิ่งๆ ขึ้นไป จึงจะ สมกับที่ได้มีบุญมีบารมีในระดับที่ได้มาเกิด ทันพระพุทธศาสนา นอกจากได้มาเกิดทันพระพุทธ ศาสนาแล้ว ยังได้มาเกิดทันพระสงฆ์ องค์เจ้าซึ่งมีบุญบารมีมากอย่าง พระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ แล้วก็ ทำให้เราทันได้ยินได้ฟังคำขยายความของ ท่านเกี่ยวกับการปฏิบัติธรรม เพื่อให้ เข้าถึงธรรมะที่ละเอียดๆ ที่พระสัมมา สัมพุทธเจ้าได้ตรัสรู้ได้ง่ายขึ้น เพียงย้อนระลึกไปถึงวันประสูติ เราก็ได้ความรู้ ความเข้าใจในหลักธรรม ในการสร้างบุญสร้างบารมีมาพอสมควร ยิ่งเมื่อมาเทียบกับชีวิตของเราตั้งแต่เล็ก จนโตแล้ว จะพบว่า บุญบารมีของเราที่ตั้งใจสั่งสมกันมานี้ พูดได้คำเดียวคือ ยังไม่พอ ยังต้องสร้างกันต่อไปอีก และ คำว่าเราในที่นี้ รวมถึงหลวงพ่อ และพระทุกรูปด้วย ทําไมถึงออกบวชได้ ถาม : หลวงพ่อครับ เมื่อผมอ่านพุทธประวัติตอนที่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าออกบวช ก็สงสัยว่า ทำไมพระองค์จึง ตัดสินใจออกบวชได้ ทั้งๆ ที่พระราชโอรสพึ่งคลอดได้วันแรก อยากให้หลวงพ่อช่วยอธิบายเรื่องนี้ด้วยครับ? ตอบ : เมื่อย้อนระลึกไปถึงวันตรัสรู้ของพระพุทธองค์ ก็ อยากจะนำข้อความในพระไตรปิฎกมาฝากไว้อีกคือ พวก เราได้เรียนพุทธประวัติกันมาพอสมควรว่า เมื่อพระ โพธิสัตว์ทรงพระชนม์ได้ ๒๙ พรรษา พระองค์ก็เสด็จออกบวช วันที่เสด็จออกบวชเพื่อจะไปแสวงหาธรรม ก็มีเรื่องที่แสดง ถึงจิตใจของนักสร้างบารมีเอาไว้ให้พวก เราดูอย่างชัดเจนคือ วันที่พระองค์จะเสด็จออกบวช นั้นจริงๆ เป็นเวลากลางคืน แล้วก็วันนั้น เป็นวันที่โอรสของพระองค์คือเจ้าชาย ราหุลคลอดออกมาวันแรกเหมือนกัน ความรู้สึกของความเป็นพ่อมันเกิดขึ้น แต่ ว่าพ่อแม่ทั้งหลาย พ่อทั้งหลาย พอมีลูก ได้เห็นหน้าลูกวันแรก แน่นอน เฝ้า ทะนุถนอมตั้งแต่อยู่ในครรภ์ตั้ง ๙-๑๐ เดือน มีความรักลูกเป็นชีวิตจิตใจ มีความผูกพัน อย่างลึกซึ้ง และที่แน่ๆ คืออยากจะให้ลูก ได้เจริญรุ่งเรือง มีความสุข พระองค์ก็ เหมือนกับพ่อแม่ทุกคน แต่ว่ากลับคิดไม่ เหมือนเรา เป็นความคิดของผู้มีบารมี แก่กล้า คือพวกเราคิดว่าอยากจะให้ลูก เป็นสุข แล้วก็จะอยู่กับลูกกับเค้า แต่นัก สร้างบารมีคิดอย่างนักรื้อสัตว์ขนสัตว์ไป นิพพาน นักสร้างบารมีคิดอย่างไร? เรา มีความแก่เป็นธรรมดา มีความเจ็บไข้ได้ ป่วยเป็นธรรมดา มีความตายเป็นธรรมดา ๓๔ ยามมิตร ธันวาคม พ.ศ. ๒๒๔ttoo