ความหมายของลานธรรมในมหาธรรมกายเจดีย์ : หน้า 40/108

31 อรูปพรหม พรหม ทิพย์ สู่มนุษย์เป็นลำดับ แต่ของมหา ธรรมกายเจดีย์ กำหนดพระนิพพานเป็นศูนย์กลางบริเวณ ส่วนโดมเรียกว่า “พุทธรัตนะ” ถัดออกมาเป็นส่วนพระธรรม เรียกว่า “ธรรมรัตนะ” คือส่วนที่ราบเรียบ ถัดออกมาเป็น ที่นั่งของพระสงฆ์เรียกว่า “ถังฆรัตนะ” แล้วจึงจะถึงชั้นของ ประชาสาธุชน ปรัชญาตรงนี้มิได้หมายความว่ามหา ธรรมกายเจดีย์ทำในสิ่งแปลกใหม่ เพียงแต่มหาธรรมกาย เจดีย์ว่า พุทธปรัชญามาซ้อนกันไว้เท่านั้น นั่นคือ ๑) เจดีย์ ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ทั้งหมดของ พระพุทธศาสนา คือ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ อุบาสก อุบาสิกา ๒) ในส่วนที่เป็นอรูปพรหม พรหมและทิพย์ นั้นแทนที่ด้วย ธรรมรัตนะและลังฆรัตนะ เพราะ มนุษย์เมื่อเริ่มปฏิบัติสมาธินำใจมา ไว้ศูนย์กลางกายต่อเนื่อง พระ พุทธะภายใน สภาวะของทิพย์ และ พรหม อรูปพรหม ย่อมบังเกิดขึ้นจากการปฏิบัติธรรมนั้น ดังนั้น ลังฆรัตนะ จึงแทนส่วนที่เป็นทิพย์ทั้งหมด ธรรมรัตนะ แทนส่วนที่เป็นพรหม และบริเวณโดมสามารถแทนได้ทั้ง ส่วนที่เป็นอรูปพรหม และส่วนที่เป็นพระนิพพาน เพราะผู้ เช้าถึงธรรมระดับพระอนาคามีจะมีกายหยาบที่เป็นอรูป- พรหมชั้นสุทธาวาส ครั้นเมื่อเข้าถึงบริเวณอายตนนิพพาน ส่วนโดมที่มิใช่บริเวณยอดสามารถแทนได้ถึงพระธรรมกาย ของพระอรหันต์สาวก ในขณะที่ส่วนกลางคือพระพุทธเจ้า และพระบรมพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าผู้เป็นปืนของพระนิพพาน คือบริเวณยอดสูงสุด ซึ่ง ณ จุดสูงสุดนี้ หากเป็นสาญจิเจดีย์จะเป็นที่ ประดิษฐานฉัตรสามชั้นที่ให้ความหมายแทนพระนิพพาน และแทนต้นโพธิ์ด้วยในขณะเดียวกัน หากเป็นเจดีย์ทรงสูง จุดนี้จะเป็นที่อยู่ของเม็ดนํ้าค้าง หรือ ตกกระ จากการที่ลานธรรมแผ่กว้างออกไปจึงเท่ากับ ทำให้พุทธานุภาพของพระพุทธเจ้ากว้างไกลขึ้นสามารถ ครอบคลุมพื้นที่ได้มากขึ้น ตรงกับความจริงที่สัมผัสได้คือ เมื่อลานธรรมกว้าง ผู้คนผู้ปรารถนาความสุขภายในก็มาได้ มาก เมื่อมาได้มากก็พาใจเข้าไว้กับพระพุทธเจ้าได้มากตาม ภาพที่สาม ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าการยังพระพุทธศาสนาให้ ยาวนาน การทำให้พระธรรมคำสอนยั่งยืนนั้นทำได้วิธีเดียวคือ “ผ่านตัวกลางที่เป็นมนุษย์” ดังนั้น การสร้างลานธรรมให้กว้างใหญ่คือการเพิ่ม พุทธานุภาพและการยั่งยืนพระธรรมคำสอนผ่านมนุษย์เพื่อ บังเกิดผลทั้งที่เป็นรูปธรรมและนามธรรมในขณะเดียวกัน รูปธรรม คือ การที่ผู้คนได้เข้าใกล้พระพุทธศาสนา ได้ปฏิบัติธรรม หรือเมื่อมองเป็นภาพลักษณ์โดยรวมคือ ภาพที่ผู้คนประชิดอยู่กับพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ จน ดูเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน นามธรรม คือ พุทธานุภาพที่คลี่อำนาจกำจายออก ครอบคลุมได้กว้างใหญ่เท่ากับทรงกลมที่วาดขึ้นจาก เส้นรัศมีจากจุดศูนย์กลาง ปลาย ขอบลานธรรม ทำให้ทั้งหมดทำ หน้าที่เป็นประหนึ่งดวงพุทธะที่ ยิ่งใหญ่เพราะกลางใจของผู้คนที่ราย ล้อมพระมหาธรรมกายเจดีย์อยู่ใน ขณะนั้นวางใจไว้กับพระในตัวที่ พร้อมสื่อสารกับพระธรรมกายบน และภายในมหาธรรมกายเจดีย์ เท่ากับเป็นการทำให้พุทธา นุภาพเกรียงไกรขึ้นอย่างสุดประมาณ ทั้งสองประการ ถูกต้องตามหลักการสร้าง พุทธเจดีย์เป็นอย่างยิ่ง ครั้นเมื่อผนวกเข้ากับปรัชญาแนว ราบของพุทธเจดีย์เช้าด้วยแล้ว ลานธรรมยิ่งเป็นความถูก ต้องที่เสริมให้พุทธเจดีย์ท่า หน้าที่ได้ทรงอานุภาพมากขึ้น ถูกต้องตามพุทธประเพณีมากขึ้น สำหรับฉบับนี้จึงเป็นความเข้าใจในความเกี่ยวข้อง ของลานธรรมกับปรัชญาการสร้างเจดีย์ด้วยการตีความใน แนวระนาบ (The ค3ก) ฉบับหน้าจะเข้าสู่ปรัชญาที่ตีความ ในแนวตั้ง (“โห© หเ8) และเพียงเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วที่ จะเป็นคำตอบให้กับคำถามที่ว่า “ทำไมต้องสร้างลานธรรมให้ กว้างใหญ่” ต้นเหตุเพราะลานธรรมสร้างเพื่อให้มนุษย์ (สาธุชนและคนทั่วไป)ใช้ และเพราะผู้สร้างระลึกอยู่เสมอว่า พระพุทธศาสนาจะยั่งยืนด้วยดีต่อไปได้ก็เพราะมนุษย์มี ความเข้าใจในการปฏิบัติธรรมเท่านั้น ฉบับหน้าพบกันด้วยเรื่องราวของลานธรรมกับ ปรัชญาเจดีย์ดีความในแนวตั้งนะคะ สวัสดีค่ะ