ความพอดีในชีวิต : หน้า 76/108

ณ ขณะนี้ ถึงเวลาแห่งคำสัญญานั้นแล้ว คำสัญญา บนเวทีชีวิตที่มนุษย์ถูกกำหนดให้เกิดมาคลุกคลีอย่างหนีไม่ ที่เกิดขึ้นขณะเราสองคนคุยกัน ฝากฝังกันในเรื่องต่างๆ บน พ้นไปจากความร้อนคือทุกข์ภัยที่มีทั้งทุกข์จรและทุกข์ประจำ ระเบียงหลังบ้านพักที่เดิมชื่อ “ทหารไทย” ในวันที่ “วันหวาน” คือ วันที่เราได้ดื่มกินความหวานแห่งธรรม Oh Thee, we both come up here to tear out of fear and to drink the nectar of Dharma. My dear, my darling a nun. We both come up here is not for fun But พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยให้เราสองคนเฝ้าคอยไว้ ตามคำที่ผู้เขียนเคยพูดกับป้าเป็นภาษาอังกฤษว่า ในช่วงเวลาที่หลวงพ่อลงมาปฏิบัติภารกิจที่วัดใหญ่ คำว่า “เฝ้าคอย” คือทำสมาธิกันสองคน คุยกันแต่เรื่องดีเพื่อรักษา บรรยากาศแห่งธรรมะเอาไว้ บรรยากาศแห่งธรรมที่พวก เราห่อหุ้มพื้นที่เหล่านั้นด้วยการปฏิบัติธรรม ซึ่งบางครั้งก็มี แต่เราและหลายครั้งที่มีคุณอาว์หญิง หรือ คุณหญิงอุไรวรรณ หงสประภาส อยู่ด้วย สิ่งที่เราทำมิใช่แต่เพียงทำสมาธิ สวดมนต์ แต่หมายถึงการที่ผู้เขียนผู้มีอายุน้อยที่สุดได้ทำ หน้าที่เป็นทั้งน้อง เป็นทั้งเพื่อนทั้งหลาน และเป็นทั้งผู้ให้ ความรื่นรมย์ ด้วยการจัดบ้าน เก็บดอกไม้มาปักแจกันตาม ที่ต่างๆ เช่น ห้องทำสมาธิ ห้องนอน ห้องน้ำ ส่วนที่เราใช้ นั่งเล่น หาขนมมารับประทานกัน (ขนมส่วนใหญ่อาว์หญิง นำมาแต่ผู้เขียนเป็นคนจัด) วาดรูปต้นไม้ ดอกไม้กับดวงดวง แต่งกลอนและร้องเพลง หรือทำท่าเป็นนักร้อง(จูลี แอนดรูว์) ให้ป้ากับคุณอาว์หญิงได้สดชื่นในช่วงกลางวันกับหัวค่ำ หลังจากทำสมาธิด้วยกันแล้ว รวมทั้งให้กำลังใจ ปลอบใจ ซึ่งกันและกันในเรื่องที่บางครั้ง หลายครั้งต่างคนต่างก็ไม่ ทราบว่าต้นตอของเรื่องราวนั้นคืออะไร แต่ต่างรู้ด้วยสัมผัส ด้วยความใกล้ชิด ด้วยวัย ว่ามันคือความรวดร้าว มัน เป็นความเศร้าหมองที่เราต้องกำจัดออกไปจากใจและจาก ความทรงจำด้วยธรรมะและด้วยความเข้าใจระหว่างเราผู้ ต่างมีชีวิตต่างผ่านชีวิตของการครองเรือน Talking about the sweet summer time คุยถึง วันหวานอันแสนใสในฤดูร้อน “ฤดูร้อน” ในที่นี้คือช่วงเวลา For deeply understanding and perfect affection We do need to shed away our nightmare. And to share our hearts for the suchness of life. แล้วป้าบอกว่า “ไม่เอา ไม่เอา พูดไทย แปลเป็น ไทย เร็วๆ จะฟัง” ผู้เขียนจึงแปลให้ฟังว่า “ป้าจ๋า” เราต่างพากันขึ้นมาที่นี่ (ดอยสุเทพ-ปุย) เพื่อปลดความกลัวใดๆ ออกไปจากใจของเรา แล้วเพื่อเข้าไปดื่มกินรสหวานแห่งธรรมะวิชชาธรรมกาย “โอ้ป้าจำผู้เป็นแม่ชีที่รักของฉัน” เราสองคนขึ้นมาที่นี่มิใช่เป็นเรื่องขำขัน หากแต่มาเพื่อเข้าถึงความเข้าใจในชีวิต และ ความรักอันบริสุทธิ์นิรันดร์ เพื่อนำเอาทิพย์แห่งธรรมไปชำระความรวดร้าว ที่เราได้รับในฝัน “ป้าจ๋า” เราพากันมาที่นี่ เพื่อร้อยดวงใจของเราไว้ด้วยกัน ให้หลอมละลายไปด้วยกัน เพื่อเราสองจะได้จูงมือกันเดินเข้าสู่ความจริงแห่งธรรม วิชชาธรรมกาย เป็นถ้อยคำที่ป้าหวินบอกให้จดไว้ ให้จำไว้นะ เอา ไว้เขียนให้ป้าในวันที่ป้ากลับไปแล้ว เพราะป้ามั่นใจว่าป้า ต้องกลับไปก่อนแน่ๆ แต่ที่น่าแปลกคือเราต่างไม่ใคร่ได้พูด คุยกันถึงเรื่องราวในอดีตมากนัก เรามักจะคุยกันเรื่องปัจจุบัน เรื่องธรรมะที่เราได้เรียนรู้ และความรู้สึกเมื่อเรานึกถึงบ้าน นึกถึงลูก ว่าช่างเป็นความผูกพันที่ขันชะเนาะใจเราไว้กับ “ทุกข์” ที่ดูละม้ายเหมือนว่าจะเป็น “ความสุข” เสียจริงๆ ๗๔ กัลยาณมิตร ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๓