การเปิดบ้านกัลยาณมิตรและการต้อนรับชาวเนปาล : หน้า 18/108

ภาวนาวิสุทธิ์ และมอบป้ายบ้านกัลยาณมิตรให้กับสมาชิกของ XIVE/X ทุกคน คุณราเจชได้อธิบายการเปิดบ้าน กัลยาณมิตรให้ชาวเนปาลรับทราบ พร้อมกับแปล ความหมายของคำว่า “ตั้งแล้วรวย” ให้เข้าใจด้วย สีหน้าของ ทุกคนที่ได้รับป้ายบ้านกัลยาณมิตรนั้นสดชื่น เบิกบาน ราวกับต้นไม้ที่ได้รับความชุ่มชื่น เย็นฉ่ำ จากน้ำฝนแรก หลังจากผ่านฤดูแล้งอันยาวนาน พระอาจารย์ธรรมปาโลได้เล่าให้คณะของเราฟัง เกี่ยวกับสภาพทั่วไปของประเทศเนปาลและชาวเนปาลว่า เวลาที่มีใครถามท่านว่าพระภิกษุในประเทศเนปาลมีจำนวน เท่าใด ท่านบอกว่าท่านรู้สึกอายที่จะบอกเพราะทั้งประเทศ มีจำนวนเพียง ๒๐๐ กว่ารูปเท่านั้น แล้วท่านก็ถามพวกเรา ว่าที่วัดของเรามีพระภิกษุสามเณรจำพรรษาเท่าไร ได้เรียน ท่านว่า ประมาณ ๑,๐๐๐ รูป ท่านว่าแค่เพียงวัดเดียวก็มี พระมากกว่าทั้งประเทศหลายเท่า ท่านจึงเห็นว่ามีความ จำเป็นที่จะต้องสร้างโรงเรียนพระพุทธศาสนาขึ้น เพราะยิ่ง นานวันจำนวนผู้นับถือพระพุทธศาสนาก็จะกลายไปนับถือ อย่างอื่นแทน ท่านเล่าต่อไปว่า เวลาที่ชาวเนปาลไปเมืองไทยก็ อยากจะไปเห็นสองสิ่ง คือ ทะเลกับรถไฟ เพราะทั้งสอง อย่างหาดูไม่ได้ในประเทศเนปาล ส่วนคนไทยเวลามาเที่ยว เนปาลก็อยากจะเห็นสองสิ่งเช่นกัน คือ เทือกเขาหิมาลัย และลุมพินีวัน สถานที่ประสูติของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อเอ่ยถึงสถานที่ประสูติพระอาจารย์ท่านกล่าวเสริมว่า “มักจะมีค่าพูดที่พูดกันเสมอในหมู่ของเราว่า พระสัมมา สัมพุทธเจ้าประสูติที่เนปาล แต่เดี๋ยวนี้พระองค์เสด็จไป ประทับอยู่ที่เมืองไทยแล้ว” จากคำพูดนี้เอง อาจารย์สมหมาย ก็ตอบท่านไปว่าการเปิดบ้านกัลยาณมิตรในประเทศเนปาล จะทำให้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จกลับมาเยี่ยมบ้านเกิด ของพระองค์บ่อยขึ้น ค่าตอบนี้เรียกรอยยิ้มแช่มชื่นทั้งชาว ไทยและชาวเนปาล คุณราเจชแอบมากระซิบถามผู้เขียนว่า รู้สึกอึดอัด กับสถานที่ที่คับแคบของเขาหรือเปล่า ได้ตอบเขาไปว่าที่นี่ ไม่ได้คับแคบเลย คุณราเจซบอกว่าที่นี่คับแคบมากเมื่อ เทียบกับสภาธรรมกายสากลที่กว้างขวาง จึงบอกเขาไปว่า ขนาดของสถานที่อาจจะแตกต่างกัน แต่ความกว้างใหญ่ ของใจในฐานะผู้ให้ของเราไม่ต่างกันเลย คณะ YMBA ก็ ตั้งใจทำงานเพื่อนำธรรมะไปสู่ประชาชนและเยาวชนชาว เนปาลด้วยความเสียสละ แม้ว่าต่างคนต่างก็มีภาระหน้าที่ ในฐานะหัวหน้าครอบครัวด้วยกันทุกคน แต่ก็ยังเสียสละทั้ง เวลา กำลังทรัพย์ และกำลังสติปัญญามาช่วยกันเผยแผ่ ธรรมะของพระพุทธองค์ อย่างนี้จะเรียกว่าแคบอย่างไรได้ เมื่อใกล้เวลาอาหารกลางวัน เจ้าภาพก็เชิญเราทุก คนไปทานอาหารร่วมกันที่ลานส่วนกลาง จัดอาหารแบบ บุฟเฟต์เป็นอาหารมังสวิรัติ ซึ่งถือเป็นประเพณีของชาวเนปาล ตาม ที่จะต้อนรับแขกผู้มาเยือนด้วยอาหารมังสวิรัติ ธรรมดาแล้วชาวเนปาลก็รับประทานเนื้อสัตว์เป็นปกติ อาหารที่นำมาเลี้ยงนั้นสไตล์เนปาลแท้ๆ เลย เพราะทันทีที่ ฝาครอบอาหารจานแรกถูกเปิดขึ้น กลิ่นเครื่องเทศก็กำจาย ไปทั่วบริเวณงาน สำหรับคนที่ไม่ชอบกลิ่นฉุนของเครื่องเทศ ก็เป็นเรื่องที่ต้องทำใจ แต่ถึงกระนั้นทุกคนก็ออกปากว่า “อร่อยมาก!” คงไม่ใช่พูดเพื่อเอาใจเจ้าภาพแน่ เพราะ เจ้าภาพฟังภาษาไทยไม่ออก อาหารอย่างหนึ่งที่คนไทยเห็น แล้วคุ้นเคย ไม่มีใครไม่รัก อย่างน้อยต้องคนละหนึ่งชิ้น แต่ ส่วนใหญ่จะมากกว่านั้น นั้นคือ โรตี หรือที่ชาวเนปาลเรียก ว่า จาปาตี เหมือนโรตีบ้านเราไม่มีผิดเลย จนหลายคนอด 0*0| มกราคม พ.ศ bott