การเรียนรู้จากความกลัวและการสร้างบารมี : หน้า 59/108

และเป็นสุขเต็มที่ แต่ความรู้สึกสงบหายวับไปเลย เมื่อป่าหวิน อธิบายให้ฟังว่า “คุณแคแสด"กระหายบุญและในขณะนั้น เราเป็นผู้ปฏิบัติธรรมได้ดี และหมั่นอุทิศส่วนบุญที่ได้อย่าง สม่ำเสมอ เธอจึงมาคอยปรนนิบัติรับใช้ดูแล ให้ผู้เป็น เจ้าของบุญได้อยู่อย่างสะดวกสบาย มีความสุข การไป กราบหลวงพ่อนั้นทำให้เธอเดือดร้อน และต้องอยู่ห่างผู้มีบุญ เช่น ตัวเราและป่าด้วย ค่าเดือนสติของป่านี้ ทำให้ได้คิดและ ได้บทเรียนอันมีค่าว่า “ความกลัวของคนนั้น ทำให้ไร้สติ ขาดความกล้าหาญอดทน และลืมนึกถึงใจของผู้อื่น” เมื่อลงจากดอยสุเทพในครั้งนั้น เราได้หลายอย่างที่ มีค่ากับชีวิตกลับมา ซึ่งทำให้ชีวิตเปลี่ยนไป ธรรมะที่ ชัดแจ้งทำให้เข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงคำว่า “บุญ” นั้นมีค่า มากมายต่อการดำรงชีวิตที่ปลอดภัย ธรรมะทำให้รู้จักการ ตั้งเป้าหมายของชีวิต ละรู้วิธีที่จะดำเนินชีวิตเพื่อไปสู่ เป้าหมายนั้น แต่ทางเดินที่จะเดินไปสู่เป้าหมายชีวิตนั้น คงจะไม่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ หรืออุดมไปด้วยดอกไม้สอง ข้างทาง เพราะเป้าหมายชีวิตที่วางไว้นั้น เป็นเป้าหมายที่ ถูกความมืดมีดปิดบังไว้นานแสนนาน จนหลวงพ่อวัด ปากน้ำท่านได้คลี่คลายความมืดดำ นั้นให้กลายเป็นความสว่าง และความจริงที่ท้าพิสูจน์ได้ ดังนั้นเส้นทางดำเนินชีวิตที่มี เป้าหมายสูงส่งนั้น จะต้องเดินด้วยความระมัดระวัง ไม่ ตกหลุมบ่อของความโลภ ความหลงถนนความดีสายนี้ จะ เต็มไปด้วยอุปสรรคนานาประการรออยู่ที่จะต้องข้ามให้พ้น ไม่ว่าจะเกิดบาดแผลเลือดอาบโชกเช่นไรก็จะต้องทนได้ทำได้ เพราะรู้ความจริงที่ว่า ตนเราเกิดมาเพื่ออะไร เส้นทางเดินไปสู่ที่สุดแห่งธรรม ซึ่งเป็นเป้าหมายของ ชีวิตเรานั้นคงจะเดินตามลำพังไม่ได้ต้องมีพระภิกษุผู้ทรงธรรม และครูบาอาจารย์ผู้เคารพ เป็นประดุจแสงไฟส่องนำทาง และ มีญาติธรรมเป็นเพื่อนร่วมสร้างบารมี และที่สำคัญยิ่ง ต้อง มีเพื่อนทำหน้าที่กัลยาณมิตร คอยปกป้องประคับประคอง ตลอดเส้นทาง.... การทำหน้าที่กัลยาณมิตรไม่ใช่ของง่าย เพราะต้อง ทำหน้าที่มากกว่า “เพื่อนดี” คือ ต้องเป็นคนดีและมีวิธี ถ่ายทอดความดีนั้นให้ผู้อื่นได้รับ จนเกิดศรัทธา และเชื่อใจ ที่จะนำไปปฏิบัติจนได้ผลดี........หนึ่งอาทิตย์บนดอยสุเทพที่ ได้ปฏิบัติธรรม เราได้รางวัลชีวิตที่มีคุณค่ายิ่งถึงสองประการ คือธรรมะ และ “ป้าหวิน" เพื่อนดี ที่ทำหน้าที่กัลยาณมิตร ให้เราเกือบ ๒๐ ปี นับตั้งแต่วันแรกที่ได้พบได้กราบ ตราบ จนวันสุดท้ายที่ท่านละทิ้งสังขารจากไป...... พระเดชพระคุณหลวงพ่อ ท่านทำงานอันยิ่งใหญ่ เพื่อมนุษยชาติ ท่านมิได้ทำเพื่อความรอดปลอดภัยของตัว ท่านเอง แต่ท่านทำเพื่อนำมนุษยชาติออกจากความมืด มิดสู่แสงสว่าง งานชนิดนี้จึงเป็นงานหนักที่ต้องใช้บุคคลที่มี บารมีสูงส่ง และเพียบพร้อมด้วยลูกศิษย์ผู้มีศรัทธา ปัญญา และอุดมการณ์เช่นเดียวกับท่านพร้อมที่จะสร้างบารมีตาม ท่านโดยไม่มีข้อแม้ หรือเคลือบแคลงใจใดๆ คุณสมบัติของลูกศิษย์ผู้มีศรัทธานั้นหาได้ไม่ยาก เพราะพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ท่านเป็นภิกษุผู้มีศีลาจาร วัตรอันงดงาม และมีธรรมะอันเลิศ ผู้ใดได้กราบ ได้เข้าใกล้ แล้ว จะเกิดความรักและศรัทธาในตัวท่านทันที.....ส่วนศิษย์ ผู้มีปัญญานั้นก็เกิดได้ง่ายเช่นกัน เมื่อใดก็ตามที่ได้มีโอกาส สนทนาธรรมกับ “หลวงพ่อ” คนนั้นจะเข้าใจถึงธรรมะอัน ละเอียดอ่อน ด้วยวิธีปฏิบัติง่ายๆ คำพูดง่ายๆ ปัญญา ภายในจะเกิดขึ้นทันที ทำให้ปัญญาทางโลกพลอยพัฒนา ไปด้วย เมื่อศิษย์ที่มีทั้งศรัทธาและปัญญา ทราบถึง เป้าหมายการสร้างบารมีของท่าน ต่างย่อมที่จะเดินตาม รอยท่าน และพร้อมที่จะรับอุดมการณ์ของท่านเข้ามาเป็น เป้าหมายของชีวิต แต่เนื่องจากแต่ละคนต่างก็มาจากที่ แตกต่างกัน และบารมีในอดีตที่ต่างกัน ทำให้เมื่อจะสร้าง บารมีตามรอยหลวงพ่อโดย “ไม่มีข้อแม้” จึงพลาด เฉออก ไปหรือช้าไป ดังนั้น ลูกศิษย์ “หลวงพ่อ” ผู้มีคุณสมบัติ ถึง พร้อมด้วยศรัทธา ปัญญา อุดมการณ์ และสร้างบารมีโดย ไม่มีข้อแม้ใดๆ จึงหายาก แต่ก็พอหาได้ และหนึ่งในจำนวน นั้น คือ “อุบาสิกาถวิล วิติรางกูล” หรือ “ป้าหวิน” ของ -- มกราคม พ.ศ. ๒๕๔