ความมีหัวใจครู : หน้า 92/108

๗o สมัยผู้เขียนเป็นเจ้าหน้าที่วัดใหม่ๆ มาอบรม ธรรมทายาทใหม่ๆ ได้รับการฝึกฝนให้ขัดห้องน้ำ ตอนนั้น เฮี้ยบจริงๆ ให้ใช้มือเปล่าๆ ไม่ต้องมีอุปกรณ์อะไร ไม้ถู อะไรไม่ต้อง ใช้มือนี่แหละ ทั้งๆ ที่แต่เดิมอยู่บ้านไม่เคยล้าง ห้องน้ำ แต่มาวัด ต้องทำนะ เอาล่ะ ก็ทำงานพื้นๆ ก่อนคือ ขัดพื้นห้องน้ำ ทำงานพื้นๆ ขัดพื้นๆ ก่อนเลย ขัดๆๆ พอใจกล้ามากซันอีกนิดหนึ่งเริ่มแล้ว มาขัดที่เหยียบ ๒ ช้าง ค่อยๆ ขัดๆๆๆ พอใจกล้ามาอีกนิดหนึ่ง ค่อยๆ เลื้อยไปอีก นิดหนึ่ง ขัดๆๆๆ พอใจชั้นอีกหน่อยหนึ่ง ลงลึกถึงคอห่าน พอล้วงคอห่านครั้งแรก หน้าต้องหันไปข้างฝา ล้วง สะบัดมือด้วยความรวดเร็ว ถูๆๆๆ ด้วยความรวดเร็ว คิด ว่าไม่เคยทำงานอะไรไวขนาดนี้มาเลย ถ้าประเทศไทยมีคน ท่างานไวขนาดนี้ ประเทศไทยเจริญรุ่งเรืองไปนานแล้ว ก็ภูมิใจนะ เออเราทำ แล้วทำมาตลอด โดยเป็น คติประจำใจ(จริงๆ ไม่ค่อยกล้าจะเล่าจะบอกเท่าไหร่ แอบๆ บอกแล้วกัน) "ถ้าตราบใดเราขัดห้องน้ำไม่ได้ พื้นไม่ได้ เราก็เป็นผู้สอนไม่ได้ สอนเขาไม่ได้" มีโอกาสทีไรก็ขัดห้องน้ำ รับบุญนี้ประจำ น้องคนหนึ่งเขาบอก โอ้โฮ สงสัยเป็นเคล็ดลับ รูป[วอ วิลโ แต่ตรองจริงๆ แล้วไม่ใช่ความคิดของเราหรอก คนที่ เป็นต้นแบบจริงๆ คือคุณยายต่างหาก คุณยายเป็นต้นแบบ จี้จี้จี้ไชสอน เรื่องความสะอาดสะอ้าน เรื่องการขัดห้องน้ำ ก็อยู่บ้านตั้งหลายสิบปีไม่เคยขัดห้องน้ำสักที มาอยู่วัดปับ ขัดปุ๊บเลย นี่คุณยายได้ถ่ายทอดคุณธรรมฝากฝังเอาไว้ เพราะฤทธิคุณยาย ฝีมือคุณยายต่างหาก เน้นธรรมะภายใน สั่งสําคัญที่สุดเลย คุณยายเน้นย่ามาก คือเน้นย้ำ เรื่องธรรมะภายใน จะสอนไซสอนทุกคนให้มีธรรมะ ภายใน เข้าถึงธรรมภายใน เวลาพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ธัมมชโยไปเรียนธรรมะคุณยายใหม่ๆ คุณยายบอกแบบนี้ หลวงพ่อยังไม่ได้บวช คุณยายก็บอกเอ้า คุณๆ นั่งไปเถอะ นั่งๆ ไป ถึงเวลาบางทีจะถามอะไรคุณยาย “คุณนั่งไปเถอะ นั่งไป” ให้นั่งตะพึดเลย เดี๋ยวให้นั่งๆๆ ถ้าหากจะรู้แจ้งเห็น จริงได้ ต้องนั่ง นั่งสมาธิอย่างเดียว ผู้เขียนมีโอกาสสอนธรรมะที่โครงการปฏิบัติธรรม พิเศษ ประมาณ ๗ ปี ถึงปัจจุบัน