ความรักและการออกบวช : หน้า 37/108

ยังหาความเป็นอมตะอะไรไม่ได้เลย อีก หน่อยลูกของเราก็จะเป็นเหมือนกับเรา คือ ต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้องตาย อย่าเลย ไปหาทางให้ลูกเราพ้นแก่ พ้นเจ็บ พ้น ตายดีกว่า พระองค์ทรงรักลูกมาก ทรง คิดได้อย่างนี้แล้วทรงออกบวช ก็อยาก จะให้พวกเราได้เทียบกับตัวเอง เมื่อรัก ลูกมาก เราทำอย่างไร ก็นั่งประคบ ประหงมลูกอยู่ แต่พระองค์พระ โพธิสัตว์รักลูกมาก รักมเหสีมาก รัก ประชาชนมาก รักชาวโลกมาก คิดจะ ไปหาอมตธรรมเอาบำรุงเลี้ยงชาวโลก ให้เป็นสุข จะได้พ้นทุกข์จากเกิดแก่เจ็บ ตาย ใจของพระโพธิสัตว์ไม่เหมือนคน ทั่วไป 66 ชาวโลกส่วนมากเพราะรักลูก รักสามี รักภรรยา ก็จะอยู่ประคบประหงมกันอย่างแกะไม่ออก แยกไม่ออก ติดหนับกับบ้าน ไปไหนไม่ได้เลย แต่นักสร้างบารมีอย่างพระองค์ไม่ใช่ 99 เมื่อทรงนึกอย่างนี้แล้ว ทั้ง ๆ ที่ตลอดชีวิตไม่เคยที่จะจากบ้านจากเมือง ตัดใจกระโดดขึ้นหลังม้ากัณฐกะ แล้วไม่ เหลียวหลัง ควบเข้าป่าไปเลย ไป แสวงหาธรรม ไปแสวงหาที่สงบสงัด ตั้งใจบำเพ็ญเพียรทางจิตเพื่อค้นคว้าหา ธรรมะเตรียมมาให้พระโอรสสุดที่รัก ให้มเหสี ให้กับชาว บ้านชาวเมือง ชาวแว่นแคว้นของพระองค์ รวมทั้งชาวโลก ด้วย ความรักของนักสร้างบารมีเป็นอย่างนี้ แล้วก็ความ เด็ดเดี่ยวของนักสร้างบารมีเป็นอย่างนี้ เมื่อถามตัวพวกเราเองว่า การแปลความรักลูก ความรักสามี ความรักภรรยา ความรักญาติ ความรัก พรรคพวกพี่น้องเพื่อนฝูง ความรักของเราที่มีเหล่านี้ เวลา แสดงแล้วแปรรูปออกมาเป็นอย่างไร? แต่ความรักของ พระองค์แปรรูปออกมาว่าจะไปแสวงหาสิ่งที่ดีที่สุดของโลก คืออมตธรรมแล้วจะเอามาแจกให้กับผู้ที่พระองค์รัก ของพวกเราเป็นอย่างไร เมื่อย้อนดูตัวเอง ชาว โลกส่วนมากเพราะรักลูก รักสามี รักภรรยา ก็จะอยู่ ประคบประหงมกันอย่างแกะไม่ออก แยกไม่ออก ติดหนับ กับบ้าน ไปไหนไม่ได้เลย แต่นักสร้างบารมีอย่างพระองค์ไม่ใช่ พวกเราก็เป็นนักสร้างบารมี แต่ธาตุยังไม่แก่กล้า เท่าพระองค์ แต่เราก็เริ่มกันแล้ว คือถึงเวลาก็ไม่ติดหนับ เหมือนอย่างคนอื่น ไม่ใช่ติดบ้าน ติดลูก ติดเมีย ติดตัว หนับไปไหนไม่ได้ เลิกติดหนับแล้ว วันสร้างบุญสร้างบารมี อย่างนี้ไปวัดดีกว่า ใครไม่ไปฉันไปแล้ว เมื่อไปวัดก็ไม่ไปเปล่า ตั้งใจรักษาศีล นั่งสมาธิ ทำภาวนา ใจไม่เกาะอย่างอื่น จะ เกาะองค์พระ จะเกาะดวงแก้วที่ศูนย์กลางกายในตัว กัลยา มิตร ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ ๓๕