การค้นหาความสว่างในใจ : หน้า 67/108

เพราะมนุษย์หาความสว่างไสวในตัวเองไม่ได้เลยว่าต้อง อาศัยแสงจากภายนอก แล้วเผลอปล่อยให้แสงภายนอก นี่เองเปิดทางกรอกทุกข์เข้าไปในใจ เพราะหลงใหลในสิ่งที่ แสงสีพามา สองปีกว่าที่มั่นเราเห็นแสงของดวงไฟแห่งอัญมณี มีแต่แผ่ขยายกว้างไกล เราพากันคิดและป้าก็ชอบป้อน ค่าวถามว่า “นี่ไฟเพิ่มขึ้นอีกกี่ดวง ล้วนเป็นผลพวงของสังคม เทคโนโลยี แล้วจะมีอีกกี่ดวงใจที่ต้องละลายไปกับไฟเหล่านั้น" ป่าข่า หรือว่าแสงแห่งความงามในใจของอีกหลายๆ คน มอดไปเลยต้องเพิ่มดวงไฟวิทยาศาสตร์ขึ้นมาทดแทน ว่าแล้วเรามักจะหันมาย้ำเตือนกันว่าเหล่านี้คือ การบ้านและคืองานของเรา งานที่เหมือน “ฝัน” แต่เป็นฝัน ที่ต้องทำให้เป็นจริงด้วยการทิ้งชีวิตลงไปในสายงาน งาน แห่งธรรมะเพื่อพาคนทั้งหลายเข้าถึงพระธรรมกายในตัว จากนั้นเรื่องพูดคุยกันก็จะเปลี่ยนเป็นเรื่องราวของ ความสว่างไสวในกลาง เรื่องความสุขภายในว่าล้ำเหลือไม่ เจือทุกข์เลยเป้นความสุขที่เกิดจากการวางใจเฉยๆ กับ กลางเท่านั้น เป็นความสุขที่จัดวางทุกอย่างในชีวิตให้พอดี และมีสีสันอันสุนทรี ธรรมะสอนใจของเราให้รู้จักเลือก เก็บเกี่ยวเอาจากธรรมชาติทั่วไปและสิ่งแวดล้อมรอบตัว และบ่อยครั้งบนระเบียงเดิม เราสวดมนต์ด้วยกัน ฟังธรรมะด้วย กันแต่คนละมุมระเบียง บางครั้งตอน บ่าย บางครั้งแต่เช้า บางครั้งใต้แสง เดือนและบางครั้งใต้แสงดาว แต่ทุก คราวคือเสียงไพเราะที่เป็นเพราะลม แกว่งใบยูคาลิปให้กระทบกระทั่งกัน เบาๆ ขับกล่อมเราราวเสียงทิพย์ดนตรี ที่ยังสาวยังแข็งแรง(ในขณะนั้น) เพราะฉะนั้นเมื่อใดที่ป้า กลับไปแล้วเมื่อนั้นขอให้ผู้เขียนรับรู้ไว้ด้วยว่า “ใจของป่ามา อยู่ด้วยมาช่วยหนูทำงาน วันนั้นมาถึงแล้วและผู้เขียนมั่นใจว่า ป้าจะไม่มีวัน ลืมคำมั่นสัญญาที่เราให้ไว้แก่กัน ท่านผู้อ่านคะ นี่เป็นเพียงส่วนเสี้ยวเดียวของความ เป็นไปแห่งชีวิตในธรรมที่เกิดขึ้นบนระเบียงกว้างแห่งนี้ เรื่องราวที่นี่สดใสและยังสดใสอยู่เช่นนั้นเพราะเหตุการวัน นั้นคือชีวิตวันนี้ เป็นวันวัยที่ไม่สามารถเรียกกลับคืนได้แต่ สามารถทำให้สดใสสว่างไสวอยู่ในใจได้ชั่วนิรันดร์ ถ้าเป็น ไปได้เรื่องราวแห่งความสดใสเช่นนี้จะขอใช้หน้าหนังสือของ ความพอดีเยี่ยงนี้ท่า ให้ไม่มีมติยองความอิจฉา ไม่เกิดความน้อยเนื้อต่าใจ เกิดแต่ความพอใจใน (( ที่ส่งในกระท่าน เกิดความหมั่นที่จะทํากิจให้ 99 สำเร็จให้จงได้ เพราะรับรู้อย่างเข้าใจยิ่งว่า “ทำอย่างไร ย่อมได้อย่างนั้น 66 ที่นี่ที่เดิมนี้ ที่ใจเราผนึกผสานเข้าหากัน ธรรมะ เราสดใส ดวงใจเราสนิทแน่นเป็นยิ่งกว่าค่าสัญญา เพราะ ป่าบอกว่าทุกครั้งที่แหงนมองพระจันทร์จะนึกถึงคืนวันบน ระเบียงแห่งนี้ ทุกทีที่เห็นระยับดาวจะนึกเรื่องราวที่เราพูด คุยกัน ทุกวันที่เห็นแสงสีจะนึกถึงภารกิจที่เราจะต้องทำให้ ลัมฤทธิ์ผล ป่ามักพูดเสมอว่า ถนนชีวิตของน้ำมันเหลืออีก นิดเดียวเท่านั้น เวลาของป่าก็มีอีกนิดหน่อย ไม่เหมือนเรา สาส์นกัลยาณมิตรแห่งนี้เป็นที่ถ่ายทอดถึงความจริงเก่าๆ ที่ นำมาสู่ความจริงในวันนี้และวันต่อไปในอนาคตจนกว่าเรา ทั้งหลายจะตามพระเดชพระคุณของเราไปสู่ที่สุดแห่งธรรม 9 มกราคม พ.ศ. ๒*^ S&