นิทานเสี่ยวเหลียงจ๋อ : หน้า 95/108

สำนวนจีน เสี่ยวเหลียงจ๋อ เช้าสามเย็นสี่ ในสมัยหนึ่ง ณ เมืองซึ่ง มีชายคนหนึ่งชื่อว่าลูกง เขาชอบเลี้ยงลิงมาก ลูกงเป็นผู้ที่สามารถเข้าใจจิตใจของ สิ่งดี เขาสามารถพูดคุยกับสิ่งที่เขาเลี้ยงได้อย่างรู้เรื่อง เนื่องจากว่า เขารักและเอ็นดูลิงมาก เพราะความรักลิงมากนั่นเอง ทำให้เขาลดอาหาร ของคนในบ้าน เพื่อเจียดมาให้ลิงได้กินกันอย่างเต็มอิ่ม ต่อมาไม่นาน ครอบครัวของจูกงก็เริ่มยากจนลง อาหารที่จะให้ลิงก็ต้องลดน้อยลง ลูกงกลัวว่าลิงทั้งหลายจะ เกิดความไม่พอใจ เขาจึงได้ปรึกษาหารือกับลิงว่า “นี่เจ้าลิงทั้งหลาย ต่อไปนี้ทุกเช้า ข้าจะให้ผล เกาลัดสามลูกแก่เจ้า ส่วนมื้อเย็นช้าก็จะให้อีก ลูก ดีไหม?" พวกลิงทั้งหลาย ได้ฟังว่าอาหารของพวกมันจะ ต้องถูกลดน้อยลง ก็ไม่พอใจ ต่างก็ยีนขึ้นมาแยกเขี้ยวให้จุกจ ฝ่ายลูกงเมื่อเห็นลิงทั้งหลาย ทำท่าไม่พอใจ เขาจึงเปลี่ยน คำพูดทันทีว่า “เอาละ ถ้าอย่างนั้นทุกเช้า ข้าจะให้เกาลัดเป็นสี่ลูก ส่วนมื้อเย็นจะให้อีกสามลูก ทีนี้คงพอกินแล้วนะ” ลิง ทั้งหลายเมื่อได้ยินว่าอาหารมื้อเช้าจะถูกเพิ่มจากสามเป็นสื่ ก็เข้าใจว่าพวกมันจะได้อาหารเพิ่มขึ้นแล้ว จึงแสดงท่าทีพึง พอใจ "เช้าสามเย็นสี่" นิทานเรื่องนี้มีอุทาหรณ์ว่า การ พูดจากดับไปกลับมา สามารถหลอกลิงได้ แต่ในชีวิตจริง ของคนเรากลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะการพูดจากลับกลอก ปลิ้นปล้อน เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา พูดอย่างหนึ่ง ทำอีกอย่าง หนึ่ง ไม่คงเส้นคงวา จะทำให้เราเป็นคนไม่น่าเชื่อถือ ไม่มี ใครอยากเข้าใกล้และเป็นผู้ที่ไม่มีใครไว้วางใจในที่สุด มกราคม พ.ศ. ๒๔๙๓