การจากกันชั่วขณะ : หน้า 77/108

แต่ช่างเป็นความสุขที่ปราศจากอิสรภาพเสียนี่กระไร เราสองคน หากด้วยความมีใจอันเอื้ออารีทำให้ป้าพลอยระวัง เป็นการเกาะติดของใจที่ทำให้หนักหน่วงอยู่ลึกๆ ได้ทุกครั้ง “ความพอดี” ในบรรยากาศให้กับคนอื่นๆ ด้วยจนบางที ที่นึกถึงรอยยิ้มใสๆ ของเขา และด้วยธรรมะด้วยความเข้าใจ เราสองคนป้าหลานต่างรู้ดีว่านี่คือการจากกันชั่วขณะที่เป็น สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราผู้มีสุขภาพไม่ดีทั้งคู่ เพราะเราต่างรู้ว่า “ธรรมะ” เท่านั้นที่จะทำให้เรา มีอายุยาวยืนอยู่ได้อีกนาน อย่างสามารถที่จะรักครอบครัว รักผู้คนและนำความสุขไปให้ใครๆ ได้อีกมากมาย ใครก็ได้ แม้เขาทั้งหลายจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเรา และด้วยความเป็นไปของชีวิต ที่พอดีกับอัดภาพบนดอยสุเทพท่าให้ ความเอื้ออารีของป้าทำให้ตัวป้าเองต้องเหนื่อยเกินไป แต่นี่ คือลักษณะเฉพาะของป้า คือ ความเป็นคนขี้เกรงใจ ความ ไม่พูดสิ่งใดเพื่อตัวเองที่คนใกล้ชิดรู้ดีกันทุกคน วันนี้ “ป้าหวิน” หรือ อุบาสิกาถวิล วัติรางกูล ได้ ละสังขารอันเสื่อมสลายไปแล้ว เหลือแต่ความทรงจำให้ ผู้เขียนและอีกหลายๆ คนรำลึกถึงป้าได้อีกชั่วกาลนาน วันนี้ ฉบับนี้ เราคุยกันถึงความพอดี ที่ป้าหวิน เราทั้งสองเข้าใจคำว่า “พอดี” ของคน แต่ละคนและของตนเอง ที่สำคัญคือ “ความพอดีของใจ” ขณะวางลงกลางกาย ที่จะต้องพอดีและเบาสบายอย่างไร้ ความห่วงกังวลใดๆ เพื่อใจจะได้ไหล เข้าไปเก็บเกี่ยวธรรมะข้างในมาใช้ใน ชีวิตและมาให้กับผู้เป็นที่รัก ดังนั้น สิ่งที่เราคุยกันอยู่เสมอ คือ “ความพอดี” ของใจในแต่ละช่วง ของการทำสมาธิ ทั้งในเวลาที่ พระเดชพระคุณอยู่สอนพวกเรากับ เวลาที่เราอยู่กันตามลำพัง เพราะ ความพอดีจะให้อยู่ดีๆ เกิดขึ้นมาเอง นั้นไม่ได้ หากต้องการการห่อหุ้ม ขัดเกลาอยู่ตลอดเวลาด้วยพฤติกรรม ด้วยความคิด ด้วยคำพูด ด้วยอารมณ์ ที่ทำให้เราต่างมีความระวังในกันและ เพราะเราต่างรู้ว่า “ธรรมะ” เท่านั้นที่จะทำให้ เรามีอายุยาวยืนอยู่ได้อีกนาน อย่างสามารถที่จะ (( รักครอบครัว รักผู้คนและนำความสุขไปให้ใครๆ 99 ได้อีกมากมาย ใครก็ได้แม้เขาทั้งหลายจะไม่ใช่ เลือดเนื้อเชื้อไขของเรา กันที่จะไม่ทำให้บรรยากาศรอบตัวก่อให้เกิดความไม่พอดี ทั้งนี้เพราะเราต่างปรารถนาที่จะเข้าที่ (ทำสมาธิ) ได้อย่างสดใส สบาย ถ้าหากเผลอปล่อยให้สิ่งแวดล้อมทั่วไปไม่ดี “ความ พอดีของใจ” จะหายไปและสำคัญคือจะมาช้ามาไม่ทันเวลา ปฏิบัติธรรม ทำให้ช่วงของการหลับตาเสียไปกับการปรับใจ ให้พอดีซึ่งเป็นสิ่งที่เราถือว่าไม่ถูกต้องที่สุด โดยเฉพาะ ผู้ที่รักการทำสมาธิจะเข้าใจเรื่องเหล่านี้ดี แล้ว “ความพอดี” ตรงนี้ ป้ามิได้ระวังแต่จำเพาะ และผู้เขียนพูดคุยกันทุกวันในอดีตอันสดชื่นที่บ้านพัก ดอยสุเทพ-ปุย ฉบับหน้าผู้เขียนจะเล่าให้ฟังถึงสิ่งที่เราสอง คนได้รับในวาระที่เราต้องอยู่กันลำพังบนดอยในช่วงสอง สามปีที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยเมตตาให้เราขึ้น ไปปฏิบัติธรรม กัลยาณมิตร ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ | ๗๕