ได้ข้อคิดเรื่องนี้จริงๆ (โครงการนี้เป็นการปฏิบัติธรรม ๑ สัปดาห์ต่อรุ่น) ได้ข้อคิด ว่าระยะเวลา ๗ วัน ไม่พอเพียงสำหรับการตอบปัญหา ตอบคำถามใดๆ ให้หมดสิ้นไปจากใจเขาเลย แต่ระยะเวลา ๗ วัน พอเพียงที่จะเคลียร์ปัญหาทุกๆ อย่างให้สิ้นไปด้วย การนั่งสมาธิ พอเขานั่งสมาธิได้ จิตใจหยุดนิ่งได้เห็นแสงสว่าง ภายใน เห็นดวงธรรม เห็นพระธรรมกายภายใน ล้มมา ทิฏฐิก็เกิดซันมาเอง ไม่ต้องตอบอะไรเขาเลย ไม่ต้องสอน อะไรเขามาก เขาทำได้ บางทีไม่ได้สอนเรื่องงดสูบบุหรี่ เรื่องดื่มเหล้าแทบไม่ได้สอนเรื่องเหล่านี้ เขาก็คิดได้เอง เลิกได้เอง เพราะสัมมาทิฏฐิมันเกิดซันมาในใจ เพราะ ดวงใจเขาใสสว่างเสียแล้ว ความคิดสะอาด มันก็เกิดซันมาได้ เพราะฉะนั้น คุณยายท่านเน้นถูก เน้นให้ฝึกสมาธิ เป็นหลักใหญ่ของวัดพระธรรมกาย สิ่งเหล่านี้ก็เลยเป็นหลัก ของวัดมาตลอด เพราะฉะนั้นทุกๆ ท่านเมื่อมาวัด จะได้ยิน จากพระเดชพระคุณหลวงพ่อก็ดี พระอาจารย์ทุกรูปก็ดี จะถามเราสม่ำเสมอว่า นั่งสมาธิหรือยัง นั่งทุกวันหรือเปล่า นี้มาจากคุณยายโดยแท้ ผู้เขียนได้พบประสบการณ์นี้โดยตรงเมื่อวันเสาร์ที่ ๑๕ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๓๒ วันนั้นที่ศาลาจาตุมหาราชิกา ยามบ่ายก็มีนักเรียน โรงเรียนบ้านยางโทน จ.กาญจนบุรีมา เป็นเด็กประถมปีที่ ๑ ถึง ปีที่ 5 อายุ 4 ขวบ ถึง ๑๑ ขวบ ช่วงนั้นเป็นช่วงเข้าฐาน สอนให้กราบให้ไหว้ เด็กก็อย่างว่า แหละ เด็กเล็กๆ ก็วิ่งเล่นกัน จะจับให้สอนกราบสอนไหว้ โอ้โฮยาก เสียงดังเจี๊ยวจ้าวๆ ผู้เขียนต้องเอามือซ้ายถือไมค์ มือขวาแสดงสาธิตการไหว้ การกราบ อัญชลียกมือที่หว่างอก วันทาหัวแม่มือที่หว่างคิ้ว อภิวาทกราบลงไป อัญชลี วันทา อภิวาทอย่างนี้ ปรากฏว่ามีเด็กคนหนึ่งเขา เกก006ณ จริงๆ ใช้มือเดียวอย่างนี้ อัญชลี วันทา อภิวาท กราบมือเดียวเหมือนที่สาธิตให้ดู พอสอนๆ อยู่ พักเดี่ยวหางตาไปเห็นรถสามล้อ คุณยายมาแล้ว แปปเดียวคุณยายเดินมาใกล้ปั๊ป ผู้เขียนก็บอก เอ้า นักเรียน นี่แหละคุณยาย ผู้สร้างวัดพระธรรมกาย เอ้า กราบคุณยายนะ กราบ กราบ กราบ แล้วคุณยายก็พูดกับผู้เขียน พอให้ได้ยินว่า “ท่าน ท่านสอนเด็ก แล้วเด็กเสียงดังอย่างนี้ เมื่อไหร่เด็กจะเห็น S