ความสัมพันธ์และการทำงานร่วมกับป้าหวิน : หน้า 61/108

สมบูรณ์ครบถ้วนดีแล้วจึง ดำเนินงานต่อไปตามสั่ง โดยไม่ มีคำถาม หรือเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น....นี่เป้นเหตการณ์ของ การทำงาน ของผู้มากด้วย ความดี บารมี และมีคุณสมบัติ สิ่งมพ์ จรร smeb ๒๑ มกราคม ๒๕๓๔ ธงแรมอริยราง ปรส 3 น โดย ศูนย์กัลยานมิตร แก่นธรรม จ.ขอนแก่น ของนักปราชญ์อย่างแท้จริง เป็นการทำงานของอาจารย์ผู้ สมบูรณ์ด้วยความรู้และคุณธรรม กับศิษย์ผู้นอบน้อมยอมรับ และเป็นการทำงานร่วม ระหว่างพี่สาวกับน้องชาย ผู้มี ความรักศรัทธา และไว้วางใจ ซึ่งกันและกัน นอกจากจะทำหนังสือพุทธประวัติ ชื่อ “ต้องเป็น ให้ได้” กับป้าแล้ว ในช่วงเวลาต่อมา ทางบริษัทการบินไทย จำกัด(มหาชน) ได้เชิญให้ “ป้าหวิน” เขียนสารคดีสั้น ๕ นาที ทั้งหมดรวม ๑๒๐ ตอน เรื่อง “ศากยวงศ์” จากการทำงาน ทั้งสองงานนี้ ทำให้เราได้กลับมาใกล้ชิดกับป้าอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนแล้ว ที่เรายังเยาว์วัย แต่ไม่ว่า เราจะมีอายุแก่กี่ปีก็ตาม เมื่ออยู่ใกล้ป่าคราใดจะมีความ รู้สึกว่าอายุเป็นเพียงแค่ตัวเลข เพราะจะมีความรู้สึก เหมือนกับว่าได้กลายเป้นผู้ไร้เดียงสาที่ยังไม่รู้เรื่องราวที่เป็นไป ทั้งทางโลกและทางธรรมอีกมากมาย มีป้านี่แหละที่เปิด ฟ้ากว้าง ให้ได้รู้ได้ศึกษา ภาพที่คุ้นตาและยังประทับอยู่ในความทรงจำ คือ ภาพเช้าวันอาทิตย์ ป่าจะนั่งที่ท้ายสภาฯหลังเก่าที่มุงด้วย หลังคาจาก และมีญาติมิตรห้อมล้อมตลอดเวลา บางคนขอ เพียงเช้าไปกราบป่าเท่านั้นเป็นพอ เพียงแค่ได้ยินเสียงอัน แจ่มใส ทักทายอย่างคุ้นเคยและมีไมตรี บางคนจะนำเงิน เล็กเงินน้อย ค่อยๆ บรรจงอธิษฐานยืดยาว เพื่อนำไปใส่ ของร่วมทำบุญกับป่า ขอเพียงให้ได้มีส่วนร่วมบุญอัน ยิ่งใหญ่กับป่าทุกๆ บุญ บางคนก็แบกความทุกข์แถมด้วย หยดน้ำตามาให้ป่า และก็มีบางคนที่แสนจะน่ารัก น่าอาหาร หวานคาว ขนมนมเนย มาฝากป่า เมื่อป้าบอกว่าอร่อย ดวงหน้าคนเหล่านั้น ก็จะเบิกบานยินดี เราและลูกๆ ก็เป็น หนึ่งในคนกลุ่มนั้น ที่จะเข้าไปกราบป่าเสมอเพียงแค่กราบ และต้องรีบถอยออกมา เพราะมีพี่ป้าน้าอา อีกมากมาย ที่ รอจะเข้ามากราบ และเข้ามาคุยกับป้าด้วยสารพัดเรื่อง ป่า ไม่เคยปฏิเสธใคร มีแต่เป็นผู้ให้ ทั้งกำลังใจค่า ปลอบประโลม และคำดักเตือนที่แทรกธรรมะอันล้ำลึกไว้ทุกครา...... “ป้าหวิน” เป็นบุคคลที่มีกระแสใจแรงมาก มักนึก อะไร ติดอะไร จะได้สมปรารถนาทุกทีไป ซึ่งเราได้ประสบ ด้วยตนเอง....ตามปกติแล้วจะไม่ค่อยได้สนทนาธรรม หรือพบ กับป่าบ่อยนัก นอกจากจะพบกัน ก็ต่อเมื่อเข้าไปรับงาน จากพระเดชพระคุณหลวงพ่อพร้อมๆ กัน ซึ่งก็ไม่บ่อยทีเดียว เมื่อได้ยินข่าวว่าป่าไม่สบาย ก็ได้ถามข่าวคราว และได้ไป เยี่ยมเมื่อป่าอยู่ในโรงพยาบาล แต่เมื่อเห็นว่าป้ามีลูกสาวสุด ที่รักคอยดูแลเอาใจใส่อย่างดีเยี่ยม ก็ได้แต่อนุโมทนาบุญอัน ยิ่งใหญ่ และนอนใจว่าป่ามีคนดูแลอย่างสมบูรณ์ จนกระทั่ง วันหนึ่ง ให้เกิดความกระวนกระวายใจคิดถึงป่ามาก และมี ความรู้สึกอยากส่งเงินให้ป่าใช้สักห้าหมื่นบาท พอคิดได้ก็ รีบดำเนินการส่งธนาณัติไปให้ป่าตามจำนวนนั้น พอทำเสร็จก็ รู้สึกหายกระวนกระวาย และหายคิดถึงป่า แต่นึกได้ว่าควร จะโทรศัพท์ไปแจ้งให้ป่ารับทราบซะหน่อย มิฉะนั้น ป่าอาจ จะงงว่าใครหนอส่งเงินไปให้ และส่งมาให้ป่าน่า ไปทำอะไร เมื่อได้โทรไปแจ้งให้ป่าทราบว่า เราส่งเงินไปให้สุดแต่ท่าน จะนำไปใช้อะไรก็ได้ ตามใจปรารถนา “ป้าหวิน, หัวเราะ ด้วยเสียงที่แจ่มใสร่าเริงยินดี เป็นเสียงหัวเราะที่ไพเราะจับใจ มกราคม พ.ศ. 2496